Tagarchief: Teutenburgerwald

Hermannsweg 2004.

Hermannsweg 2004. ‘n Legendarische ATB- happening.

Op initiatief van Wim Bouwmeester werd op 7 en 8 mei 2004 door een groepje van 15 sporters de Hermannsweg in Duitsland bedwongen. De route, welke loopt van Rheine via Bieleveld tot iets ten oosten van Paderborn. Het hoogste punt van het Teutenburgerwald wordt bereikt op de Velmerstot in de buurt van Diemelstadt.  165 km op en af door een magistrale mooie natuur. Daarmee ook nog ca 5.200 hoogte meters meepakkend. Lastige klimmetjes soms zeer steil, soms lang aanhoudend dan weer flitsend naar beneden.

Specialisten deden het al eens op een dag. De regel is 3 dagen. Dit keer echter in 2 dagen. Bijna allemaal afgetrainde lijven, stijf van de wedstrijdspanning, of toch wel enigszins gespannen hoe het lijf zich zou houden in relatie tot de anderen. De eerste dag startten we in de stromende regen. De bui hield aan tot de finish van de eerste dag 90 km en 10 uur verder in de buurt van Borgholzhausen. Daar was door Wim  een leuk etablissement afgehuurd welke perfect bij deze tocht paste.

Afspraak was dat de kopgroep de wedstrijd zou staken als het niet meer te doen was. De 2 koplopers Marcel Scholten en Johan Pegge, 2 dagen aan elkaar gewaagd, wisten zich hiervan niets te herinneren. Dus werd het afzien. Door en door koud, aanslagen op het materiaal, glibberend en glijdend, stijf van de modder maar toch genietend van elke meter.

165 km en de rest, of volgend als het moeilijk ging of zoekend naar het elementaire herkenningsteken, de “H” van de Hermannsweg. De route is eigenlijk een wandelweg, maar zeker ook uitdagend voor de ATBér. De bewegwijzering is daar echter niet voor uitgelegd maar wel te volgen als je scherp en alert bent. Met 60 km / uur afdalend is het een opgaaf om ook de H”tjes tijdig te vinden. Het pad kan plotseling eindigen en overgaan in een trap, een verkeersweg kruisen na vaak een scherpe afdaling.  Dit probleem speelt uiteraard alleen voor de koploper. De rest volgt of heeft de gelegenheid om in het dalletje dat volgt snelheid te houden en de volgende bult zonder energie verlies op te rollen. Maar ook de minder snelle dalers hebben de handen vol. Bij voorzichtig afdalen volgen de wielen immers elke oneffenheid.
DSCN2334Hartje stad was de parkeerplaats in Rheine al even moeilijk te vinden. Enkele dagen later dook achter uit de auto nog een mooi kaartje op van Wim waarop eea duidelijk vermeld stond. Vanaf de parkeerplaats langs de Ems alvast langzaam even wennen aan het zoeken van de route. De eerste H-tjes duiken op. De eerste 15 km op het vlakke blijft iedereen nog redelijk bij elkaar. Maar direct na Beyergern over het kanaal is daar de “Sandstein en/of de Huckberg”  Johan, had zich al even op de eerste km voorbereid, waarschuwde vooraf, “Tijdig schakelen want die bult begint in een keer steil”! Daar komt ook de eerste schifting. Vervolgens wordt door de omstandigheden of door een heimelijk voorgenomen strategie een passende groep wordt gekozen. Met Han kwam ik in een middengroep terecht. Het eerste deel tot Tecklenburg kende ik nog vanuit het verleden……….globaal. ‘n Kaart op het stuur is een, er iets op kunnen zien tijdens de regenbuien is twee. Op de Birgterberg net voor het eerste kapelletje misten we een afslagje in een dicht bosje. Dat kostte 10 min. en enkele ervaringen rijker. Vervolgens wisten we vrij zeker dat we achteraan lagen terwijl onze voorrijders dat ook zeker wisten. Dus dat helpt niet meer. Besloten tot een efficiënte achtervolging. Dat duurde tot we de A1 wederom kruisten en in het dorpje Leeden ineens de “achterste” groep achterop fietsten. Nou ja fietsten….. ?? Stonden te blauwbekken onder een afdakje.  Nu al rem problemen, blokjes op, onherstelbare schade dus…… samen… fietsenmaker zoeken.  De 2e in Hagen was raak. De hele winkel leeg gekocht aan remblokjes van alle types. Toen was de strijd weer open.  Maar ook het samenhorigheid gevoel want het viel toch wel tegen en afvallen in deze omstandigheden was ook niet alles.

Deel 1 dag 1.
Deel 1 dag 1.

Dus trotseerden we samen de Kleiner en Grosser Freeden, de Hulsberg, Whedeberg (Kalksteinklippen), de Steinegge, de Vicarienkopf, de Luisenturm en juist voor het einde van de eerste dag nog de Ruine Ravensberg  en de Barenberg welke afdaalde naar de weg Hesseln  /  Wichlinghausen/Borgholzhausen. Daar ontwaarden we al het bordje “Spiekerhof”. Enkele mooie boerderijen en na de de kreten daar is het…… kwam links het overnachtings stekje.
Weinig foto’s derhalve van dag 1 tijdens de route. Harken om bij te blijven geen tijd om ook nog de fotograaf uit te hangen.

2edeeldag1
Deel 2 dag 1

Na 10 uur dook uit het mistige en schemerdonker van de bossen deze prachtige boerderij op. Het onderkomen voor de nacht. Door de vermoeidheid was er echter weinig oog voor dit moois. De volgende ochtend in het volle zonlicht er toch maar even de tijd voor genomen. Nadat natuurlijk de fiets weer was klaargestoomd. Nieuwe remblokjes, afstellen, banden knetterhard (8 bar), ketting smeren en weer klaar voor de 2e dag.

De 1e overnachting.
De 1e overnachting.

Na de vluchtige contacten onderweg, de warme douche en een lekkere pot macaroni welke onder supervisie van Wim’s vrouw Ina was gefabriceerd werd nader met elkaar kennis gemaakt. Ook de ervaringen van de dag werden uitgewisseld. Hier van het parcours geraakt, daar gevallen, vervolgens fiets defect, die fietsenmaker (winkel werd van alle remblokjes beroofd (tegen betaling)). etc etc.

Toen de fietsen schoon waren werd t gezellig.
Toen de fietsen schoon waren werd t gezellig.

En nog meer kennissen!De start van de 2e dag. De meesten toch weer in regen tenue. Ondanks voorspelling van de Duitse Wetterdienst van wederom regen scheen de zon. Het was de hele dag perfect fietsweer. Het parcours met gladde stenen wat aangedroogd en niet meer zo zwaar als daarvoor. ‘s Ochtends met stijve benen na 1 km alweer een verschrikkelijke bult welke alle organen op de hoogte stelde van de fratsen die nog komen gingen.

Klaar voor vertrek op dag 2
Klaar voor vertrek op dag 2

 

Duitse vakwerk konstruktie
Duitse vakwerk konstruktie.  Onwaarschijnlijk hoe dit historische bouwwerk in stand is gehouden!

Iedereen heeft nog even wat af te stellen, remblokjes testen, bandje oppompen, afscheid nemen en zo meer. Daarna je man opzoeken, vastbijten en niet meer loslaten. Er worden nog wat anekdotes uitgewisseld. Henk Jan was tijdens de regenetappe gevallen en heeft wat hechtingen hier en daar. Het was wijzer de 2e dag voorbij te laten gaan.  Tom werd aan het gezelschap toegevoegd. Na het afscheid van Ina maakt Wim even een inhaalslag. ‘n absoluut klimtalent. Na enkele minuten is hij met een hoog trapritme weer op kop in het peloton. Ook het dalen heeft hij tot een kunst verheven samen met Frank Klein Gebbink die ook de spanning en sensatie van een snelle afdaling niet schuwt.

Wim moest nog wat knuffelen.
Wim moest nog wat knuffelen.

Wat op de kaart een mooie rechte weg leek bleek een echte vooroorlogse bellen wekker welke op 3 meter afstand vanaf het bed keihard begon te rinkelen. De groeps indeling werd weer onbarmhartig tot stand gebracht ondanks alle nobele samenhorigheids gevoel. Tot overmaat van ramp volgde een snoeiharde afdaling waarin weer de zelfde specialisten hun tol opeisten. Op hoge snelheid over de Hengeberg en vervolgens kende iedereen het kunstje. Zo min mogelijk verliezen bergop en onvervaard eraf. Tot het moment dat het wachten op een topje te lang duurde en Frits een stukje van zijn zadelpen afschreef. Dat is normaal een weloverwogen passieve administratieve activiteit maar Frits maakte duidelijk, zoals de overleveringen helder maken, dat spectaculair door de lucht te vliegen, enkele keren opzichtig te stuiteren en hem ook afschrijven, een rib uit het lijf is. Dus toch een serieuze tocht dacht iedereen en nog scherper opletten.

Marcel en Johan in Bielefeld.
Marcel en Johan in Bielefeld.
2e dag beginnen we bij het blauwe lijntje. Oftewel direct omhoog.
2e dag beginnen we bij het blauwe lijntje. Oftewel direct omhoog.

De 2 onbetwiste koplopers Marcel Scholten en Johan Pegge. Allebei goed in vorm. De een nog meer veteraan dan de ander maar ze geven het nog niet af. 2 dagen hebben zij elkaar getracht de loef af te steken. Natuurlijk was het geen wedstrijd maar beiden weten exact hoe de krachtsverhoudingen lagen.

Dag 2 't 2e hoogte profiel kaartje
Dag 2 ‘t 2e hoogte profiel kaartje

Een willekeurige route impressie van onderweg. Steeds weer zoekend naar de “H”.  Wim gr. K viel, vermande zich en kwam weer in het ritme. Bennie keerde zich binnenste buiten en sloeg enkele uren over. De laatste 5 km van Externstein kon hij toch weer mee en de finish meemaken.

Steeds zoekend naar de "H".
Steeds zoekend naar de “H”.

Das Denkmal. Oftewel het Hermanns Denkmal.

Das Denkmahl
Das Denkmal

De Hermannsweg is eigenlijk een verkeerde benaming. Officieel is de route genoemd naar Arminius. Waarom de benaming is aangepast is niet bekend. Dat het lekker Duits klinkt is wel zeker.

Arminius was een generaal in dienst van het Romeinse leger. Het Leger dat toentertijd de Germaanse gronden had veroverd zag zich in het jaar 6 na Christus genoodzaakt om de rebelerende bevolking, de Pannoniern, in het noorden te verslaan. Het leger bestond niet alleen maar uit Romeinse militairen, maar ook uit beëdigde Germaanse Romeinen. Zij aan zij vochten ze in andere landen. Toen de opdracht kwam om de Pannoniern te lijf te gaan werd er een plan bekokstoofd door de Germaanse Romeinen. Het druiste schijnbaar tegen hun principes in om de eigen bevolking uit te moorden. Onder aanvoering van Arminius hebben de Germaanse Romeinen hun wapens getrokken tegen de Romeinen. Dit gebeurde in de Kalkriesen, ten noorden van Osnabruck. Op een smalle passage van 60 meter breed tussen moeras en heuvels sneuvelden 30.000 Romeinse soldaten in drie dagen tijd. De Germaanse Romeinen waren met 6000 man de winnaar. Deze slachting heet in de volksmond de Varusschlacht. Bij de Kalkriesen is een museum ingericht van deze slag. Lang heeft men gedacht dat de boerenbevolking de slag met de Romeinen had geleverd, maar bij opgravingen heeft men alleen maar 2600 Romeinse harnassen gevonden en geen enkel kledingsstuk dat wijst op de aanwezigheid van boeren. De Hermannsweg is de meest noordelijke verdedigingslinie geweest van de Pannoniern.

De route er naar toe is hels. Voor het gros te steil om te fietsen. Van ca 200 mtr naar 400 mtr hoogte en nog maar ruim halverwege. Dus toch een beetje op reserve klimmen.DSCN2335

DSCN2340Frits Hylkema had reeds een smak gemaakt toen zijn zadelpen afbrak. Hij staat er wat geradbraakt bij en zo voelt het ook. Z’n rug gekneusd  en gekwetst en naar later bleek een vervelende vleeswond aan z’n elleboog. Met een veel te lage afgebroken en dus afgestelde zadelpen, ‘n steeds meer verstijvend lijf en de toenemende vermoeidheid bleek het voltooien van de tocht onmogelijk. Bij de Externstein moest hij in de bezemwagen waarna een behandeling in het ziekenhuis volgde. Tot 2 x toe lieten de Duitsers op medische gebied zien wat Grünlichkeit betekent. Petje af zoals dat daar verzorgd is.
DSCN2337

Onderweg enkele uren gepoogd om de te grote groep op te delen en tweeën. Dat lukte ook een tijd. Snelheids verschillen waren wel aanwezig maar door de rust en verzorgingstijden en ook door aandacht voor de schade gevallen en valpartijen kwamen we toch weer bij elkaar.  Zonder discussie en informeel werd de vrede gesloten en besloten om samen te finishen. Na ruim 10 uur de finish op de Velmerstot. Ook weer een piek op 440 meter. Een voor een komt iedereen boven. Allemaal toch wel behoorlijk leeg gereden. Marcel en Johan waren er allang.

Finishdeel
Finishdeel

 

 

Op de Velmerstot allen weer bij elkaar en toch wel blij dat het erop zit. In een uitgelaten stemming werden de ervaringen tot laat in de avond nabeschouwd.

de laatste meters.
de laatste meters.

Ook gaan de gedachten uit naar de voorbeschouwing. Het idee van deze tocht in een dag spookte altijd door m’n hoofd. Vreemd genoeg is het spookbeeld geheel verdwenen en slaap ik weer rustig. Voor veel aandoeningen is een medicijn…..

't Hele stel. Iedereen heeft wel een dipje gekend maar hier is het weer lachen.
‘t Hele stel. Iedereen heeft wel een dipje gekend maar hier is het weer lachen.

Bovenop de Exterstein, een historische rotsformatie, een uurtje voor de finish van de 2e dag op zoek naar de ATBérs.Wim 1 en 2 en Ina  en de dames bedankt. Zoveel genieten in 2 dagen is nauwelijks voorstelbaar. Wacht niet te lang met een volgend evenement. In de Eifel is ook zo iets.
===============================================

Wim Bouwmeester
Jasper Gelderblom
Wim Groot Kormelink
Frits Hylkema
Frank Klein Gebbink
Bennie Maarse
Johan Pegge
Marcel Scholten
Leo Slutter
Henkjan Somsen
Han Spiele
Frans Verheij
Martin Versteeg
Tom Westhuis