Categoriearchief: Fit’s All

Verslag 2008 Chickenpower Team 13

Zoals ieder jaar ook wij weer aan de start met een degelijk maar constant en vooral betrouwbaar team. Na het aanpassen van het startgeld werden we toch wel  enigszins verrast door de organisatie die bij de inschrijving zich van alle aansprakelijkheid ontdeed.

De dag goed begonnen met een stevige loop over de crossbaan van Lochem  opdracht was om de fietser te volgen totdat hij stil stond.

Dit gedaan hebbende en bij dat punt aangekomen werden we al snel attent gemaakt op het feit dat er teams binnendoor waren gelopen. Dat dit strafbaar was is niet logisch en eveneens niet reglementair aangezien de kortste route de snelste is en als je de fietser die vermomt als dhr Pegge rechts langst ziet komen waarom zou je dan de heuvel omhoog gaan.?? En zoals Leo in briefing goed verwoorde het gaat niet om de snelheid, en toch weer wel, maar om je koppie te gebruiken.

Na op de fiets te zijn vertrokken en cp3 niet op de kaart konden vinden moest deze maar op de azimut. Iets later in overleg met de Belgen maar besloten deze te laten liggen omdat voor een onbekende in deze omgeving de pijp van de For Farmers fabriek niet kon worden geïdentificeerd. Er waren zelfs twee pijpen en welk was nu welk.

Volgende proef op tijd was leuk. Zelfs  wij konden hier niet binnendoor!

Vervolgens met een binnenband lopen was niet echt hinderlijk. Wel voor het eerst angst gehad voor een lekke band bij een loopetappe. Eigenlijk was de bedoeling van de band ons niet duidelijk. En nu nog niet! Korte doorsteek naar de beek met toch alweer een valse Cp gepakt.

Het pad wat moest worden afgelegd op koers  en 477 meter  was na de regen onder water komen te staan. Kunnen we de organisatie dus niet aansprakelijk voor stellen.

Eindelijk onze verzorger in beeld. We waren terecht blij omdat hij voor twee dagen geleden niet wist wat dit voor een sport was en welke zotten hieraan mee doen. Nou wij dus.

Kaarten ontvangen van Henk die toch wel een beetje zielig bij de organisatie was betrokken.

Intekenen  van  punten op de google map  naar de topokaart  bleek geen groot probleem en we konden dan ook redelijk snel vertrekken en beginnen aan onze fietstocht. Cp12 t/m Cp 27 zaten op mooie plaatsen en waar ze hoorden te zitten. Te lang gezocht naar Cp 22 maar deze was schijnbaar weggehaald(of niet opgehangen).Bij Cp 28 en 29 te lang gezocht en niets gevonden, vreemd aangezien ze toch aanwezig zijn geweest en wij inderdaad op de goede plek hebben gezocht. Nog wel een valse gevonden. Deze daar dus niet opgeschreven, en naar nu later blijkt in de uitslag, was daar geen valse!!.

Veel tijd verloren en dus Cp30 laten lopen ,weer zo 1tje midden op de hei.

Tijd wordt een probleem dus keuzes maken, leuk maar lastig voor ons om punten te laten liggen. Zagen in de uitslag dat wij Cp 4 als enige hebben gevonden Jammer voor de andere teams. Dit was namelijk het hoogtepunt van de dag.

Toch maar besloten om vanaf Cp 43 op snelheid naar Cp 60 te gaan maar met pijn in ons hart.

Tja dan het zandvangen.

Er wordt door de hoofdorganisator nogal eens meegedeeld dat er op koers moet worden gelopen zonder in te tekenen. Dan is de eerste vraag: Waarom hebben we een kaart?

Als je een koers loopt onder hoogspanning kabels is de koers niet de koers die je denkt dat je loopt en als de afstand dan al helemaal niet meer te passen is dan moet je iets een aanknopingspunt hebben.

En als je een Cp niet ziet hoe moet je dan doorpeilen naar het volgende Cp.

Ik neem aan dat wij hier nu antwoord op krijgen omdat dit eigenlijk nog hoort bij de cursus kaartlezen.

Maar ja daar sta je dan tot je oksels in de brandnetels. Heerlijk, echt fantastisch als je een sticker op een klein blauw paaltje ziet die op 50 cm van je berekende afstand staat.

Overmoedig de volgende  zoeken die je dan weer niet kan vinden en zo dwaal je het roadbook af. Met wisselende resultaten.

Maar toch ook een kritische noot.

Cp 69 en Cp 70 hebben wij bij het intekenen al links laten liggen omdat het hier om foute coördinaten ging. Cp 69 bestond uit twee noordcoordinaten en Cp 70 uit twee zuidelijke.

Je kunt hier speels mee omgaan en dit als een foutje zien maar met het roadbook als enige informatiebron kun je hier dus niets mee.

En zijn genoteerde Cp nrs gewoon gokken. En dus een uur straftijd. Misschien is het mogelijk dat iemand van de organisatie hier een korte mededeling heeft gedaan aan deze teams. Dan is het hulp van buitenaf en nog een keer een uur straftijd.

Dan spoedig naar de finish. Onderweg nog even een sprintje getrokken met de honderdmeter vrijeslag. Als we dan op Cp 87 een koers nemen met een afwijking van 100 graden komen we wel bij boomstammen uit maar deze stonden nog rechtop met takken eraan. Hebben we dus laten staan.

337mtr 165gr Neem als team 3 stammen mee tot finish.

En na een kleine correctie van de organisatie de juiste opgehaald zonder Cp 88 te noteren. We hebben een mooie wandeling gehad en komen vast weer terug.

Team Chickenpower

Shirts

Shirts ‘n 12 uurs race moet je in alle details voorbereiden. ‘n Belangrijk punt van aandacht is de kleding. Omdat de weers omstandigheden wisselend zijn maar ook omdat er fikse  inspanningen worden genoten is strak zittende sneldrogende kleding van groot belang.In het verleden verstrekte de organisatie de kleding oftwel de shirts.’n Teamnummer is voor een goede herkenning dan gewenst anders is alles blauw, groen of geel. ‘n Teamnaam erbij op is ook fraai. Dat moet dan wel telkenmale appart gedrukt worden. ‘n 3 kleuren logo erbij op is daarbij nog mooier. Je zit zo op een tientje per shirt en dat 150 keer.    Het lijkt geweldig maar heeft z’n beperkingen. De katoenen shirts waren zelden passend. Drogen slecht. De teams wisselden de bezetting tot het laatste moment waardoor ondanks de opgave van maten de shirts niet pasten. Die pasten overigens toch niet, shirts van enkele euri’s, zonder opdruk, zijn van een dermate kwaliteit dat deze eigenlijk ongeschikt zijn. . Dames durfden ook nog wel eens voorgevormde en getailleerde shirts te vragen, sommige heren ook maar dan met een negatieve tailleering. Door de katoen ben je de hele dag koud.

Er waren een aantal teams die over specifieke lycra pakken beschikten maar daaroverheen ‘n katoenen shirt moesten trekken met nummer dat was natuurlijk niet passend. Ook zagen we vorig jaar teams die de fraaie verstrekte shirts prompt “pimpten” tot veredelde topjes. Jammer van de inspanning vonden we.

Vandaar het nieuwe element om zelf voor shirts te zorgen. Dat leverde fraaie exemplaren op. Tevens kan dan de naam van de sponsor uitdrukkelijker worden vermeld zodat ook die wat terug krijgt.

1 StayOkay ondersteunt team 1, de wetlook uitstraling doet extra dramatisch aan. Of dit teams was 12 uur wet.
2 Tebodin deed ook een duit in het zakje. De ingenieurs waren constructief in de yellow jersy bezig.
4 Adventure Team Vragender zal ook wel zwaar worden gesponsord. Wellicht door de gemeenschap aldaar omdat zij die bult bij Lichtenvoorde hoog houden. De families Nummerdoor, Gierkink & Ruitenbeek doen in totaliteit goed mee.
5 Berkel Milieu is aan de bak met ‘t verplaatsen van de stammen. Standaard afvalwerk verzamelenof nuttige grondstoffen
6 Countus geeft volledige openheid van zaken. Dat zal beroeps-trots zijn!!
7 Total Fit sponsort ook zwaar!! Dat kwam ondermeer omdat zij ‘t nummer 1 op het lycrapak niet zichtbaar mochten dragen. Dat was de goden verzoeken. Herman zocht een klein stammetje uit.
9 Gilde Main heeft z’n Masters uitgezonden. Ook nog wat externe krachten aangetrokken. Maar Mark was niet geheel scherp.
10 Redox Water & Recycling Technology ondersteunde team D’r An. Fysiek was het wel in orde.
11 No Brakes deed ‘t geheel op eigen kracht. Geen spoor van externe financiele hulp.
12 Mooie shirts van ART Adventure Team Twenthe.

Ben op alle foto’s zoekende geweest om nadere details m.b.t. ondersteuning te vinden. Echter niet te onderscheiden op de mouw of borst. ‘t Nummer 12 was mooi helder groots afgebeeld.

13 Team 13. ‘n Heldere opstelling. 1-4-4-2 met z’n vieren.Ook hun mooie pakje bleef onderbelicht. Zelfs nog een extra Odlo shirt eronder. Wat een hitte. Maarja zij zwemmen liever hartje winter.

 

Ik zou hen in Beltrum wel eens willen zien.

14 De winnaar met het mooiste topje van allen.Het nummer is niet meer zichtbaar.

Maar we wisten: Als de Nuon teams binnen waren was de spanning eraf.

15 Team 15 hier nog scherp. Zelfs Arjen loopt op de achtergrond met een stammetje.We hebben lang gewacht tot het eind van de tijdrit op hen. Kennelijk de weg kwijt. Vervolgens weer op het spoor gezet.

Strakke hoogwaardige shirts met reflekterende streep.

16 Zij doen het puur voor de sport. Komen vanuit  Belgie op vrijdagavond. Vinden de startplek moeiteloos, slapen ‘n lange nacht en staan fris aan de start.Fysiek spelen zij met de top.

 

 

 

 

 

24-uur als een wielerprof

Op 17 en 18 juli 2014, organiseerde Annemiek van Vleuten samen Mark Wesseling in en rond  laatst genoemdes hotel in Dwingeloo een bijeenkomst waarbij gedurende 24 uur het leven als een top sport wielrenner wordt nagebootst. Twee bloedhete dagen.

 

Zo’n 17 renners, van junior tot behoorlijk senior, lieten zich  uitdagen om zo’n levensstijl mee te maken.  Mark maakte zelf ook deel uit van de groep, sterker nog: Hij was zowel kopman van de groep als wel gedurende het gehele event  mede organisator naast Annemiek.

Donderdag avond was het rond 17 uur verzamelen en na een of twee welkomstdrankjes om 18 uur gezamenlijk diner. Na een ietwat schuchter colaatje toch snel overstag (snelle leerling) en me ook aan een La Chouffe gewaagd. Annemiek, in een passend donker jurkje, heette iedereen, als een professionele gastvrouw, persoonlijk welkom. Nog twee andere goed getrainde dames maken deel uit van het gezelschap. De heren zijn heel divers doch geen beginnende fietsers.  De meesten weten wel van wanten.  Tijdens het voorstel rondje liet niemand nog het achterste van z’n tong zien.

Dwingeloo ligt in Drenthe,  ten noord-westen van Hoogeveen. Drenthe is al een fiets provincie bij uitstek. Bij deze weersomstandigheden en in  dit seizoen is het helemaal mooi. Na het geweldige diner, met een hoofdgerecht naar keus. Neen geen keus tussen pasta en pasta. De keus was heel vaak een tonijn steak met groente en gebakken krieltjes maar iedereen was vrij een variant te kiezen. Die laatsten, de krieltjes, werden vrij algemeen verbaal afgekeurd maar stiekum toch genuttigd. De voedings lessen volgden immers pas na het diner.

Stipt 20 uur starten we met de presentatie van Annemiek. Allereerst doet zij uit de doeken hoe en waarom ze voor de wielersport gekozen heeft en hoe het zover gekomen is, maar ook wat er voor nodig is. O.a. voldoende talent, veel gerichte training maar ook vastberadenheid, focus en doortastendheid.

Vervolgens komt de voeding aan de orde.  Uiteraard zijn er zaken welke je beter niet en wel kunt eten.  Koolhydraten voor de snelle energie, enige eiwitten en een klein beetje vetten. maar alles wel op het juiste moment. De volgende ochtend kunnen we op basis van het persoonlijk gebruik (o.a. eigen kilogrammen ) het benodigde voedselpakket om zelf mee te nemen  samenstellen.  Daarnaast begin je direct uit bed al met een halve liter water. Heel veel drinken is belangrijk blijkt met daarnaast snelle koolhydraten. Gel’s kun je direct in de dunne darm laten stromen zonder de maag te passeren.  Zelf dacht ik altijd dat enige structuur (bruin bolletje met kaas ….lekker) goed was tussen die snelle gel’s door.  Maar die blijken als een prop de doorstroom te blokkeren, dus niet meer doen. Afgelopen zondag direct met m’n fietsmaat (Ernst) geoefend. Z’n benen voelden leeg. Het hielp vrijwel direct. Ik leer hem dus niks meer…..

Onze kennis van het vrouwen wielrennen werd ook getest.  Alhoewel ik er vaak niet ver naast zat ontbrak de exacte kennis. Dus Annemieks  XkL, Italiaans Rosa shirtje ging me mis.  XkL=Extra Klein.

Het was warm die avond dus de Dwingeloose nacht werd kort. Tot in de kleine uurtjes op het terras.

Vrijdag ochtend 8 uur ontbijt. Bidon water snel genuttigd, 3 koffie, wat jus, en bruine broodjes zonder vette hap. ‘n Enkeling bezondigd zich nog aan eieren met spek. Het ontbijt moet daarna binnen 2 uur verwerkt worden zodat je niet met volle maag/ingewanden op de fiets klimt. Half 10 start van een tocht van 80-90 km.  Gelukkig geen bergen vandaag.

Heel professioneel plakt Annemiek bij iedereen het program op de stuurstang zonder verder commentaar.

8S

Ik denk bij km 8 wordt het een sprint.  Ik denk op 7,5 km ik trek ‘m aan dan volgt de meute en hou ik op.  Maar er volgde niemand en op 8km was ik verzuurd in de benen.  Iets verder doemt t viaduct van de snelweg (A28) op. Onder aan de helling stoppen we bij een zijweg.  Vanaf hier 2 aan 2 sprinten. Er volgt een uitleg hoe je gaat sprinten, volle sprint uit het zadel, onder in de beugel en tot bovenaan volhouden.  Iedereen zoekt een gelijkwaardige kandidaat uit. Ik had m’n kruit al verschoten. Annemiek verteld nog dat je tijdens een wedstrijd 5 kogels hebt.  Dus 5 x vollebak gaan. Dat kan ook een wegspringende concurrent zijn die je “terug” moet halen.  Ik denk dat ik niet veel meer dan twee kogels heb.

Bij 25 staat een lachebekje. 2 km kasseien. Wederom uitleg. ‘t Is nu droog weer en warm dus niet glad. Handen op het stuur, vollebak gaan, snelheid maken met groot verzet. Ik had het in Vlaanderen al eens gedaan. Deze lagen slechter.  Twee lekke banden in de groep.

We komen langs het water, 3km rechte weg met wind schuin van voren. In drie groepen waaier rijden.  Bekende materie, dat betekent nog wel ook de anderen coachen om zelf niet te veel wind te vangen.  Gezien de ervaring zit ik in de tweede groep. Als je van kop komt direct weer achter jouw aflosser kruipen en dan langzaam laten zakken. Opletten als je weer achteraan zit. De andere poot van de groep heeft meer snelheid want moet inhalen en daar moet je direct weer achter zitten.  Zo’n waaier groep heeft altijd meer snelheid dan je alleen kunt opbrengen dus de twee keer dat je in de wind zit moeten even lang/kort duren.

Enkele km daarna nog een kasseienstrook. Omdat ik het al ken hou ik me gedeisd. Geen energie verspillen. Nog wat banden opgepompt. Want de mecanicien was met de auto hier net niet in de buurt…..

Aansluitend een wedstrijdje waaierrijden, althans voor twee snellere groepen.  Onbedoeld werd er ook’n valpartij “geoefend”. Niet prettig voor het slachtoffer natuurlijk. Naast de gebruikelijke schaafwonden scheen ook de typische wieler blessure “sleutelbeenbreuk”   van toepassing.  In 99% van de gevallen is dat gang naar het ziekenhuis zo ook hier. ‘s Avonds kwam hij compleet met mitella, röntgenfoto, lelijke breuk en vol met pijnstillers terug bij de groep.

Na dit intermezzo werd het tijd om naar Dwingeloo terug te keren.  We waren al 2 uur te laat, maar anderzijds een vrije dag dus, tijd genoeg.  De afstand, hier en daar intensiteit, het constant rijden in een, voor mij, grote groep en met name de hitte heeft al wat sporen achter gelaten. Ik denk ‘s middags maken ze mij niet meer gek.

Direct na binnenkomst douchen en schoon aan de lunch. Maar voor het douchen eerst eiwitten aanvullen. Een glas met een mengsel van volle yogurt, room en wat bananen/fruit mengsel.  Voor de lunch een lekkere (zoute) bouillon, groente en fruit salades en een pasta.

Direct daarna weer de fiets op naar een parcours buiten het dorp. Daar een 3km rondje met 4 haakse bochten.  Eerste plan is een individuele tijdrit. Na een verkennings rondje starten we 30 sec uit elkaar. M’n gezellige tempo leidt me straight naar de laatste plek. Het was me te warm.

Daarna ploegen tijdrit in 3 groepen.

Tot slot een koersje van telkens 2 ploegen tegen elkaar. Hierbij is er een meesterknecht oftewel koers kapitein die de strategie/taktiek bepaalt en bewaakt  maar die zelf niet mag winnen.

Nieuws

 

1) Op maandag 30 juni en dinsdag 1 juli 2014, het Pieterpad verreden van Pieterburen naar Laren samen met Henk Oonk, Frans Derksen, Johan Pegge en Ernst te Velthuis.

2) Eind augustus 2014 is het 2e deel gefietst

3)Begin september 2016 volgt deel 3 zoals het er nu uitziet.

4)14 Oktober 2016 volgt de N8-run.

 

Introductie

Vorden Dec. 2002LS2

Uit de rubriek “Even voorstellen ” op de site van de  Survivalbond onderstaand stuk gekopieerd.

Leo Slütter, (oud) Vz. SBN

Dagelijkse werkzaamheden versus SBN

M’n dagelijkse werkzaamheden als Hfd. Techniek bij ABCTA (leverancier van mengvoeders   voor varkens, rundvee en pluimvee) (nu ForFarmers) eisen veel aandacht. Deze aandacht is ook ‘s avonds vaak nog daarop gericht. De Nederlandse Landbouw, mijn werkzaamheden in de mengvoederindustrie vallen daar onder, staat onder druk. Maar er zijn ook kansen. Om daar gebruik van te maken moet je alert zijn en er als de kippen bij zijn om in vaktaal te blijven.
Met een juist delegeren aan goede mensen om je heen moet het werk op bondsnivo te doen zijn. M´n voorganger Stef Beunk heeft in zijn (te korte) zittingsperiode al een goede aanzet gegeven om fors te snijden in de vaak uitvoerende taken van de SBN. Als Bond kennen we ook geen professioneel Bondsbureau dus moeten we de taken ook beperkt houden tot beleidslijnen, eenduidige reglementering, algemene taken en leden administraties.

Het eerste jaar als voorzitter van de SBN is hoofdzakelijk besteed aan het inventariseren van de huidige status. Hierna is als afsluiting door het bestuur een nieuw beleidsplan geschreven welke door de algemene ledenvergadering is aanvaard. Vanaf april 2001 is daarmee mee aan de slag gegaan. Vervolgens werd de SBN getroffen door 2 tegenslagen van formaat, het desastreuze ongeval van Kees van Hoof en de MKZ crisis. Hierdoor heeft het wedstrijdseizoen bijna een half jaar stil gelegen. Daarbij heeft ook John Wiggerman te kennen gegeven dat hij een halfjaar geen bijdrage kan leveren vanwege deelname aan ‘n Adventure Raid. Dat is leuk voor hem maar lastig voor de bond. Het is als met een voetbal elftal, als een half elftal niet in de wedstrijd zit dan kunnen de anderen nog zo hun best doen, maar wordt winst boeken lastig. Door omstandigheden was het bestuur onderbezet waardoor van delegeren te weinig komt. Er gloort echter weer hoop aan de horizon. Er zijn enkele nieuwe mensen gevonden die een bijdrage willen leveren. We vinden ook dat survivalsporters, want dat zijn meestal de nieuwe mensen, uit het goede hout zijn gesneden.
Een goede secretaris en actieve bestuursleden zijn van groot belang. Met Wouter Ormel hebben we het wat dat betreft heel goed getroffen. Maar ook Hans te Veldhuis doet veel goed werk voor de parcourscommissie. Onder zijn leiding groeit en bloeit dit aandachtsgebied van de SBN. Van groot belang zijn ook de vele mensen die elk op hun post een bijdrage leveren en van hun taak iets bijzonders maken. Ik noem maar even degenen die de jeugd vorm geven, Winfried Bats met de site, ´n penningmeester achter de schermen en zo verder.

Wat trekt je binnen de survival en haar randgebeuren? 
De, no nonsens, sfeer spreekt me bijzonder aan en het bezig zijn met de natuur en soms tegen de (natuur) elementen. Bij een sport welke sterk in ontwikkeling is kan ook veel, als de omstandigheden maar vergelijkbaar is voor alle deelnemers. In m’n woonplaats organiseer ik met enkele liefhebbers jaarlijks ‘n 30 km hardloopwedstrijd. Dat is ook leuk. Ergens in het achterveld is er een stukje weg met zo’n 300 meter handgevormde waaltjes. Deze liggen inderdaad wat onregelmatig en daar komen dan na afloop opmerkingen over van de fijnbesnaarde atleten dat ‘t wel een erg lastig stuk was (uit het achterveld soms ook nog). Dan denk ik met weemoed aan de Survivalsporters.

leo_slutter
In Beltrum in actie bij de catcrawl over de Slinge

Affiniteit met Beltrum? 
Daar liggen m’n roots. Ik ben er geboren en dus bekend terrein. Als ik daar meeloop dan moet het natuurlijk goed gaan. Het gaat nu niet goed genoeg dus ik loop niet mee.

Ik loop en organiseer graag adventure raids. 12, 24 uurs of meerdaagse races op kaart en kompas met natuurlijke of eigen gemaakte hindernissen waaraan in teamverband wordt deelgenomen. De “klassieke ” survivalrun kent daarentegen een uitgelinte route met veelal gebouwde hindernissen.

M´n diensttijd heb ik doorgebracht als dienstplichtige bij het Korps Mariniers. Na de opleiding in Nederland werd ik “uitgezonden” voor ca. 1,5 jaar naar Curaçao. Van daar uit deelgenomen aan veel oefeningen in het Caribische gebied waaronder een jungle training in Suriname. Wellicht dat ik daar reeds in 1970 het survivalvirus heb opgelopen. Na een incubatietijd van meer dan 20 jaar kan het dus alsnog actief worden. Mogelijk ook te lang doorgevoetbald….


Beltrum is, volgens een der historische analyses, de oorsprong van de survivalsport welke daarna snel is geëvolueerd. Tegenwoordig kijk je vooruit om te zien waar de hindernis ophoud om de krachten te verdelen. Beltrum kent een heel goed uitgebalanceerde run met vaak extreme weersomstandigheden. De hindernissen zijn goed verdeeld, altijd zorgend dat er geen loopritme verkregen wordt. Bij de finish iets speciaals waarvan je bij de start al de rillingen over de rug krijgt. De atleten zijn zeer allround getraind. Het is onmogelijk om zomaar in de sport in te stappen en op niveau mee te doen. Hiervoor heb je een aantal jaren nodig. Als je al gewend bent om veel te lopen door zwaar terrein dan nog moeten de handen en armen wennen aan de grote duur belastingen.

In Beltrum help ik ook elk jaar enkele dagen met het opbouwen van de de hindernissen. Dat is een heerlijke onderbreking van de normale bezigheden en wat is er mooier dan een paar uur een hindernis bouwen in het Kooibos.

Survivalervaring in de praktijk? 
Tot voor twee jaar kon ik melden dat ik bij alle grote wedstrijden de hele run heb meegelopen. Van de hele runs heb ik maar twee keer de rode armband zelf meegebracht naar de finish. Vaak zat er wel een hindernis waar te veel of uitsluitend armkracht werd gevraagd. Dan zijn de verhoudingen spierkracht en massa zoek en moet ik me overgeven aan de zwaartekracht. Daarna vaker gekozen voor een halve run. Ondanks dat een halve run in m’n hart niet de echte is was het wel veel geschikter. Je start op tijd en bent ruim voor donker binnen en je ziet nog iets van de anderen. Vervolgens kun je de eigen sporttas ook nog in de auto krijgen om toch nog redelijk voldaan huiswaarts te gaan. Om Stef ( Beunk red.) nog eens te citeren ” Er is geen grotere bevrediging dan het volbrengen van de hele run.” Dat is onbeschrijfelijk. Als het maar een afwisselend parcours is en bij voorkeur één hele ronde. Verder zijn de meerdaagse Adventure Raids en berglopen nog steeds heel uitdagend. Het boeit me zeer om met kaart en kompas in de bergen of onherbergzame gebieden onder tijdsdruk een aantal checkpoints en een gewenste route te zoeken. Je goed oriënteren en de nacht onder de blote hemel doorbrengen in en dichtbij de natuur dat is onvergetelijk.

Nieuwe “TimeOutDoorEvents”

Met de nieuwe naam www.timeoutdoorevents.com ipv .nl is hierbij de vernieuwing van m’n website ‘n feit.

Natuurlijk wist ik dat m’n Frontpage gehannes niet de schoonheidsprijs wegdroeg, ook dat het geen handig CMS systeem is en ook dat ik geen maanden wil ploeteren om een geheel eigen website te bouwen met Dreamweaver o.i.d.  daarom maar gekeken of er niet iets anders is. Ook Joomla nog bezien.

Omdat m’n blog al op WordPress gebaseerd was leek de website aldaar ook wel handig. Combineren kan wellicht ook. Het is allemaal wat flitsender en meer gestructureerde.

De meest interessante zaken zet ik over.

M.vr.gr. Leo

 

 

Ontstaan abc-run

Ontstaan van de Ultimate Cooperation Raid

In 1991 nam een team van ABC uit Lochem met een 25-tal andere 4-persoons-teams deel aan de Challengers Trophy in Zuid Limburg en NO-Belgie. De wedstrijd stond onder “strakke” leiding van Jack van Gelder….ja die. De trackdesigner was de bekende boomchirurg Ger Eenens uit Born.

Het ABC team werd gevormd uit Johan Pegge, Michael Litjens, Jaap Roosma en Leo Slütter.

ABC-team. vlnr: Johan Pegge, Michael Litjens, Herman Hoogenkamp, Leo Slütter en Nico de Vos
ABC-team.
vlnr: Johan Pegge, Michael Litjens, Herman Hoogenkamp, Leo Slütter, Jaap Roosma  en Nico de Vos

De 4-daagse wedstrijd gevormd uit een groot aantal etappes bestond uit verplaatsingen per ATB, hardlopen, paardrijden, zwemmen en kayakken. Deze takken van sport werden afgewisseld met touwhindernissen, abseilen, tokkelen, bergklauterpartijen, rodelbanen zonder hulpmiddelen en grotverkenningen. De verplaatsingen vonden plaats op basis van aangegeven routes op kaart met behulp van het kompas. Alle moderne navigatie- en communicatie systemen waren verboden. Onder de noemer “No Guts no Glory”  verschenen we fysiek redelijk voorbereid maar verder zo groen als gras aan de start.

En dat hebben we geweten. Tot op de draad verregend, kaarten weggevreten door de nattigheid waardoor CP´s verpulverd waren, de route bijster, met grote verwonderde ogen kijkend naar het topteam van Ordenance Survey uit Engeland als we hen binnen bereik hadden. Het ging ons dun door de broek toen de hoge touwtrainingsbaan van de Belgische commando´s in Eupen genomen moest worden, langs rotspartijen klauteren zonder vanglijn, voor de eerste maal abseilen van een 80 meter hoge stuwdam met een opleiding van ca 25 seconden. 4 dagen lang, vrijwel zonder slaap, intensieve sport beoefening heeft ons fysiek behoorlijk gesloopt.

De finish foto.

o.a. ook met fam vom Hove en Aardema.
o.a. ook met fam vom Hove en Aardema.

Toch hebben we onvoorstelbaar genoten en na afloop als beesten gefeest tijdens het coupeleuse afscheidsdiner op de Vaalserberg. Onze Jaap als ex-commando knaagde op het toppunt van het feest het heupbeen van de os aan het spit kaal.

'n Os aan het spit. Jaap had nog trek.
‘n Os aan het spit. Jaap had nog trek.

Dit 4-daagse feest zette ons aan tot deelname aan een volgende editie. Ger Eenens zette op eigen kracht een vervolg in de steigers met spectaculaire hindernissen in Maastricht. Het aantal deelnemende teams viel echter wat tegen. Toch werd het een mooie en indrukwekkende wedstrijd welke uiteindelijk in een barrage werd beslecht in het voordeel van ABC.

Een vervolg zat er evenwel niet meer in. Dan maar zelf zoiets georganiseerd. In 1993 ging de eerste ABC-run van start rond Lochem in de Gelderse Achterhoek. Na afloop werd de vrede weer getekend in de schuur van een collega in Barchem. De jaren daarop volgden nieuwe sessies met telkens een nieuw gebied.

Karrimor Int. Mountain Marathon 1999

De Karrimor International Mountain Marathon  (KIMM).  ( https://theomm.com )

KIMM 1999, Cowal Peninsula, Schotland

De Cowal Peninsula is een deel van het eerste “Forest Park” dat werd gesticht in Groot Brittanië dit was al in 1935. 
In het verleden waren de bewoners kleine boeren die leefden van de veeteelt, zij hielden kleine zwarte pony’s. In de zomer dan werd al het vee meegenomen naar de hoger op de heuvel gelegen sheildings. De overblijfselen van deze shieldings zijn op sommige plaatsen nog steeds te zien. 
Glenbranter is bekend als het gebied dat eigendom was van Sir Harry Lauder, Sir Harry Lauder was van plan om het gebied aan zijn zoon over te dragen, maar als zovelen van die generatie kwam ook zijn zoon niet terug uit de Oorlog. Vandaar dat 5000 hectare van het gebied van Sir Harry Lauder werd overgedragen aan de Forestry Commision in Schotland in 1921. 
De lager gelegen delen van het gebied zijn bedekt met een dicht naaldbos, maar daarboven is het kaal en ruig, met steile toppen van meer dan 600 meter hoog. 
Loch Goil is het grootste in verbinding met de zee staande meer van het gebied, Loch Eck daarentegen ligt 20 meter boven de zeespiegel en is het grootste zoet water meer in het gebied. 
In het gebied valt elk jaar meer dan 2500 mm regen, maar het heeft door de warme golfstroom wel vaak zachte winters. 
Het gebied is niet makkelijk om te doorkruisen, omdat er zich vele steile stukken bevinden. 
Verder bevinden zich in het gebied nog enkele onverwachte diepe afgronden.

De deelnemers, teams bestaande uit 2-personen, zijn ingedeeld in een 6-tal klassen.

De Elite klasse, de topklasse, is voor zeer ervaren deelnemers, topatleten, welke de routes met de hoogste moeilijkheidsgraad krijgen voorgelegd.

De A-B-C klassen volgen telkenmale met wat eenvoudigere opgaven.

In de Long en Short score klasses worden een aantal CP´s opgegeven. Hieruit kun je kiezen volgens een methode waarbij aan elke CP een waardering is verbonden in de vorm van een punten systeem b.v. voor een veraf of hoog en moeilijk te vinden CP veel punten, en een ander onder aan de berg en via paden te bereiken punt relatief weinig punten.

Ondergetekenden.

Als teamnummer 850 namen Johan Pegge uit Lochem en ondergetekende Leo Slütter uit Vorden deel aan de wedstrijd eind October1999.  Waarschijnlijk waren we niet de enige Nederlanders doch wel enkele van de zeer weinigen. Er is ook nog een Zweeds team gesignaleerd. De Scandinaviërs zijn ook zeer bekend met deze vorm van oriëntatielopen.

De start

In de omgeving van Ardentinny  waren 2 startlocaties uitgezet. De klassen A, C en Short Score klasses dienden vanuit Ardentinny  ca. 3 km naar het noordoosten te lopen en ca. 220 meter te klimmen. In een 3-tal fases wordt er gestart.      2 min. voor de opgegeven starttijd wordt je aanwezigheid gecontroleerd in het ontvangstvak, 1 min. voor de starttijd loop je door naar het enkele meters verder gelegen controlekaartvak. Hier ontvang je de start/controlekaart waarop je met de CP-tang de code in de kaart kun drukken. Vervolgens loop je door naar het werkelijke startvak en vertrek je op je eigen starttijd op aangeven van de starter.

Zo’n startgroep van een 10-tal atleten omvat deelnemers uit alle mogelijke klasses die na de start dan ook alle mogelijke richtingen uit kunnen rennen vanwege de verschillende Cp’s welk men moet zoeken maar ook nog vanwege de verschillende strategieën. In dit geval echter ging het gros direct omhoog tegen de eerste berg op naar 650 mtr.

Het deelnemersveld.

Volgens de opgave van de organisatie nemen ca. 1500 koppels deel. Individuele deelname is uitgesloten. De organisatie kent een zeer strikt reglement met daarnaast een ijzeren fair-play discipline. Hulp van buitenaf is hierbij uit den boze. Bekijk hiervoor even de website. 

De koppels kunnen zijn samengesteld uit of vrouwen of mannen of mixed teams. Voorkeur heeft het als beide koppelgenoten fysiek en psychisch aan elkaar gewaagd zijn. Zoals we enkelen spraken is het binnen vele koppels helder wie de navigator is. Veelal is de ander dan volger/controller of pakezel, maar je moet het samen doen. Wel krijgen beiden een kaart. Binnen ons team besloten we bij meerderheid te besluiten tenzij iemand voorop liep. In dat geval was het uitgangspunt dat degene op kop de weg wist!!!

Voor mij was het toch verbazingwekkend hoeveel vrouwen tot het deelnemers waren toegetreden. 

Het parcours.

In de naam van de organisatie ligt al opgesloten dat het evenement een mountain marathon is. 

Op de dag vóór de start, de 29e oktober, ontvangen we bij het inchequen reeds de kaart van het operationele gebied. Hierop staan ca. 100 CP´s omcirkeld. Min of meer markante punten in het terrein zoals: oorsprong van een bergbeekje, bijzondere rots, hoekpunt van een bos, eind van een omheining, dalletje of meertje. Ook zijn oversteekplaatsen van verharde wegen bewaakt. De toppers tenslotte verliezen geen tijd met links en rechts kijken. 

Bij de start wordt de informatie verstrekt van de CP´s welke in je klasse van toepassing zijn. Dit zijn meestal een 10-tal CP´s per dag. Hiervan wordt de plek op kaart omcirkeld en de coördinaten verstrekt, tevens wordt de plek  omschreven met een enkel woord zoals b.v. bron of top of rotspartij. De totale afstand voor die dag in vogelvlucht wordt gegeven en het aantal meters stijging volgens de meest gunstige route. Meer wil je niet weten. 

Na de start, als de informatie is verkregen welke CP´s je moet aandoen, bepaal je de route welke je zult gaan volgen.  

Om aan alle flauwe verwachtingen een eind te maken ligt het eerste CP boven op de eerste berg van ca. 650 mtr.

In rood de route aangegeven voor dag 1. In vogelvlucht wel te verstaan. In de praktijk is het noodzakelijk om de route nauwgezet van CP naar CP te bestuderen en een keus te maken hoe te lopen. Op hoogte blijven maar meer kilometers lopen langs zeiknatte hellingen op 45 graden. Dat is uiterst vervelend voor de enkels en voeten. Na twee meter zijn je schoenen en sokken nat. Extra scheve wrijving op je voeten bij elke stap is funest. Als de kortste weg voor Johan ‘s nachts 22km is was deze route zeker 40 km.

Johan liep dus ‘s nachts van het midway camp ten westen van Loch Eck terug naar de start. Hij koos echter voor de noordroute. ca 22 km in de stormachtige duisternis zonder kaart.

Het gebied Argyll & Bute bestaat ook in de bergen veelal uit een zeer zachte humusachtige bodem welke volledige verzadigd is. Of zelfs meer dan dat. Je loopt er in lang gras op en neer te deinen tot je enkels, knieën of kruis in de prut, en zodra het wat afloopt ontstaan er stroompjes en ondergrondse riviertjes waar je te pas en te onpas in wegzakt. Maar het is wel genieten van de sportieve omgeving en medesporters en iedereen is opgewekt op dit zero luxery level. Onderweg kom je uiteraard velen tegen, het blijft echter onduidelijk wie in welke klasse loopt en waarheen hun weg leidt.

Het noordelijkste puntje in Glenbranter. 3 huisjes met een parkeerplaats alwaar de toegangs weg tot het gebied wordt overgestoken.

De uitrusting.

Voor het vertrek hebben we ons uitgebreid laten informeren over de benodigde uitrusting.  Het moest licht zijn, wind-en waterdicht en warm. Door de vele informatie zijn ons kennelijk enkele niet onbelangrijke puntjes ontgaan. Alhoewel ik redelijke survivalschoenen met fikse noppen van Nike aanhad en m´n partner van Seacony was dit onvoldoende. Hij viel naar schatting 100 keer en ik 10-tallen keren. Dit leverde duurzaam ontwrichte knieën op en uit elkaar gerukte schouderpartijen. De specifieke fell-running shoes van onze Britse collega´s met een soort rubberspike achtige zolen waren uitdrukkelijk aanbevolen. Naast de totale investering van alle benodigde materialen hadden we beide besloten van deze laatste uitgave af te zien.

Wellicht ook hadden we accenten moeten verschuiven. M´n kookgerei, heb ik niet gebruikt en derhalve met de brandstof voor een week voor niets meegesjouwd. Tevens was er op de kleding behoorlijk te bezuinigen geweest. Drinken heb ik beperkt tot 2 bidons met voldoende poeder voor een week. Snelle jongens nemen niets mee alleen een plastic bekertje waaruit men drinkt bij een bergstroompje.

De toppers lopen met ca. 3,7 kg (waarin inbegrepen alle volgens de reglementen voorgeschreven zaken welke je moet meenemen.)  terwijl ik droog ongeveer 15 kg bij me had. Daarbij komt dat ik niet alles in plastic had verpakt waardoor de belasting gedurende de eerste dag opliep naar wel 20 kg. Dit is zowel bergop als bergaf dodelijk.    

De wedstrijd.

De eerste dag blijkt bij de start het parkoers 25 km horizontaal gemeten te bedragen en 1.200 stijgmeters. Hiervoor krijgen we vanaf de start om 09.40 uur de tijd tot 20.00 uur, het tijdstip waarop eenieder binnen moet zijn. We hebben dus 10 uur en 20 minuten de tijd. Dat lijkt meer dan ruim voldoende. Toch blijkt ons slechte schoeisel de daalsnelheid zeer nadelig te beïnvloeden. Links en rechts vliegen ons de echte dalers als klipgeiten om de oren. Hen hadden we toch niet kunnen volgen doch er zijn ook ogenschijnlijk mindere goden. Naar beneden dus vele voorzichtige glij- en glibberpartijen. De wind zorgt, ook door het grote oppervlak (rugzak), vaak voor onbalans op de steile afdalingen. De koers en de CP´s zelf waren redelijk goed te vinden. De vele meters stijgen met bepakking  bepaalden de moeilijkheidsgraad.

Zodra echter de toppen van de bergen en wijzelf in de mist/wolken verdwenen kwam het echt op kompaslopen aan. Het wordt dan echt letten op de koers, kleine markante zaken in het terrein en precies weten waar je zit. Zodra de vermoeidheid groter wordt wordt je hierin nonchalanter. Tegen zessen moeten we nog 2 CP´s welke op een route liggen dwars over de berg. Het wordt al donkerder en het regent en stormt nog steeds windkracht 10/11. Omhoog gaat het nog in de schemering gedurende ´n uur. Het laatste gedeelte is een afdaling van vierhonderd verticale meters in het stikke donker langs een bergloopje / waterval. Zuinige Johan heeft een klein staaflantaarntje tussen zijn tanden en ik een Petzellamp op m´n hoofd. Hij maant me tot ‘n rustigere afdaling gezien zijn beperkte verlichting. Ik denk bull-shit ik wil naar bed….. Door rustig in regen en wind de afdaling voetje voor voetje en billetje voor billetje glijdend te vervolgen komen we steeds lager. Het enige alarm in m´n achterhoofd is: “Wat als de batterij leeg is?” Vervolgen is dan onmogelijk. Tent opzetten op een helling? Oplossing: niet meer aandenken totdat het daadwerkelijk zover is.

Om 19:50 uur, 10 min voor de dealine, komen we bij finish. Controle kaart inleveren. We feliciteren elkaar met het eerste succes. We worden verzocht een plekje te zoeken in het weiland en de tent op de zetten. We lopen 200 meter door het, overvol gebookte, weiland tot de enkels in de modder en vervolgen tot in het water van Loch Eck. 

Dit weilandje was voor 99% overstroomd. Toch maar ‘n tentje opzetten, Johan aan de waterkant.

Het midway camp tijdens de mooie droge zomer toen de tocht werd uitgezet.

Het minst nat lijkt tegen de waterlijn. We besluiten aldaar de tentjes op te zetten. In de storm valt dit niet mee. Als ze staan besluiten we niet uitgebreid in de regen te gaan evalueren maar om te gaan liggen, ik besluit vervolgens om, alleen voor mezelf, maar niet te gaan koken. Een der laatste Nederlandse broodjes spuit ik vol met jam uit een tube en leg me neer in m´n natte slaapzak. Ik doe zoals gebruikelijk geen oog dicht die nacht. De tent neemt alle vormen aan welke tijdens de test werden voorgelegd gedurende de nachtelijke storm. Om ca 01.00 uur hoor ik m’n maat Johan mompelen dat hij het verderop zoekt omdat alles nat is en de tent weggewaaid. Ik zeg nog kom maar bij mij in al weet ik nog niet goed hoe. Nee zegt hij dan slaap jij ook niet, mompelt nog iets over de auto en loopt vervolgens plonzend weg. Na enkele minuten realiseer ik me dat hij echt weg is en kom m’n tent uit om opheldering te krijgen omtrent zijn doel. In geen velden of wegen meer te bekennen. Ik lig de gehele nacht onrustig te denken en te rollen. Om 6.00 uur sta ik op en loop naar de weg om te zien waar Johan is gebleven. Later bleek de wintertijd in te zijn gegaan en heb ik ca 3 uur lopen ronddolen tot ik de doedelzakspeler hoor rondkomen voor reveille. Nog besef ik de tijd niet. In de tent heb ik alles ingepakt. Ik besluit vervolgens de tent ook maar in te pakken en tevens de resten van Johan z´n tent en spullen. Rond 8 uur mijn tijd naar de start alwaar de wintertijd duidelijk wordt. Ik heb dus nog 1 uur 45 minuten de tijd voor de start en de terugkomst van Johan. Op de starttijd meld ik me bij de start alwaar me wordt verboden om in m´n eentje te starten. Rond 09.00 uur verschijnt een sleepwagen in het kamp welke op de weg keert bij de caravan van de organisatie. Ik denk nog wat moet dat ding hier er staat geen enkele auto.

De route voor de 2e dag

Na ca. 10 min zie ik Johan terugkomen van de waterkant waar onze tenten niet meer stonden.

Hierna wordt me zijn verhaal duidelijk.   

Het weer.

Bijna per definitie “levert” de organisatie traditoneel British weather. In 1998 betekende dit gedurende het gehele evenement zware storm, welke soms tot orkaan kracht aanwakkerde. Op grotere hoogte in de hills moet je dan enige ruggegraat bezitten om de tocht te vervolgen. Ook in 1999 stond er een windkracht 8 a 9. Gedurende de nacht aangroeiend tot een zware storm met windkracht 10 a 11. Het gros der tenten bleef overeind doch niet het door de gele kleur wat ´s zomers aandoende bananententje van mijn compagnon. Nadat de buitentent verdwenen was  golfde het water tijdens de zware buien naar binnen.  En nadat vervolgens alle droge draden aan zijn lijf waren verdwenen besloot hij alle spullen, behalve de tent, op te pakken en te vertrekken naar mogelijk drogere oorden. De auto was hierbij de enige optie doch deze stond in werkelijkheid 25 km verder nabij het basis kamp in Ardentinny. Met zijn rugzak doch zonder kaart verdween hij rond 01.00 uur in de stikdonkere nacht na zijn plan aan mij te hebben onthuld. De optie om bij mij in te kruipen werd daarbij als niet aanvaardbaar ter zijde geschoven omdat  mijn natte spullen dan nog natter zouden worden. Om ongeveer 05.00 uur kon hij zich opwarmen in de warm gestookte auto. Echt slapen was ook daar niet mogelijk. Een aantal alarm installaties van auto´s zagen de zware zuid westerstorm aan voor een dief in de nacht en loeiden naar elkaar om aandacht.

Bij een der eerste obstakels vanuit de Atlantic Ocean, en dat is Argyll,  kun je van alles verwachten.

Moraal: Hou een beetje rekening met de mogelijke varianten van het weer.

Na een uurtje in de auto verlaat hij om 6.00 uur met veel wheelspin de parkeerwei en rijdt richting midwaycamp om na enkele kilometers op een muurtje te rijden waarbij de stuurinrichting dermate wordt vervormd dat een sleepwagen noodzakelijk wordt.   Tsja….einde verhaal … einde tweede dag …. einde Kimm-race …. en de verklaring voor de sleepwagen in het kamp.

Nu was deze actie toch al niet toegelaten door de wedstrijdleiding maar in tijden van nood doe je wat.

Zo dus een abrupt einde aan wat een sportief weekend had moeten worden. Dat doen we nog eens beter………

Kimm web site

Zoals gezegd kun je de Kimm web site vinden op www.theomm.com    Hier vindt je ook alle informatie. Vele adviezen worden gegeven om niet te vergeten. Van controlelijsten tot voedingsadviezen. Ook kun je doorklikken naar de adventure-store alwaar alle benodigde zaken vooronderweg in topkwaliteit te verkrijgen zijn. Ik heb er o.a. ook een tent gekocht welke stond als een huis tijdens windkracht 11. Deze weegt nog steeds 2,4 kg. Ook is er de “sup” air tent te koop welke slechts 825 gr. weegt. Deze is nog steeds 125 cm breed. Ik hou het voor mogelijk dat deze nog steeds bedoeld is als 1/2 persoons “if very close friends”. Wellicht volgende keer toch maar de mixed dubbel.

Reacties

Als je meer wilt weten over onze ervaringen of je hebt vragen dan kun je E-mailen naar mij   leo.slutter(at)kpnmail.nl  of je kunt de site bezoeken en bij subscribe je inschrijven op de nieuwsbrief van de organisatie door je E-mail adres achter te laten. Je loopt dan wel het risico dat je nog eens een inschrijfformulier krijgt toegezonden met alle gevolgen van dien.

Onderstaand artikel verscheen in de Tubantia van 14 juli 2000. ´n Artikel van de hand van Ronald Vrugteman.

Fell running vergt uiterste van conditie
Door Ronald Vrugteman:
Fell running.
De ruige, onherbergzame Schotse Hooglanden zijn er als het ware voor geschapen. De een noemt het gekkenwerk, de ander hardlopen in zijn meest edele vorm. Fell(berg) running is een tak van de loopsport waarin conditie, atletisch vermogen, navigatie en gebrek aan hoogtevrees onmisbare elementen vormen. 
Vordenaar Leo Slütter (52) en zijn collega Johan Pegge (49) uit Lochem gingen vorig jaar de uitdaging aan in de Karrimor International Mountain Marathon (Kimm). 
De Kimm is een tweedaagse bergoriëntatie-loopwedstrijd die jaarlijks eind oktober wordt gehouden ergens in Groot Brittannië. Hij en Johan Pegge, beiden werkzaam bij ABC Mengvoeders in Lochem, zijn fervente survivalrun-deelnemers, die altijd op zoek zijn naar een nieuwe uitdaging. Pegge is momenteel in voorbereiding voor de Nijmeegse Vierdaagse en Slütter kijkt al uit naar de Jungfrau Marathon. Het avontuur KIMM had vorig jaar plaats op het Schotse schiereiland Argyll & Bute bij het dorpje Dunoon, circa 50 km ten noordwesten van Glasgow. Pegge en Slütter hebben in dat woeste gebied een wereldervaring beleefd. `Hier gaat het om afzien en vechten als motief. De intensiteit die dat met zich meebrengt. Niet de natuur alleen, maar de vermoeidheid die de beleving ervan verandert.` Dat schreef de bekende ultraloper Jan Knippenberg, die enkele jaren geleden overleed, in zijn boek De mens als duurloper naar aanleiding van een fell running-race in Schotland. Slütter en Pegge kunnen de woorden van de ultraloper onderschrijven. `Nergens krijgen je benen het zwaarder te verduren dan in een fell runrace. Soms moet je je letterlijk vastgrijpen aan een graspol om niet te vallen. Benen, knieën en heupen krijgen voortdurend zware klappen te verwerken. Bij fell running gebruik je al je ledematen, je zoekt constant naar balans. Je klautert bergopwaarts op tempo, want er is een tijdslimiet, je moet je constant oriënteren, je daalt -zo snel mogelijk- steile hellingen af in het pikkedonker terwijl je jezelf vervloekt omdat je in de voorbereiding dacht dat een kleine zaklantaarn -met het oog op het mee te sjouwen gewicht- wel voldoende zou zijn`, zegt Slütter. Johan Pegge: `Je kunt niet met als basis een halve marathon aan een wedstrijd fell running deelnemen. Je moet specifieke heuveltraining hebben gedaan en over enige navigatiekennis beschikken, wil je die twee dagen relatief schadevrij doorkomen.`Als teamnummer 850 namen Johan Pegge en Leo Slütter deel aan de wedstrijd. `Volgens de opgave van de organisatie verschenen er 1500 koppels aan de start. Individuele deelname is uitgesloten. Voorkeur heeft het als de leden van een koppel fysiek en psychisch aan elkaar gewaagd zijn. Binnen vele koppels is afgesproken wie de navigator is. Veelal is de ander dan volger/controller of pakezel, maar je moet het samen doen`, zegt Pegge. 
Slütter: `Op de startdag kregen we de kaart van het operatiegebied. Daarop stonden ongeveer honderd controleposten (CP`s) omcirkeld. Min of meer markante punten in het terrein zoals een bijzondere rots, hoekpunt van een bos, eind van een omheining, dalletje of meertje. Ook wordt duidelijk welke CP`s in jouw klasse moet worden aangedaan. Dat zijn er meestal tien per dag. Als we al illusies hadden omtrent makkelijk beginnen, werden die meteen de grond ingeboord; controlepost één lag bovenop de eerste berg van 650 meter hoog. Het gebied Argyll & Bute bestaat ook in de bergen veelal uit een zeer zachte humusachtige bodem die volledig is verzadigd. Of zelfs meer dan dat. Je loopt er in lang gras op en neer te deinen tot je enkels, knieën of kruis in de prut, en zodra het wat afloopt ontstaan er stroompjes en ondergrondse riviertjes waar je te pas en te onpas in wegzakt. Maar het is wel genieten van de ruige omgeving. Onderweg kom je uiteraard medelopers tegen, maar je weet niet in welke klasse ze lopen en welke CP`s zij moeten afwerken. Als de mist komt opzetten zie je absoluut niets meer van de omgeving. Als je dan niet op het kompas kunt lopen, ga dan maar zitten wachten tot het opklaart, want anders verdwaal je hopeloos.` Voor het vertrek hebben beide mannen zich uitgebreid laten informeren over de benodigde uitrusting. Die moest licht zijn, wind en waterdicht en warm. Maar bij aankomst bleek dat ze nog veel te veel gewicht hadden, vergeleken bij de meer ervaren deelnemers. `We dachten dat goede survivalschoenen wel zouden voldoen, maar we vielen beiden tientallen keren. Dit leverde duurzaam ontwrichte knieën op en uit elkaar gerukte schouderpartijen. De speciale fell running schoenen waren ons wel aanbevolen, maar ja `t was allemaal al duur genoeg dus…`, zegt Slütter. 
Bijna per definitie `levert` de organisatie traditioneel British weather: regen en wind, vooral veel wind. `Op grotere hoogte in de hills moet je dan enige ruggengraat bezitten om de tocht te vervolgen. Maar als je dan als debutant -na veel ontberingen- toch nog binnen de limiet binnenkomt aan het eind van de tweede dag, is er toch een enorm gevoel van voldoening. En doe je jezelf de belofte ooit nog weer eens een fell running race te ondernemem`, zegt Pegge.`De inspanning is zo groot, dat je alles vergeet. Het is de beste manier om de stress van je af te schudden. Twee dagen in deze onherbergzame omgeving en je bent al je problemen kwijt. In dit decor is elk probleem nietig`, zegt Leo Slütter De eerstvolgende Kimm heeft plaats in het weekeinde van 28 en 29 oktober. Voor buitenlandse deelnemers blijft inschrijving mogelijk tot zondag 23 juli via internet. Meer informatie: www.theomm.com