Categoriearchief: Fit’s All

Hermannsweg 2004.

Hermannsweg 2004. ‘n Legendarische ATB- happening.

Op initiatief van Wim Bouwmeester werd op 7 en 8 mei 2004 door een groepje van 15 sporters de Hermannsweg in Duitsland bedwongen. De route, welke loopt van Rheine via Bieleveld tot iets ten oosten van Paderborn. Het hoogste punt van het Teutenburgerwald wordt bereikt op de Velmerstot in de buurt van Diemelstadt.  165 km op en af door een magistrale mooie natuur. Daarmee ook nog ca 5.200 hoogte meters meepakkend. Lastige klimmetjes soms zeer steil, soms lang aanhoudend dan weer flitsend naar beneden.

Specialisten deden het al eens op een dag. De regel is 3 dagen. Dit keer echter in 2 dagen. Bijna allemaal afgetrainde lijven, stijf van de wedstrijdspanning, of toch wel enigszins gespannen hoe het lijf zich zou houden in relatie tot de anderen. De eerste dag startten we in de stromende regen. De bui hield aan tot de finish van de eerste dag 90 km en 10 uur verder in de buurt van Borgholzhausen. Daar was door Wim  een leuk etablissement afgehuurd welke perfect bij deze tocht paste.

Afspraak was dat de kopgroep de wedstrijd zou staken als het niet meer te doen was. De 2 koplopers Marcel Scholten en Johan Pegge, 2 dagen aan elkaar gewaagd, wisten zich hiervan niets te herinneren. Dus werd het afzien. Door en door koud, aanslagen op het materiaal, glibberend en glijdend, stijf van de modder maar toch genietend van elke meter.

165 km en de rest, of volgend als het moeilijk ging of zoekend naar het elementaire herkenningsteken, de “H” van de Hermannsweg. De route is eigenlijk een wandelweg, maar zeker ook uitdagend voor de ATBér. De bewegwijzering is daar echter niet voor uitgelegd maar wel te volgen als je scherp en alert bent. Met 60 km / uur afdalend is het een opgaaf om ook de H”tjes tijdig te vinden. Het pad kan plotseling eindigen en overgaan in een trap, een verkeersweg kruisen na vaak een scherpe afdaling.  Dit probleem speelt uiteraard alleen voor de koploper. De rest volgt of heeft de gelegenheid om in het dalletje dat volgt snelheid te houden en de volgende bult zonder energie verlies op te rollen. Maar ook de minder snelle dalers hebben de handen vol. Bij voorzichtig afdalen volgen de wielen immers elke oneffenheid.
DSCN2334Hartje stad was de parkeerplaats in Rheine al even moeilijk te vinden. Enkele dagen later dook achter uit de auto nog een mooi kaartje op van Wim waarop eea duidelijk vermeld stond. Vanaf de parkeerplaats langs de Ems alvast langzaam even wennen aan het zoeken van de route. De eerste H-tjes duiken op. De eerste 15 km op het vlakke blijft iedereen nog redelijk bij elkaar. Maar direct na Beyergern over het kanaal is daar de “Sandstein en/of de Huckberg”  Johan, had zich al even op de eerste km voorbereid, waarschuwde vooraf, “Tijdig schakelen want die bult begint in een keer steil”! Daar komt ook de eerste schifting. Vervolgens wordt door de omstandigheden of door een heimelijk voorgenomen strategie een passende groep wordt gekozen. Met Han kwam ik in een middengroep terecht. Het eerste deel tot Tecklenburg kende ik nog vanuit het verleden……….globaal. ‘n Kaart op het stuur is een, er iets op kunnen zien tijdens de regenbuien is twee. Op de Birgterberg net voor het eerste kapelletje misten we een afslagje in een dicht bosje. Dat kostte 10 min. en enkele ervaringen rijker. Vervolgens wisten we vrij zeker dat we achteraan lagen terwijl onze voorrijders dat ook zeker wisten. Dus dat helpt niet meer. Besloten tot een efficiënte achtervolging. Dat duurde tot we de A1 wederom kruisten en in het dorpje Leeden ineens de “achterste” groep achterop fietsten. Nou ja fietsten….. ?? Stonden te blauwbekken onder een afdakje.  Nu al rem problemen, blokjes op, onherstelbare schade dus…… samen… fietsenmaker zoeken.  De 2e in Hagen was raak. De hele winkel leeg gekocht aan remblokjes van alle types. Toen was de strijd weer open.  Maar ook het samenhorigheid gevoel want het viel toch wel tegen en afvallen in deze omstandigheden was ook niet alles.

Deel 1 dag 1.
Deel 1 dag 1.

Dus trotseerden we samen de Kleiner en Grosser Freeden, de Hulsberg, Whedeberg (Kalksteinklippen), de Steinegge, de Vicarienkopf, de Luisenturm en juist voor het einde van de eerste dag nog de Ruine Ravensberg  en de Barenberg welke afdaalde naar de weg Hesseln  /  Wichlinghausen/Borgholzhausen. Daar ontwaarden we al het bordje “Spiekerhof”. Enkele mooie boerderijen en na de de kreten daar is het…… kwam links het overnachtings stekje.
Weinig foto’s derhalve van dag 1 tijdens de route. Harken om bij te blijven geen tijd om ook nog de fotograaf uit te hangen.

2edeeldag1
Deel 2 dag 1

Na 10 uur dook uit het mistige en schemerdonker van de bossen deze prachtige boerderij op. Het onderkomen voor de nacht. Door de vermoeidheid was er echter weinig oog voor dit moois. De volgende ochtend in het volle zonlicht er toch maar even de tijd voor genomen. Nadat natuurlijk de fiets weer was klaargestoomd. Nieuwe remblokjes, afstellen, banden knetterhard (8 bar), ketting smeren en weer klaar voor de 2e dag.

De 1e overnachting.
De 1e overnachting.

Na de vluchtige contacten onderweg, de warme douche en een lekkere pot macaroni welke onder supervisie van Wim’s vrouw Ina was gefabriceerd werd nader met elkaar kennis gemaakt. Ook de ervaringen van de dag werden uitgewisseld. Hier van het parcours geraakt, daar gevallen, vervolgens fiets defect, die fietsenmaker (winkel werd van alle remblokjes beroofd (tegen betaling)). etc etc.

Toen de fietsen schoon waren werd t gezellig.
Toen de fietsen schoon waren werd t gezellig.

En nog meer kennissen!De start van de 2e dag. De meesten toch weer in regen tenue. Ondanks voorspelling van de Duitse Wetterdienst van wederom regen scheen de zon. Het was de hele dag perfect fietsweer. Het parcours met gladde stenen wat aangedroogd en niet meer zo zwaar als daarvoor. ‘s Ochtends met stijve benen na 1 km alweer een verschrikkelijke bult welke alle organen op de hoogte stelde van de fratsen die nog komen gingen.

Klaar voor vertrek op dag 2
Klaar voor vertrek op dag 2

 

Duitse vakwerk konstruktie
Duitse vakwerk konstruktie.  Onwaarschijnlijk hoe dit historische bouwwerk in stand is gehouden!

Iedereen heeft nog even wat af te stellen, remblokjes testen, bandje oppompen, afscheid nemen en zo meer. Daarna je man opzoeken, vastbijten en niet meer loslaten. Er worden nog wat anekdotes uitgewisseld. Henk Jan was tijdens de regenetappe gevallen en heeft wat hechtingen hier en daar. Het was wijzer de 2e dag voorbij te laten gaan.  Tom werd aan het gezelschap toegevoegd. Na het afscheid van Ina maakt Wim even een inhaalslag. ‘n absoluut klimtalent. Na enkele minuten is hij met een hoog trapritme weer op kop in het peloton. Ook het dalen heeft hij tot een kunst verheven samen met Frank Klein Gebbink die ook de spanning en sensatie van een snelle afdaling niet schuwt.

Wim moest nog wat knuffelen.
Wim moest nog wat knuffelen.

Wat op de kaart een mooie rechte weg leek bleek een echte vooroorlogse bellen wekker welke op 3 meter afstand vanaf het bed keihard begon te rinkelen. De groeps indeling werd weer onbarmhartig tot stand gebracht ondanks alle nobele samenhorigheids gevoel. Tot overmaat van ramp volgde een snoeiharde afdaling waarin weer de zelfde specialisten hun tol opeisten. Op hoge snelheid over de Hengeberg en vervolgens kende iedereen het kunstje. Zo min mogelijk verliezen bergop en onvervaard eraf. Tot het moment dat het wachten op een topje te lang duurde en Frits een stukje van zijn zadelpen afschreef. Dat is normaal een weloverwogen passieve administratieve activiteit maar Frits maakte duidelijk, zoals de overleveringen helder maken, dat spectaculair door de lucht te vliegen, enkele keren opzichtig te stuiteren en hem ook afschrijven, een rib uit het lijf is. Dus toch een serieuze tocht dacht iedereen en nog scherper opletten.

Marcel en Johan in Bielefeld.
Marcel en Johan in Bielefeld.
2e dag beginnen we bij het blauwe lijntje. Oftewel direct omhoog.
2e dag beginnen we bij het blauwe lijntje. Oftewel direct omhoog.

De 2 onbetwiste koplopers Marcel Scholten en Johan Pegge. Allebei goed in vorm. De een nog meer veteraan dan de ander maar ze geven het nog niet af. 2 dagen hebben zij elkaar getracht de loef af te steken. Natuurlijk was het geen wedstrijd maar beiden weten exact hoe de krachtsverhoudingen lagen.

Dag 2 't 2e hoogte profiel kaartje
Dag 2 ‘t 2e hoogte profiel kaartje

Een willekeurige route impressie van onderweg. Steeds weer zoekend naar de “H”.  Wim gr. K viel, vermande zich en kwam weer in het ritme. Bennie keerde zich binnenste buiten en sloeg enkele uren over. De laatste 5 km van Externstein kon hij toch weer mee en de finish meemaken.

Steeds zoekend naar de "H".
Steeds zoekend naar de “H”.

Das Denkmal. Oftewel het Hermanns Denkmal.

Das Denkmahl
Das Denkmal

De Hermannsweg is eigenlijk een verkeerde benaming. Officieel is de route genoemd naar Arminius. Waarom de benaming is aangepast is niet bekend. Dat het lekker Duits klinkt is wel zeker.

Arminius was een generaal in dienst van het Romeinse leger. Het Leger dat toentertijd de Germaanse gronden had veroverd zag zich in het jaar 6 na Christus genoodzaakt om de rebelerende bevolking, de Pannoniern, in het noorden te verslaan. Het leger bestond niet alleen maar uit Romeinse militairen, maar ook uit beëdigde Germaanse Romeinen. Zij aan zij vochten ze in andere landen. Toen de opdracht kwam om de Pannoniern te lijf te gaan werd er een plan bekokstoofd door de Germaanse Romeinen. Het druiste schijnbaar tegen hun principes in om de eigen bevolking uit te moorden. Onder aanvoering van Arminius hebben de Germaanse Romeinen hun wapens getrokken tegen de Romeinen. Dit gebeurde in de Kalkriesen, ten noorden van Osnabruck. Op een smalle passage van 60 meter breed tussen moeras en heuvels sneuvelden 30.000 Romeinse soldaten in drie dagen tijd. De Germaanse Romeinen waren met 6000 man de winnaar. Deze slachting heet in de volksmond de Varusschlacht. Bij de Kalkriesen is een museum ingericht van deze slag. Lang heeft men gedacht dat de boerenbevolking de slag met de Romeinen had geleverd, maar bij opgravingen heeft men alleen maar 2600 Romeinse harnassen gevonden en geen enkel kledingsstuk dat wijst op de aanwezigheid van boeren. De Hermannsweg is de meest noordelijke verdedigingslinie geweest van de Pannoniern.

De route er naar toe is hels. Voor het gros te steil om te fietsen. Van ca 200 mtr naar 400 mtr hoogte en nog maar ruim halverwege. Dus toch een beetje op reserve klimmen.DSCN2335

DSCN2340Frits Hylkema had reeds een smak gemaakt toen zijn zadelpen afbrak. Hij staat er wat geradbraakt bij en zo voelt het ook. Z’n rug gekneusd  en gekwetst en naar later bleek een vervelende vleeswond aan z’n elleboog. Met een veel te lage afgebroken en dus afgestelde zadelpen, ‘n steeds meer verstijvend lijf en de toenemende vermoeidheid bleek het voltooien van de tocht onmogelijk. Bij de Externstein moest hij in de bezemwagen waarna een behandeling in het ziekenhuis volgde. Tot 2 x toe lieten de Duitsers op medische gebied zien wat Grünlichkeit betekent. Petje af zoals dat daar verzorgd is.
DSCN2337

Onderweg enkele uren gepoogd om de te grote groep op te delen en tweeën. Dat lukte ook een tijd. Snelheids verschillen waren wel aanwezig maar door de rust en verzorgingstijden en ook door aandacht voor de schade gevallen en valpartijen kwamen we toch weer bij elkaar.  Zonder discussie en informeel werd de vrede gesloten en besloten om samen te finishen. Na ruim 10 uur de finish op de Velmerstot. Ook weer een piek op 440 meter. Een voor een komt iedereen boven. Allemaal toch wel behoorlijk leeg gereden. Marcel en Johan waren er allang.

Finishdeel
Finishdeel

 

 

Op de Velmerstot allen weer bij elkaar en toch wel blij dat het erop zit. In een uitgelaten stemming werden de ervaringen tot laat in de avond nabeschouwd.

de laatste meters.
de laatste meters.

Ook gaan de gedachten uit naar de voorbeschouwing. Het idee van deze tocht in een dag spookte altijd door m’n hoofd. Vreemd genoeg is het spookbeeld geheel verdwenen en slaap ik weer rustig. Voor veel aandoeningen is een medicijn…..

't Hele stel. Iedereen heeft wel een dipje gekend maar hier is het weer lachen.
‘t Hele stel. Iedereen heeft wel een dipje gekend maar hier is het weer lachen.

Bovenop de Exterstein, een historische rotsformatie, een uurtje voor de finish van de 2e dag op zoek naar de ATBérs.Wim 1 en 2 en Ina  en de dames bedankt. Zoveel genieten in 2 dagen is nauwelijks voorstelbaar. Wacht niet te lang met een volgend evenement. In de Eifel is ook zo iets.
===============================================

Wim Bouwmeester
Jasper Gelderblom
Wim Groot Kormelink
Frits Hylkema
Frank Klein Gebbink
Bennie Maarse
Johan Pegge
Marcel Scholten
Leo Slutter
Henkjan Somsen
Han Spiele
Frans Verheij
Martin Versteeg
Tom Westhuis

Verslag 2008 Chickenpower Team 13

Zoals ieder jaar ook wij weer aan de start met een degelijk maar constant en vooral betrouwbaar team. Na het aanpassen van het startgeld werden we toch wel  enigszins verrast door de organisatie die bij de inschrijving zich van alle aansprakelijkheid ontdeed.

De dag goed begonnen met een stevige loop over de crossbaan van Lochem  opdracht was om de fietser te volgen totdat hij stil stond.

Dit gedaan hebbende en bij dat punt aangekomen werden we al snel attent gemaakt op het feit dat er teams binnendoor waren gelopen. Dat dit strafbaar was is niet logisch en eveneens niet reglementair aangezien de kortste route de snelste is en als je de fietser die vermomt als dhr Pegge rechts langst ziet komen waarom zou je dan de heuvel omhoog gaan.?? En zoals Leo in briefing goed verwoorde het gaat niet om de snelheid, en toch weer wel, maar om je koppie te gebruiken.

Na op de fiets te zijn vertrokken en cp3 niet op de kaart konden vinden moest deze maar op de azimut. Iets later in overleg met de Belgen maar besloten deze te laten liggen omdat voor een onbekende in deze omgeving de pijp van de For Farmers fabriek niet kon worden geïdentificeerd. Er waren zelfs twee pijpen en welk was nu welk.

Volgende proef op tijd was leuk. Zelfs  wij konden hier niet binnendoor!

Vervolgens met een binnenband lopen was niet echt hinderlijk. Wel voor het eerst angst gehad voor een lekke band bij een loopetappe. Eigenlijk was de bedoeling van de band ons niet duidelijk. En nu nog niet! Korte doorsteek naar de beek met toch alweer een valse Cp gepakt.

Het pad wat moest worden afgelegd op koers  en 477 meter  was na de regen onder water komen te staan. Kunnen we de organisatie dus niet aansprakelijk voor stellen.

Eindelijk onze verzorger in beeld. We waren terecht blij omdat hij voor twee dagen geleden niet wist wat dit voor een sport was en welke zotten hieraan mee doen. Nou wij dus.

Kaarten ontvangen van Henk die toch wel een beetje zielig bij de organisatie was betrokken.

Intekenen  van  punten op de google map  naar de topokaart  bleek geen groot probleem en we konden dan ook redelijk snel vertrekken en beginnen aan onze fietstocht. Cp12 t/m Cp 27 zaten op mooie plaatsen en waar ze hoorden te zitten. Te lang gezocht naar Cp 22 maar deze was schijnbaar weggehaald(of niet opgehangen).Bij Cp 28 en 29 te lang gezocht en niets gevonden, vreemd aangezien ze toch aanwezig zijn geweest en wij inderdaad op de goede plek hebben gezocht. Nog wel een valse gevonden. Deze daar dus niet opgeschreven, en naar nu later blijkt in de uitslag, was daar geen valse!!.

Veel tijd verloren en dus Cp30 laten lopen ,weer zo 1tje midden op de hei.

Tijd wordt een probleem dus keuzes maken, leuk maar lastig voor ons om punten te laten liggen. Zagen in de uitslag dat wij Cp 4 als enige hebben gevonden Jammer voor de andere teams. Dit was namelijk het hoogtepunt van de dag.

Toch maar besloten om vanaf Cp 43 op snelheid naar Cp 60 te gaan maar met pijn in ons hart.

Tja dan het zandvangen.

Er wordt door de hoofdorganisator nogal eens meegedeeld dat er op koers moet worden gelopen zonder in te tekenen. Dan is de eerste vraag: Waarom hebben we een kaart?

Als je een koers loopt onder hoogspanning kabels is de koers niet de koers die je denkt dat je loopt en als de afstand dan al helemaal niet meer te passen is dan moet je iets een aanknopingspunt hebben.

En als je een Cp niet ziet hoe moet je dan doorpeilen naar het volgende Cp.

Ik neem aan dat wij hier nu antwoord op krijgen omdat dit eigenlijk nog hoort bij de cursus kaartlezen.

Maar ja daar sta je dan tot je oksels in de brandnetels. Heerlijk, echt fantastisch als je een sticker op een klein blauw paaltje ziet die op 50 cm van je berekende afstand staat.

Overmoedig de volgende  zoeken die je dan weer niet kan vinden en zo dwaal je het roadbook af. Met wisselende resultaten.

Maar toch ook een kritische noot.

Cp 69 en Cp 70 hebben wij bij het intekenen al links laten liggen omdat het hier om foute coördinaten ging. Cp 69 bestond uit twee noordcoordinaten en Cp 70 uit twee zuidelijke.

Je kunt hier speels mee omgaan en dit als een foutje zien maar met het roadbook als enige informatiebron kun je hier dus niets mee.

En zijn genoteerde Cp nrs gewoon gokken. En dus een uur straftijd. Misschien is het mogelijk dat iemand van de organisatie hier een korte mededeling heeft gedaan aan deze teams. Dan is het hulp van buitenaf en nog een keer een uur straftijd.

Dan spoedig naar de finish. Onderweg nog even een sprintje getrokken met de honderdmeter vrijeslag. Als we dan op Cp 87 een koers nemen met een afwijking van 100 graden komen we wel bij boomstammen uit maar deze stonden nog rechtop met takken eraan. Hebben we dus laten staan.

337mtr 165gr Neem als team 3 stammen mee tot finish.

En na een kleine correctie van de organisatie de juiste opgehaald zonder Cp 88 te noteren. We hebben een mooie wandeling gehad en komen vast weer terug.

Team Chickenpower

Shirts

Shirts ‘n 12 uurs race moet je in alle details voorbereiden. ‘n Belangrijk punt van aandacht is de kleding. Omdat de weers omstandigheden wisselend zijn maar ook omdat er fikse  inspanningen worden genoten is strak zittende sneldrogende kleding van groot belang.In het verleden verstrekte de organisatie de kleding oftwel de shirts.’n Teamnummer is voor een goede herkenning dan gewenst anders is alles blauw, groen of geel. ‘n Teamnaam erbij op is ook fraai. Dat moet dan wel telkenmale appart gedrukt worden. ‘n 3 kleuren logo erbij op is daarbij nog mooier. Je zit zo op een tientje per shirt en dat 150 keer.    Het lijkt geweldig maar heeft z’n beperkingen. De katoenen shirts waren zelden passend. Drogen slecht. De teams wisselden de bezetting tot het laatste moment waardoor ondanks de opgave van maten de shirts niet pasten. Die pasten overigens toch niet, shirts van enkele euri’s, zonder opdruk, zijn van een dermate kwaliteit dat deze eigenlijk ongeschikt zijn. . Dames durfden ook nog wel eens voorgevormde en getailleerde shirts te vragen, sommige heren ook maar dan met een negatieve tailleering. Door de katoen ben je de hele dag koud.

Er waren een aantal teams die over specifieke lycra pakken beschikten maar daaroverheen ‘n katoenen shirt moesten trekken met nummer dat was natuurlijk niet passend. Ook zagen we vorig jaar teams die de fraaie verstrekte shirts prompt “pimpten” tot veredelde topjes. Jammer van de inspanning vonden we.

Vandaar het nieuwe element om zelf voor shirts te zorgen. Dat leverde fraaie exemplaren op. Tevens kan dan de naam van de sponsor uitdrukkelijker worden vermeld zodat ook die wat terug krijgt.

1 StayOkay ondersteunt team 1, de wetlook uitstraling doet extra dramatisch aan. Of dit teams was 12 uur wet.
2 Tebodin deed ook een duit in het zakje. De ingenieurs waren constructief in de yellow jersy bezig.
4 Adventure Team Vragender zal ook wel zwaar worden gesponsord. Wellicht door de gemeenschap aldaar omdat zij die bult bij Lichtenvoorde hoog houden. De families Nummerdoor, Gierkink & Ruitenbeek doen in totaliteit goed mee.
5 Berkel Milieu is aan de bak met ‘t verplaatsen van de stammen. Standaard afvalwerk verzamelenof nuttige grondstoffen
6 Countus geeft volledige openheid van zaken. Dat zal beroeps-trots zijn!!
7 Total Fit sponsort ook zwaar!! Dat kwam ondermeer omdat zij ‘t nummer 1 op het lycrapak niet zichtbaar mochten dragen. Dat was de goden verzoeken. Herman zocht een klein stammetje uit.
9 Gilde Main heeft z’n Masters uitgezonden. Ook nog wat externe krachten aangetrokken. Maar Mark was niet geheel scherp.
10 Redox Water & Recycling Technology ondersteunde team D’r An. Fysiek was het wel in orde.
11 No Brakes deed ‘t geheel op eigen kracht. Geen spoor van externe financiele hulp.
12 Mooie shirts van ART Adventure Team Twenthe.

Ben op alle foto’s zoekende geweest om nadere details m.b.t. ondersteuning te vinden. Echter niet te onderscheiden op de mouw of borst. ‘t Nummer 12 was mooi helder groots afgebeeld.

13 Team 13. ‘n Heldere opstelling. 1-4-4-2 met z’n vieren.Ook hun mooie pakje bleef onderbelicht. Zelfs nog een extra Odlo shirt eronder. Wat een hitte. Maarja zij zwemmen liever hartje winter.

 

Ik zou hen in Beltrum wel eens willen zien.

14 De winnaar met het mooiste topje van allen.Het nummer is niet meer zichtbaar.

Maar we wisten: Als de Nuon teams binnen waren was de spanning eraf.

15 Team 15 hier nog scherp. Zelfs Arjen loopt op de achtergrond met een stammetje.We hebben lang gewacht tot het eind van de tijdrit op hen. Kennelijk de weg kwijt. Vervolgens weer op het spoor gezet.

Strakke hoogwaardige shirts met reflekterende streep.

16 Zij doen het puur voor de sport. Komen vanuit  Belgie op vrijdagavond. Vinden de startplek moeiteloos, slapen ‘n lange nacht en staan fris aan de start.Fysiek spelen zij met de top.

 

 

 

 

 

24-uur als een wielerprof

Op 17 en 18 juli 2014, organiseerde Annemiek van Vleuten samen Mark Wesseling in en rond  laatst genoemdes hotel in Dwingeloo een bijeenkomst waarbij gedurende 24 uur het leven als een top sport wielrenner wordt nagebootst. Twee bloedhete dagen.

 

Zo’n 17 renners, van junior tot behoorlijk senior, lieten zich  uitdagen om zo’n levensstijl mee te maken.  Mark maakte zelf ook deel uit van de groep, sterker nog: Hij was zowel kopman van de groep als wel gedurende het gehele event  mede organisator naast Annemiek.

Donderdag avond was het rond 17 uur verzamelen en na een of twee welkomstdrankjes om 18 uur gezamenlijk diner. Na een ietwat schuchter colaatje toch snel overstag (snelle leerling) en me ook aan een La Chouffe gewaagd. Annemiek, in een passend donker jurkje, heette iedereen, als een professionele gastvrouw, persoonlijk welkom. Nog twee andere goed getrainde dames maken deel uit van het gezelschap. De heren zijn heel divers doch geen beginnende fietsers.  De meesten weten wel van wanten.  Tijdens het voorstel rondje liet niemand nog het achterste van z’n tong zien.

Dwingeloo ligt in Drenthe,  ten noord-westen van Hoogeveen. Drenthe is al een fiets provincie bij uitstek. Bij deze weersomstandigheden en in  dit seizoen is het helemaal mooi. Na het geweldige diner, met een hoofdgerecht naar keus. Neen geen keus tussen pasta en pasta. De keus was heel vaak een tonijn steak met groente en gebakken krieltjes maar iedereen was vrij een variant te kiezen. Die laatsten, de krieltjes, werden vrij algemeen verbaal afgekeurd maar stiekum toch genuttigd. De voedings lessen volgden immers pas na het diner.

Stipt 20 uur starten we met de presentatie van Annemiek. Allereerst doet zij uit de doeken hoe en waarom ze voor de wielersport gekozen heeft en hoe het zover gekomen is, maar ook wat er voor nodig is. O.a. voldoende talent, veel gerichte training maar ook vastberadenheid, focus en doortastendheid.

Vervolgens komt de voeding aan de orde.  Uiteraard zijn er zaken welke je beter niet en wel kunt eten.  Koolhydraten voor de snelle energie, enige eiwitten en een klein beetje vetten. maar alles wel op het juiste moment. De volgende ochtend kunnen we op basis van het persoonlijk gebruik (o.a. eigen kilogrammen ) het benodigde voedselpakket om zelf mee te nemen  samenstellen.  Daarnaast begin je direct uit bed al met een halve liter water. Heel veel drinken is belangrijk blijkt met daarnaast snelle koolhydraten. Gel’s kun je direct in de dunne darm laten stromen zonder de maag te passeren.  Zelf dacht ik altijd dat enige structuur (bruin bolletje met kaas ….lekker) goed was tussen die snelle gel’s door.  Maar die blijken als een prop de doorstroom te blokkeren, dus niet meer doen. Afgelopen zondag direct met m’n fietsmaat (Ernst) geoefend. Z’n benen voelden leeg. Het hielp vrijwel direct. Ik leer hem dus niks meer…..

Onze kennis van het vrouwen wielrennen werd ook getest.  Alhoewel ik er vaak niet ver naast zat ontbrak de exacte kennis. Dus Annemieks  XkL, Italiaans Rosa shirtje ging me mis.  XkL=Extra Klein.

Het was warm die avond dus de Dwingeloose nacht werd kort. Tot in de kleine uurtjes op het terras.

Vrijdag ochtend 8 uur ontbijt. Bidon water snel genuttigd, 3 koffie, wat jus, en bruine broodjes zonder vette hap. ‘n Enkeling bezondigd zich nog aan eieren met spek. Het ontbijt moet daarna binnen 2 uur verwerkt worden zodat je niet met volle maag/ingewanden op de fiets klimt. Half 10 start van een tocht van 80-90 km.  Gelukkig geen bergen vandaag.

Heel professioneel plakt Annemiek bij iedereen het program op de stuurstang zonder verder commentaar.

8S

Ik denk bij km 8 wordt het een sprint.  Ik denk op 7,5 km ik trek ‘m aan dan volgt de meute en hou ik op.  Maar er volgde niemand en op 8km was ik verzuurd in de benen.  Iets verder doemt t viaduct van de snelweg (A28) op. Onder aan de helling stoppen we bij een zijweg.  Vanaf hier 2 aan 2 sprinten. Er volgt een uitleg hoe je gaat sprinten, volle sprint uit het zadel, onder in de beugel en tot bovenaan volhouden.  Iedereen zoekt een gelijkwaardige kandidaat uit. Ik had m’n kruit al verschoten. Annemiek verteld nog dat je tijdens een wedstrijd 5 kogels hebt.  Dus 5 x vollebak gaan. Dat kan ook een wegspringende concurrent zijn die je “terug” moet halen.  Ik denk dat ik niet veel meer dan twee kogels heb.

Bij 25 staat een lachebekje. 2 km kasseien. Wederom uitleg. ‘t Is nu droog weer en warm dus niet glad. Handen op het stuur, vollebak gaan, snelheid maken met groot verzet. Ik had het in Vlaanderen al eens gedaan. Deze lagen slechter.  Twee lekke banden in de groep.

We komen langs het water, 3km rechte weg met wind schuin van voren. In drie groepen waaier rijden.  Bekende materie, dat betekent nog wel ook de anderen coachen om zelf niet te veel wind te vangen.  Gezien de ervaring zit ik in de tweede groep. Als je van kop komt direct weer achter jouw aflosser kruipen en dan langzaam laten zakken. Opletten als je weer achteraan zit. De andere poot van de groep heeft meer snelheid want moet inhalen en daar moet je direct weer achter zitten.  Zo’n waaier groep heeft altijd meer snelheid dan je alleen kunt opbrengen dus de twee keer dat je in de wind zit moeten even lang/kort duren.

Enkele km daarna nog een kasseienstrook. Omdat ik het al ken hou ik me gedeisd. Geen energie verspillen. Nog wat banden opgepompt. Want de mecanicien was met de auto hier net niet in de buurt…..

Aansluitend een wedstrijdje waaierrijden, althans voor twee snellere groepen.  Onbedoeld werd er ook’n valpartij “geoefend”. Niet prettig voor het slachtoffer natuurlijk. Naast de gebruikelijke schaafwonden scheen ook de typische wieler blessure “sleutelbeenbreuk”   van toepassing.  In 99% van de gevallen is dat gang naar het ziekenhuis zo ook hier. ‘s Avonds kwam hij compleet met mitella, röntgenfoto, lelijke breuk en vol met pijnstillers terug bij de groep.

Na dit intermezzo werd het tijd om naar Dwingeloo terug te keren.  We waren al 2 uur te laat, maar anderzijds een vrije dag dus, tijd genoeg.  De afstand, hier en daar intensiteit, het constant rijden in een, voor mij, grote groep en met name de hitte heeft al wat sporen achter gelaten. Ik denk ‘s middags maken ze mij niet meer gek.

Direct na binnenkomst douchen en schoon aan de lunch. Maar voor het douchen eerst eiwitten aanvullen. Een glas met een mengsel van volle yogurt, room en wat bananen/fruit mengsel.  Voor de lunch een lekkere (zoute) bouillon, groente en fruit salades en een pasta.

Direct daarna weer de fiets op naar een parcours buiten het dorp. Daar een 3km rondje met 4 haakse bochten.  Eerste plan is een individuele tijdrit. Na een verkennings rondje starten we 30 sec uit elkaar. M’n gezellige tempo leidt me straight naar de laatste plek. Het was me te warm.

Daarna ploegen tijdrit in 3 groepen.

Tot slot een koersje van telkens 2 ploegen tegen elkaar. Hierbij is er een meesterknecht oftewel koers kapitein die de strategie/taktiek bepaalt en bewaakt  maar die zelf niet mag winnen.

Nieuws

 

1) Op maandag 30 juni en dinsdag 1 juli 2014, het Pieterpad verreden van Pieterburen naar Laren samen met Henk Oonk, Frans Derksen, Johan Pegge en Ernst te Velthuis.

2) Eind augustus 2014 is het 2e deel gefietst

3)Begin september 2016 volgt deel 3 zoals het er nu uitziet.

4)14 Oktober 2016 volgt de N8-run.

 

Introductie

Vorden Dec. 2002LS2

Uit de rubriek “Even voorstellen ” op de site van de  Survivalbond onderstaand stuk gekopieerd.

Leo Slütter, (oud) Vz. SBN

Dagelijkse werkzaamheden versus SBN

M’n dagelijkse werkzaamheden als Hfd. Techniek bij ABCTA (leverancier van mengvoeders   voor varkens, rundvee en pluimvee) (nu ForFarmers) eisen veel aandacht. Deze aandacht is ook ‘s avonds vaak nog daarop gericht. De Nederlandse Landbouw, mijn werkzaamheden in de mengvoederindustrie vallen daar onder, staat onder druk. Maar er zijn ook kansen. Om daar gebruik van te maken moet je alert zijn en er als de kippen bij zijn om in vaktaal te blijven.
Met een juist delegeren aan goede mensen om je heen moet het werk op bondsnivo te doen zijn. M´n voorganger Stef Beunk heeft in zijn (te korte) zittingsperiode al een goede aanzet gegeven om fors te snijden in de vaak uitvoerende taken van de SBN. Als Bond kennen we ook geen professioneel Bondsbureau dus moeten we de taken ook beperkt houden tot beleidslijnen, eenduidige reglementering, algemene taken en leden administraties.

Het eerste jaar als voorzitter van de SBN is hoofdzakelijk besteed aan het inventariseren van de huidige status. Hierna is als afsluiting door het bestuur een nieuw beleidsplan geschreven welke door de algemene ledenvergadering is aanvaard. Vanaf april 2001 is daarmee mee aan de slag gegaan. Vervolgens werd de SBN getroffen door 2 tegenslagen van formaat, het desastreuze ongeval van Kees van Hoof en de MKZ crisis. Hierdoor heeft het wedstrijdseizoen bijna een half jaar stil gelegen. Daarbij heeft ook John Wiggerman te kennen gegeven dat hij een halfjaar geen bijdrage kan leveren vanwege deelname aan ‘n Adventure Raid. Dat is leuk voor hem maar lastig voor de bond. Het is als met een voetbal elftal, als een half elftal niet in de wedstrijd zit dan kunnen de anderen nog zo hun best doen, maar wordt winst boeken lastig. Door omstandigheden was het bestuur onderbezet waardoor van delegeren te weinig komt. Er gloort echter weer hoop aan de horizon. Er zijn enkele nieuwe mensen gevonden die een bijdrage willen leveren. We vinden ook dat survivalsporters, want dat zijn meestal de nieuwe mensen, uit het goede hout zijn gesneden.
Een goede secretaris en actieve bestuursleden zijn van groot belang. Met Wouter Ormel hebben we het wat dat betreft heel goed getroffen. Maar ook Hans te Veldhuis doet veel goed werk voor de parcourscommissie. Onder zijn leiding groeit en bloeit dit aandachtsgebied van de SBN. Van groot belang zijn ook de vele mensen die elk op hun post een bijdrage leveren en van hun taak iets bijzonders maken. Ik noem maar even degenen die de jeugd vorm geven, Winfried Bats met de site, ´n penningmeester achter de schermen en zo verder.

Wat trekt je binnen de survival en haar randgebeuren? 
De, no nonsens, sfeer spreekt me bijzonder aan en het bezig zijn met de natuur en soms tegen de (natuur) elementen. Bij een sport welke sterk in ontwikkeling is kan ook veel, als de omstandigheden maar vergelijkbaar is voor alle deelnemers. In m’n woonplaats organiseer ik met enkele liefhebbers jaarlijks ‘n 30 km hardloopwedstrijd. Dat is ook leuk. Ergens in het achterveld is er een stukje weg met zo’n 300 meter handgevormde waaltjes. Deze liggen inderdaad wat onregelmatig en daar komen dan na afloop opmerkingen over van de fijnbesnaarde atleten dat ‘t wel een erg lastig stuk was (uit het achterveld soms ook nog). Dan denk ik met weemoed aan de Survivalsporters.

leo_slutter
In Beltrum in actie bij de catcrawl over de Slinge

Affiniteit met Beltrum? 
Daar liggen m’n roots. Ik ben er geboren en dus bekend terrein. Als ik daar meeloop dan moet het natuurlijk goed gaan. Het gaat nu niet goed genoeg dus ik loop niet mee.

Ik loop en organiseer graag adventure raids. 12, 24 uurs of meerdaagse races op kaart en kompas met natuurlijke of eigen gemaakte hindernissen waaraan in teamverband wordt deelgenomen. De “klassieke ” survivalrun kent daarentegen een uitgelinte route met veelal gebouwde hindernissen.

M´n diensttijd heb ik doorgebracht als dienstplichtige bij het Korps Mariniers. Na de opleiding in Nederland werd ik “uitgezonden” voor ca. 1,5 jaar naar Curaçao. Van daar uit deelgenomen aan veel oefeningen in het Caribische gebied waaronder een jungle training in Suriname. Wellicht dat ik daar reeds in 1970 het survivalvirus heb opgelopen. Na een incubatietijd van meer dan 20 jaar kan het dus alsnog actief worden. Mogelijk ook te lang doorgevoetbald….


Beltrum is, volgens een der historische analyses, de oorsprong van de survivalsport welke daarna snel is geëvolueerd. Tegenwoordig kijk je vooruit om te zien waar de hindernis ophoud om de krachten te verdelen. Beltrum kent een heel goed uitgebalanceerde run met vaak extreme weersomstandigheden. De hindernissen zijn goed verdeeld, altijd zorgend dat er geen loopritme verkregen wordt. Bij de finish iets speciaals waarvan je bij de start al de rillingen over de rug krijgt. De atleten zijn zeer allround getraind. Het is onmogelijk om zomaar in de sport in te stappen en op niveau mee te doen. Hiervoor heb je een aantal jaren nodig. Als je al gewend bent om veel te lopen door zwaar terrein dan nog moeten de handen en armen wennen aan de grote duur belastingen.

In Beltrum help ik ook elk jaar enkele dagen met het opbouwen van de de hindernissen. Dat is een heerlijke onderbreking van de normale bezigheden en wat is er mooier dan een paar uur een hindernis bouwen in het Kooibos.

Survivalervaring in de praktijk? 
Tot voor twee jaar kon ik melden dat ik bij alle grote wedstrijden de hele run heb meegelopen. Van de hele runs heb ik maar twee keer de rode armband zelf meegebracht naar de finish. Vaak zat er wel een hindernis waar te veel of uitsluitend armkracht werd gevraagd. Dan zijn de verhoudingen spierkracht en massa zoek en moet ik me overgeven aan de zwaartekracht. Daarna vaker gekozen voor een halve run. Ondanks dat een halve run in m’n hart niet de echte is was het wel veel geschikter. Je start op tijd en bent ruim voor donker binnen en je ziet nog iets van de anderen. Vervolgens kun je de eigen sporttas ook nog in de auto krijgen om toch nog redelijk voldaan huiswaarts te gaan. Om Stef ( Beunk red.) nog eens te citeren ” Er is geen grotere bevrediging dan het volbrengen van de hele run.” Dat is onbeschrijfelijk. Als het maar een afwisselend parcours is en bij voorkeur één hele ronde. Verder zijn de meerdaagse Adventure Raids en berglopen nog steeds heel uitdagend. Het boeit me zeer om met kaart en kompas in de bergen of onherbergzame gebieden onder tijdsdruk een aantal checkpoints en een gewenste route te zoeken. Je goed oriënteren en de nacht onder de blote hemel doorbrengen in en dichtbij de natuur dat is onvergetelijk.

Nieuwe “TimeOutDoorEvents”

Met de nieuwe naam www.timeoutdoorevents.com ipv .nl is hierbij de vernieuwing van m’n website ‘n feit.

Natuurlijk wist ik dat m’n Frontpage gehannes niet de schoonheidsprijs wegdroeg, ook dat het geen handig CMS systeem is en ook dat ik geen maanden wil ploeteren om een geheel eigen website te bouwen met Dreamweaver o.i.d.  daarom maar gekeken of er niet iets anders is. Ook Joomla nog bezien.

Omdat m’n blog al op WordPress gebaseerd was leek de website aldaar ook wel handig. Combineren kan wellicht ook. Het is allemaal wat flitsender en meer gestructureerde.

De meest interessante zaken zet ik over.

M.vr.gr. Leo

 

 

Ontstaan abc-run

Ontstaan van de Ultimate Cooperation Raid

In 1991 nam een team van ABC uit Lochem met een 25-tal andere 4-persoons-teams deel aan de Challengers Trophy in Zuid Limburg en NO-Belgie. De wedstrijd stond onder “strakke” leiding van Jack van Gelder….ja die. De trackdesigner was de bekende boomchirurg Ger Eenens uit Born.

Het ABC team werd gevormd uit Johan Pegge, Michael Litjens, Jaap Roosma en Leo Slütter.

ABC-team. vlnr: Johan Pegge, Michael Litjens, Herman Hoogenkamp, Leo Slütter en Nico de Vos
ABC-team.
vlnr: Johan Pegge, Michael Litjens, Herman Hoogenkamp, Leo Slütter, Jaap Roosma  en Nico de Vos

De 4-daagse wedstrijd gevormd uit een groot aantal etappes bestond uit verplaatsingen per ATB, hardlopen, paardrijden, zwemmen en kayakken. Deze takken van sport werden afgewisseld met touwhindernissen, abseilen, tokkelen, bergklauterpartijen, rodelbanen zonder hulpmiddelen en grotverkenningen. De verplaatsingen vonden plaats op basis van aangegeven routes op kaart met behulp van het kompas. Alle moderne navigatie- en communicatie systemen waren verboden. Onder de noemer “No Guts no Glory”  verschenen we fysiek redelijk voorbereid maar verder zo groen als gras aan de start.

En dat hebben we geweten. Tot op de draad verregend, kaarten weggevreten door de nattigheid waardoor CP´s verpulverd waren, de route bijster, met grote verwonderde ogen kijkend naar het topteam van Ordenance Survey uit Engeland als we hen binnen bereik hadden. Het ging ons dun door de broek toen de hoge touwtrainingsbaan van de Belgische commando´s in Eupen genomen moest worden, langs rotspartijen klauteren zonder vanglijn, voor de eerste maal abseilen van een 80 meter hoge stuwdam met een opleiding van ca 25 seconden. 4 dagen lang, vrijwel zonder slaap, intensieve sport beoefening heeft ons fysiek behoorlijk gesloopt.

De finish foto.

o.a. ook met fam vom Hove en Aardema.
o.a. ook met fam vom Hove en Aardema.

Toch hebben we onvoorstelbaar genoten en na afloop als beesten gefeest tijdens het coupeleuse afscheidsdiner op de Vaalserberg. Onze Jaap als ex-commando knaagde op het toppunt van het feest het heupbeen van de os aan het spit kaal.

'n Os aan het spit. Jaap had nog trek.
‘n Os aan het spit. Jaap had nog trek.

Dit 4-daagse feest zette ons aan tot deelname aan een volgende editie. Ger Eenens zette op eigen kracht een vervolg in de steigers met spectaculaire hindernissen in Maastricht. Het aantal deelnemende teams viel echter wat tegen. Toch werd het een mooie en indrukwekkende wedstrijd welke uiteindelijk in een barrage werd beslecht in het voordeel van ABC.

Een vervolg zat er evenwel niet meer in. Dan maar zelf zoiets georganiseerd. In 1993 ging de eerste ABC-run van start rond Lochem in de Gelderse Achterhoek. Na afloop werd de vrede weer getekend in de schuur van een collega in Barchem. De jaren daarop volgden nieuwe sessies met telkens een nieuw gebied.