IWG deel 2. wilderness Guide training

Na het eerste theoretische gedeelte (moduul 1) dit voorjaar in Nederland te hebben gevolgd volgde van 16 juli tot 17 augustus, jawel 5 weken aan een stuk, ´t 2e moduul in Canada, Yukon Territory en BC.

Van de immense serie foto´s heb ik (onderstaand via Picasa) enkele series afgebeeld. E.e.a. globaal opgedeeld per locatie en per onderdeel.  Natuurlijk waren we niet in staat om gedurende de lessessies constant de camera gereed te hebben. Echter gezamenlijk met de mede GIO´s (Gidsen In Opleiding) is er toch een aardige serie ontstaan.

Taku Adventures heeft ook voor ogen dat Wilderness Guides ten alle tijde, maar vooral ook in extreme situaties, de situatie meester moeten zijn. Dat is nog niet zo, direct, nadat je de opleiding hebt afgerond maar na voldoende praktische expertise, daarna.

De Haas tracht ook tijdens de opleiding die situaties te creëren. Tijdens de opbouw van die expertise doen zich die situaties vanzelf voor. Opeens moet je terug vanaf de overzijde van een groot meer en er staat (net) te veel wind. Dan moet je besluiten of je gaat of niet ondanks wellicht druk van ´t vliegtuig terug naar Nederland halen of ´n vervolg op de reis. Nog veilig op de kant moet je besluiten of de risico´s aanvaardbaar zijn. ´t Besluit is cruciaal!!!

Je groep met outdoor travellers slaat om op het meer(gedeeltelijk), door ´t weer (te veel wind) terwijl toen je weg ging de omstandigheden nog zo mooi leken. Hoe krijg je de groep weer in de kano´s / kayaks.

Tijdens de oversteek van de wildstromende rivier, de enige mogelijkheid om de route te vervolgen, welke je groepsgewijs oversteekt, vallen 2 man van de groep af en drijven af. 2 km verder een waterval. What to do??

Dan moet je het weten en mag er geen moment van twijfel zijn ook al is iedereen incl. jezelf behoorlijk vermoeid. Want op die momenten gebeuren die dingen. Zie Spanje Sierra Nevada

Zonder de exacte toedracht te kennen spelen hier aspecten als voorbereiding, navigatie, meteorologie, specifieke terreinkennis, Wilderness First Aid  enz mee. Waarmee gezegd wil worden dat je als gids zeer breed toegerust moet zijn om aan een veelheid aan omstandigheden het hoofd te bieden. Dat is ook hetgeen de Haas voorstaat.

De eerste week van het verblijf werd de theoretisch al verwerkte informatie omtrent navigatie in praktijk gebracht.

In de maanden maart en april “ondergingen” we op de zaterdagen bij Bever Sport in Amersfoort de theorie lessen.

  • Navigatie
    • Kompas gebruik
    • Coördinatenstelsels Rijksdriehoek, UTM en geografisch stelsel.
    • GPS en gebruik
  • Meteorologie
    • Weersobservaties
      • temperatuur
      • T- gradiënt
      • windrichting en snelheid
      • windchill
      • luchtdruk en vochtigheid
      • wolken
      • depressies
      • onweer
    • Weersverandering en oorzaken
    • Weersvoorspelling maken op basis van beschikbare informatie
  • Leiderschaps training & Instructie techniek
    • Menselijk functioneren.
    • Karakterkunde. (vlgns Heymans, Jung en Kretschmer)
    • Lichaamstaal  (verbaal en non-verbaal)
    • ´t Menselijke ras
    • Leiderschap & Functioneren en beoordelen
    • Trainings bouwstenen en conditie testen
    • Instructietechniek.
  • Voeding / verbruik

Toen de theorie voldoende onderwezen was was het tijd voor de praktijk in Canada.  Na aankomst de 16 juli op vrijdag/zaterdag werd zondags de tocht voorbereid.

Maandagochtend alles inpakken in canoe en kayaks. ´t Was al 11 uur voordat we in de boot zaten. Een forse windkracht 4 blies ons steil in het gezicht. Ik had me er die nacht al urenlang zorgen over gemaakt. Midden op het Lake Atlin kilometers van de kant in de hoge golven omslaan in het koude water van 5° C.  Ik kom nooit meer in die kayak. Ook ´s ochtends ging ik niet geheel of geheel niet rustig van de kant weg. We voeren even langs de kust dwars op de golven. Op zich zat ik voor mezelf redelijk ontspannen in de kayak. Ik heb regelmatig in de kayak geoefend maar uitsluitend op (rechtuit) varen en op de Berkel en kleine watertjes altijd dicht bij de kant. Daar kon ik er redelijk mee uit de voeten met m´n zelf aangeleerde stijl. Never enige correctie gekend.  

Na 20 min worden we pal op de wind richting overkant gestuurd. Recht op de golven is prettiger en de zwaar beladen kayak ligt stabiel. Toch worden de golven steeds hoger. Bart stuurt constant m´n techniek bij.  Ik ben ontzettend druk met het wennen aan ´t roer. Nog nooit mee gevaren. Altijd sturen met de paddel. Dat mag nou niet. Zo´n ingesleten beweging krijg ik niet zo snel uit m´n kop. Na een half uur ´t bevel van Bart om rechtsomkeer te maken. We waren ook nog geen draad opgeschoten zo tegen de wind in. Gelijk de ervaring dat je de tegenwind direct van de vaarsnelheid kunt aftrekken. We varen nu rechtstreeks naar de haven van Atlin. Bart neemt daar het woord en maakt kenbaar dat de technieken droevig zijn. De gehele verdere dag geoefend in paddelslagen canoe en kayak. Draaien, keren, aanmeren, instappen, omvallen, inklimmen met z´n tweeën, alleen, tegelijk etc.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Vervolgens boten leeg en weer in het water leggen en weer inklimmen. Allerlei manieren van er weer inklimmen. ´t Vergt ´t uiterste van m´n niet meer zo atletische lijf. ´n Voordeel is dat ik ´t niet zo snel koud heb als de anderen en dat is in dit koude water ´n sterk punt. Zeker bij het eskimoteren. Nog nooit gedaan maar ik wordt niet angstig als ik onderste boven in de kayak in het water hang. Rustig naar voren buigen, paddel in lengte richting draaien, klaar om een zware slag te maken. Kin op de borst. Die slag een beetje timen zodat je niet te kort komt maar ook niet doorslaat als je boven komt. Na enkele keren proberen lukt dat warempel. Ik had nog gezegd. Je moet een oude aap geen kunstjes leren maar het zit in de cursus dus het moet. Na 5 pogingen wordt het hoofd zo koud dat je coördinatie kwijt raakt dus het water uit moet. De kant op en in wetsuit de wal op en af rennen totdat je weer warm wordt.

De volgende dag met aanzienlijk rustiger weer Lake Atlin over gestoken door een koers van 6800 meter op 182° te varen. Ik krijg de leiding voor de oversteek en de landverkenning op het eilandje alwaar we aanleggen.  Altijd eerst even zien of het gebied beersafe is om niet verrast te worden. Dat lukt eenvoudig. Helder en rustig weer en spiegelglad water. De vaartechnieken worden verder aangescherpt. 

Tevens ´n navigatie opdracht. Omdat ik alleen in de kayak zit dus ook alleen de opdracht uitvoeren. Vanaf ´t eiland waar we hebben aangelegd ´n vast aangegeven punt op de kust zoeken en vandaar een koers van 1.100 meter op koers 132,2° om een nummer op een boom te zoeken midden in de wildernis van miljoenen bomen.

´t Stikt er van de muggen die ´wild zijn op het bezwete lijf. Ze zitten met honderden om en op m´n kop en handen. Steken dwars door de blouse welke niet mugproof is. ´s avonds zit ik al onder de bulten. De koers lopen is stilstaan met het kompas, ´n vastpunt op de koerslijn zoeken, dit is altijd een boom hier en er naar toelopen. Dat ca 50 tot 80 keer herhalen. ´t Bos is zeer dicht en vrijwel ondoordringbaar. Ik verwacht dan ook niet dat de methode tot succes leidt. Nadat ik bij ´t vermoedelijke doel ben zie ik natuurlijk niet de boom met nummer. Ik markeer een boom helder aan 4 zijden. Vervolgens loop ik er steeds groter wordende vierkanten omheen. Tot ca ´n vierkant van 75 meter. Niets te zien. ´k Heb wel de GPS bij me maar dat ding opstarten, bestuderen en dan ´t punt opzoeken is technisch simpel en dan vind ik ´t ook wel  maar met de muggendruk besluit ik, na 3 uur, om naar de boot terug te keren. Ik neem een koers terug en kom precies bij de kayak uit. Ik zou wachten op een ander 2 persoonsteam in de baai. Dus peddel wat heen en weer op ´t spiegelgladde water zonder de muggen. Heerlijk. Na ´n uur zie ik hen eindelijk ergens, ca 300 mtr vanaf hun canoe uit ´t bos komen. Vervolgens samen naar de kamp en overnachtingsplek gevaren waar de anderen al waren en hun tentjes hadden opgezet.

Zwemmen met ‘n paddel.

Atlin Mountain.

Ik sta op en weet dan al enkele uren dat het een zeer zware migrainedag wordt. We zouden de berg op. Als deelnemer van de tocht ben ik verplicht om de gids / instructeur te melden dat ´t ´m die dag niet gaat worden. Ik meld wel dat ik mee ga c.q. mee wil. Ik neem een dubbel anti migraine shot. Vervolgens ben ik die dag als een zombie meegelopen. Heb nog nimmer op zo´n migraine dag zo´n inspanning gedaan. Dat kan/kon dus ook niet zo bleek.

Nog discussie over de oorzaak en gevolg. 2 migraine pillen achter de kiezen.

Iedereen moet als gids de tocht naar boven voorbereiden. Eigenlijk 2 tochten voorbereiden. Tocht 1 naar de top en tocht 2 naar een andere lagere top op 5.065 foot. Dus 2 verschillende trajecten. Vervolgens de benodigde tijd berekenen voor elk stukje onderscheidend terrein. Achtereenvolgens:

  • Boot inpakken
  • ca 2 km over water. Uitstappen en gereed maken voor de klim.
  • de klim naar boven eerst over onbegroeid en daarna begroeid om weer over onbegroeid terrein te eindigen.
  • inplannen benodigde rusttijden, op de top, terugkeer
  • terug varen.

Alle plannen worden beoordeeld en de conclusie is dat de top van Mount Atlin qua tijd niet haalbaar is maar de lagere wel. Johan krijgt de leiding naar boven.

Na het varen begint de klim. Al snel voel ik dat het een dramatische klim gaat worden. Na enkele slechte momenten en steile passages geef ik goed halverwege, op een steil stuk (gewoon rotsklimmen met rugzak) de pijp aan Maarten. (die ook mee was). Ik ga tegen een rots liggen in de zon en wordt uren later tot m´n schrik wakker en hoor de anderen al weer komen. Kop verbrand. Ik heb ´n zwaar K-gevoel over m´n fysiek.

Steile klim

Ik weet ook dat ´t meestal in de loop van de avond weer over is, zo ook vandaag. Maar de klap komt bij mezelf hard aan.

” Columbusday “

We krijgen een 1:50.000 kaart in handen met een gat erin van 2×2 km. Opdracht is het gebied, dat missing is, in kaart te brengen met alleen ´n horloge en het kompas. Met Johan, ik voor het eerst in een canoe, gaan we dit varkentje wassen. ´t is eerst wel wennen in de canoe. Maar ik heb enkele km om in ´t gebied te komen om te wennen. Prachtig weer en ´n heerlijke rustige dag. De methode is simpel: de standaard vaarsnelheid bepalen in meters per minuut en de koers en de benodigde tijd vastleggen. Zo varen we urenlang langs de kust. Varen op koers parallel aan de kust en de tijd vastleggen. Later kunnen we de de afstand bepalen en tekenen. 

Lake Atlin met aan de overzijde Atlin. Ingang Torres Channel rechts. Hetlinker eiland hebben we in kaart gebracht. De dag te voren had ik deze foto gemaakt. Achteraf iets meer naar het Noorden moeten richten dan had ik de vorm nog beter gehad. Nu was het een beetje schuiven met de koersen om weer bij het beginpunt te komen .

Dat lukt ook goed. Volgens de beoordeling van Bart beter dan Columbus. Dat doet weer goed. ‘s Middags meren we af bij een cabin met aanlegsteiger die we zo maar in een baai zien. Alsof de duivel er mee speelt komen we hier binnen een half uur allemaal tesamen. Onze instructeur zal wel even gedacht hebben, waar hangen ze nu uit. Heerlijk ontspannend ‘n half uurtje in het zonnetje bijgetankt. 

Otto had onderweg nog een ander strandje aangedaan om zijn werkwijze (solo in de kayak) nog eens te evalueren want het ging niet goed. Hij zat nog nauwelijks of Bart duikt bij hem op. Dat betekende 30 min. “bijles”. 

´s Avonds aanleggen op een nieuw eiland en de tent opgezet. Hierna de route uitgetekend. Als je zo ca 50 koersen achter elkaar plakt kun je maar zo een heel gek gevormd palet krijgen en bovendien niet sluitend. We weten echter de begin en eindpunten in dit geval. Dus dat wat bij elkaar gedrukt en zo krijgen we een redelijk gevormd gebied dat sterke overeenkomsten met de werkelijkhied heeft. Bart is echter de uitgeknipte vierkantjes vergeten. Ik merk nog op dat ik de dag ervoor vanaf de berg goed foto’s heb kunnen nemen van ‘t onderzoeks gebied. Bart foetert vervolgens nog wat na over “stelletje oplichters” Ik krijg jullie wel!.

Vanaf dat eiland de koers terug genomen naar Atlin. De andere morgen hebben we dat ook bijna nodig. Een mistige druilerige regen komt naar beneden. We zien niet veel, stellen de koers in, en zijn in ruim 1,5 uur aan de overkant en drinken koffie bij Kershaw.

De 2e week kamp in Whitehorse voor de WFA (Wilderness First Aid)  en de SWR (Swift Water Rescue). We logeerden in tenten op ´n camping even ten zuiden van Whitehorse. Elke ochtend op de ATB ca 5 km naar het Yukon college voor de colleges van: 

  • Wilderness First Aid
  • Swift water & Mountain Rescue
  • Canoe en kayak rescue

Wildernis First Aid.

Als er iets gebeurd in de Wildernis moet je van wanten weten. Er is geen mogelijkheid om op korte termijn hulp van buiten de ontvangen. Dus moet je een bovenbeenbreuk, dodelijke bloeding, hartprobleem, in bevalling of gewoon kiespijn kunnen vaststellen en zo mogelijk de best mogelijke maatregelen nemen om hulp te bieden.

Hiervoor 5 dgn cursus aan het Yukon College van een arts. Eerst alle theorie behandelen, in het engels en ook alle lichaamsdelen in het engels kunnen benoemen want het examen is ook in het engels. Vervolgens praktische lessen in standaard procedures, diagnoses stellen, verbandjes leggen, spalken en noodsituaties t/m het coördineren van reddings operaties, oproepen van officiële instanties, ambulances of helikopters. Uiteindelijk worden er realistische rampplekken in scene gezet waar je als eerste aankomt en vervolgens handelend moet optreden en de leiding nemen.

Het dóórsteken van wild stromende rivieren is in het noordwesten van Canada een veelvoorkomend fenomeen. Je moet de stroom inschatten, de snelheid, breedte, diepte, kracht op het lichaam en bepalen op welke wijze de groep met de minste risico´s en zo comfortabel (droge voeten en kleding per definitie onmogelijk) mogelijk de overkant kan bereiken. In een bocht is het water in de buitenbocht het diepst, maar de meeste stroming en kracht. Dus ‘t liefst een recht stuk en hoe breder hoe minder diep meestal. Op een recht stuk is ook ‘t vervolg van de rivier beter in te schatten. Je moet kunnen zien en verkennen waar je terrecht kunt komen. 

‘n meter tot 1,25 diep. Zodra t bij de heupen komt wordt het lastig.

Goed beoordelen of bij het gekozen systeem ‘t verantwoord is om de rugzak op de rug mee te nemen. Geeft meer neerwaartse druk natuurlijk, slechtere balans en bij onbalans levert de rugzak ‘n extra probleem. Je loopt kans deze te verliezen, c.q. alles wordt goed nat. Mogelijk kun je voor de rugzak een andere transport optie kiezen. Rugzak in de opbergzak verpakken en daarin laten drijven en aan een koord meenemen b.v. Ook is een touwbrug wellicht een optie. 

Met een koord, op ca 45 graden gespannen, de Yukon oversteken.

Voor de oversteek zijn diverse mogelijkheden. 

  • Als het nog redelijk ondiep is kun je er lopend doorheen zonodig met een steunstok. Zodra ‘t water zo’n 20 cm boven de knie komt wordt ‘t al lastiger. Zeker met een zware rugzak op. Veelal heb je de bergschoeen dan uitgedaan om deze droog te houden. Dus loop je op teva’s oid naar de overzijde. Dat geeft met de moeilijk beloopbare bodem al veel minder balans en steun.
  • Je kunt ook groepsgewijs oversteken. De sterkste zet zich in de stroomvoorop. Allemaal schouders tegen elkaar een kring vormend en elkaar steunend naar de overzijde. 
  • Met een stammetje van ca 7 meter op lijn. De sterkste weer in de stroom. Vasthoudend aan de stam drukt hij zich stabiel op de bodem en voorzichtig richting overzijde. Alle anderen op linie aan de stam deze naar beneden drukkend, achter de kopman uit de stroom, de stam stabiel houdend.
  • Een man met een koord zwemt naar de overzijde vanuit een punt verder stroomopwaarts. Het koord vervolgens verder stroomafwaarts aan de overzijde vastbinden. Langs het schuine koord over de rivier is van alles dmv de stroming te transporteren naar de overzijde. Je moet wel  koord beschikbaar hebben. Dat zou in het routeplan moeten worden opgenomen.
Alleen de eerste moet zwemmen….. om het koord aan de overzijde te brengen en vast te maken.

Al met al kan een oversteek met een groep uren duren. Dus inplannen in ‘t routeplan.

  • Met de raft enkele keren bij de waterkracht centrale de Yukon ingegaan. Met de schrik in de benen. Volgens de instructeur is ‘t geen verplichting om dit te doen. Het is wel de manier om op een plek van de Yukon te komen alwaar we in het krachtige 1,5 tot 2 meter diepe water de oversteken gaan beoefenen. Dus dan moet je haast wel met die bus mee. Eerst denk ik: ” nou ja 1 keer dan maar” Je moet het eens gedaan hebben. Uitgebreid instrueert de gids hoe te handelen als je uit de raft valt en onder getrokken wordt. ‘t Water is bij de centrale 4-5 meter diep en 4-5 graden. Voor je onder gaat diep inademen als je dat nog kan. Niet tegenstribbelen maar mee laten sleuren en tellen. Desnoods tot 30 of 45 of 60. Maar ‘n keer kom je weer boven en daar kun je drijven op ‘t zwemvest. ‘t Water is steenkoud vandaar de wetsuite aan. ‘t Boldert even heftig maar binnen de minuut zijn we er door. Ging eigenlijk best goed. Je moet ‘t ook slecht treffen wil je eruit bumpen.
‘n Heftig stukje met de raft..

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.