Tagarchief: Adventure Race

2004 Verslag Vertis

Weg van de snelweg ; Tussen Berkel en IJssel

Door Raymond. Team Vertis.

 Vrijdagmiddag 17 september 16.30 uur, het weekeinde staat voor de deur, de laatste klant heeft net opgehangen, het is de hoogste tijd voor weer een editie van de ABCTA run, de moeder aller survivaltochten, de tocht der tochten, de maker en breker van ego’s.

Wijs geworden door vorig jaar en omdat we dit jaar met de wedstrijd wilden meedoen, was de voorbereiding tip-top. Lukas Klamer had de deur gesloten want al het eten en drinken was aan ons verkocht. Volgens de kenners (weerkamph beweerde ook daarvoor doorgeleerd te hebben) was winnen alleen haalbaar indien van tevoren ruimschoots “gestapeld” was. Vorig jaar was Hans er nog niet klaar voor maar dit jaar was na 4 jaar stapelen voldoende vetreserve gekweekt om “de verschrikking” glansrijk te kunnen doorstaan.

Om 17.00 uur vertrekken we naar Almen, een dorpje vlakbij Zutphen. De route gaat langs Borger waar Dick en Astrid opstappen. Astrid is uiteraard gepokt en gemazeld na haar glansrol vorig jaar. Dick was de laatste dagen al zichtbaar nerveus en moest ook nog langs de plaatselijke fietsenboer om een ATB te lenen. Het bleek een superfiets te zijn, waarmee slechts pijnlijk duidelijk werd dat de angst had toegeslagen. Het gegeven dat hij de beste fiets van ons had gaf net voldoende moed en vertrouwen om niet (net als vorig jaar) ter elfder ure af te haken.

In Almen ontmoeten alle Vertis deelnemers en verzorgers elkaar. De organisatie heeft een tentenkamp opgeslagen rondom een groot kampvuur. Als we kwartier willen maken blijkt dat de wedstrijd weliswaar pas zaterdag begint, maar dat het survivallen reeds is begonnen. Het gras en het onkruid staat kniehoog in de tent. Na het nodige bier, wijn en whiskey blijkt een bed echter een volkomen overbodige voorziening, vrijwel iedereen sliep als een blok. De volgende ochtend worden we om 05.00 uur gewekt en ontvangen vanaf 06.30 uur een briefing in de dinerzaal van een luxe hotel vlakbij. 

Ook dit jaar beginnen we met een “interessante” opdracht, het ontcijferen van een morse-bericht. Full Speed, oftewel Rene, Dick, Ids en Martin gooien direct de handdoek in de ring, pakken daarmee een uur straftijd en gaan overduidelijk gespouterd op weg. De Bikkels, oftewel Hans Noordhof, Hans Weerkamp, Astrid en Raymond laten zien hoe het moet. Koelbloedig wordt de code binnen recordtijd gekraakt door opperste concentratie en goed verdelen van de lees- en schrijftaak, kortom een staaltje teamwork zonder weerga.

Buiten wacht direct de eerste hindernis, een makkelijk net waar overheen geklommen moet worden. In de loop van de dag blijkt ook het overige touwwerk minder zwaar als vorig jaar, daarentegen zal veel meer water overwonnen moeten worden.

Soepel lopen wij van controle punt naar controle punt en al heel snel achterhalen wij team Full Speed.. Onder het natuurlijk leiderschap van Hans W vreten wij het terrein op waarbij de onuitgesproken doelstelling “boven Full Speed eindigen” door ons allen begrepen en gevoeld wordt. 

Al in deze openingsfase van de strijd komen we bij een standaard verschrikking .. de moddersloot. Dit jaar niet 50 meter maar 250 meter. Op sokken en blote voeten klaren we de klus, nu nog kan ik voelen hoe de smurrie tussen de tenen doorglee maar aan het einde wacht een stel droge schoenen waardoor het lopen weer soepel opgepakt kan worden.

Ook het oversteken van de Berkel was onderdeel van de eerste etappe waarbij geen gebruik gemaakt mocht worden van een  brug. Onder grote publieke belangstelling blijkt dat ieder team een eigen “oversteekstrategie” volgt. Full Speed is duidelijk bang voor een nat pak en klautert moeizaam langs een sluis. Schuifelend zoeken ze steunpunten voor de voeten en lopen achter elkaar aan en dus sequentieel naar de overkant. De enige juiste aanpak is natuurlijk de parallelle oversteek waarbij gelijktijdig door het water naar de overkant wordt gelopen. De Bikkels demonstreren een prodigieus staaltje parallelle oversteek met droge schoenen omdat die uitgetrokken zijn. De bodem blijkt bedekt met gladde stenen maar door elkaar vast te houden elimineren we ook dat risico. Al met al een sterk optreden van de Bikkels. Nog steeds vraag ik mij af waarom Full Speed bang was voor een nat pak omdat kort daarvoor reeds door een moddersloot was gewaad.

De tweede etappe blijkt een gecombineerde kano en loop etappe te zijn. De Berkel en het Twentekanaal vormen het schilderachtige décor voor zwaar roerende schippers en 1 teammaat die langs de kant loopt en en-passant nog wat controlepunten moet scoren. De drie schippers zijn verdeeld over een 1-persoons en een 2-persoons kano. Full Speed besluit dat hun navigator, Ids de super-scout, vanzelfsprekend de rol van roerganger moet vervullen en dus de stuurman van de 2-persoons kano moet worden. Rene die vorig jaar nog weergaloze pirouettes ten beste gaf kan geen kwaad als tweede man. Dick heeft het hele jaar in de gym op de roeitrainers iedereen aan gort geroeid en kan dus met 2 vingers in de neus de 1-persoons kano pakken. De praktijk blijkt echter nogal weerbarstig. Zelden is het zo stil geweest in de nabijheid van Dick als na deze etappe. Vanaf de kant was duidelijk waarneembaar dat de rechte rug en de big smile als een flinterdunne façade werden opgetrokken zodra een fototoestel in de buurt was. Laat je niet bedriegen door de foto’s met een lachende Dick .. duizend doden stierf hij om alleen maar Ids en Rene te kunnen bijhouden. Onderwijl kliefde het Bikkel flottielje soeverein door de baren. Astrid en Hans N in de 2-persoons en Hans W in de 1-persoons kano legden een strak en vooral overeenkomend tempo neer. Een enkele keer kwam Hans W naar de kant om met mij ploegberaad te houden om na enige amplificatie de route te vervolgen, loper en schipper hielden aldus het team intact hetgeen de enige juiste  manier is om een survivaltocht te volbrengen. Het pregnante verschil tussen het soepele roeien van Hans W en het zware roeren van Dick schijnt te herleiden te zijn tot het onvoldoende stapelen van Dick. Naar de stellige overtuiging van Hans W is een zwemband het meest waardevolle attribuut in een boot.

Een groot deel van de etappe heb ik, als Bikkelloper, samen met Martin  afgelegd. De afstand was slechts een kilometer of 15 en het gras langs de Berkel en het Twentekanaal was vers gemaaid waardoor wij met 14 in het uur konden draven en ondertussen nog wat loopervaringen en trainingsmethodieken konden bespreken. We voelden ons ook al ervaren omdat we al voor de tweede keer meededen. Alle sterke maar vooral zwakke punten van de overige teamleden werden besproken en uitvoerig becommentarieerd, want wij hadden het al eerder meegemaakt. Maar in werkelijkheid vilden wij de beer voordat we hem hadden geschoten. Een gemiste controle punt en een niet voorbereide persoonlijke-uitrustingscheck zijn uiteraard een smet op het vlekkeloos geachte blazoen. We hebben hard gelopen, erg hard, waardoor er iets teveel bloed naar de kuitspieren en hamstrings ging en iets te weinig naar de hersenen.

De derde etappe dient zich aan, de ATB etappe. De meesten van ons rekenen dit tot hun sterkste punt en verwachten derhalve vanaf dit moment op te stomen in het klassement. Aan het fietsen heeft het niet gelegen. Enkele stukken fietsen Bikkels en Full Speed samen en daarbij wordt tot 45 in het uur gedaan, het snot voor de ogen ! Maar de wedstrijdleiding is leper dan gedacht. De fietsetappe moet op een aantal kaartfragmenten en een luchtfoto uitgevoerd worden, maar waar zitten we op welk fragment. Kortom de fietsetappe win je niet door hard te fietsen maar door de kaart en de omgeving aan elkaar te koppelen. Gelukkig hebben wij met Hans W een native speaking teamlid waardoor omstanders naar de weg gevraagd kan worden, dit blijkt zeker zo waardevol als de kaartfragmenten van de wedstrijdleiding. Overigens blijkt er een team in de wedstrijd te zitten die “bekende voorbijgangers” tegenkomt die bovendien “toevallig” voorzien zijn van kaarten, atlassen en andere uiterst illegale parafernalia. Omdat dit gedrag geheel indruist tegen de geest van de wedstrijd is het team oneervol gediskwalificeerd, met “bad standing” zou je kunnen zeggen.

Wij voelen duidelijk dat onze prestaties achteruitlopen. Controle punten worden gemist, wegen overgestoken die niet overgestoken mogen worden en op menig kruispunt buigen velen zich over de kaartfragmenten om te trachten nieuwe consensus te verkrijgen over de dan te volgen koers. En telkens worden de stukken die we fietsen in straf en hoog tempo uitgevoerd. Al met al een rommelig gebeuren waarbij naar mijn beste weten slechts af en toe duidelijk is waar we ons bevinden. Slechts 1 keer zijn we gestructureerd en goed bezig. Op het moment dat Hans W een zandgat overzwemt buigen de overige Bikkels zich over de kaart om de volgende controle punten te detecteren en in een route uit te zetten. Het lukt, .. we vinden de punten en hoeven slechts met een pontje de IJssel over te steken. Helaas krijgen we straftijd omdat we allemaal hadden moeten zwemmen, bovendien komen we te laat bij het pontje waardoor de oversteek vervalt en daarmee de gevonden punten en onze strategie. Zowel Full Speed als Bikkels gaan niet als de spreekwoordelijke speer en ik ben blij als de volgende etappe zich aandient .. de teamloop etappe.

Etappe vier begint met een zogenaamde memorisatie. Bekijk een minuut lang de kaart met een controle punt. Loop vervolgens zonder de kaart naar het punt en onthoud het antwoord. Kom weer bijelkaar en voeg de antwoorden samen. Een kind kan de was doen, zooooo simpel. Maar wat ging er dan mis ?

De getalcombinatie 33-13 moet ik onthouden en ik doe dat door dit “nieuwe”getal tussen andere belangrijke getallen te plaatsen zoals pincodes van bankpas, brandstofpas, inlog token, Vertis fietsenschuur,  SNS telebankieren, webmail, creditkaart, etc , tja dan willen er nog wel eens cijfers omgedraaid worden. Gelukkig vindt Hans W tijdig een verschuivingalgoritme waardoor de cijfers alsnog op de juiste plaats komen te staan. Het lijkt mij toe dat Hans W in de directie de verantwoordelijke moet zijn voor de financiële administratie, met de jaarrekening controle komt het dan wel goed. De echte loopetappe voert ons over de Gorsselse heide waarbij we overigens tevens een step moeten meenemen. De echte die-hards zoals Martin, Dick en ondergetekende hebben uiteraard geen  meter op de step afgelegd. Overigens demonstreert Hans W mijn gelijk door met step en al een salto mortale te maken over 2 miezerige boomstammen. Gelukkig kan hij de klap goed incasseren dankzij de nodige lichaamsvetten die middels het eerder besproken stapelen zorgvuldig zijn opgebouwd, … een onverwacht voordeel. Door de vele teams rondom ons is het duidelijk dat we midden in de wedstrijd liggen. Ieder team die je middels een confabulatie de verkeerde kant op kan sturen is weer een concurrent minder, maar soms moeten andere onorthodoxe methoden toegepast worden om de concurrentie dwars te zitten. Zo staat Dick minuten lang besmuikt op een sticker naast een heidestruik zogenaamd uitgeput zijn dorst te lessen terwijl om hem heen een concurrerend team wanhopig het controle punt, de sticker dus, zoekt. Het onschuldige gezicht dat hij daarbij weet op te zetten getuigd van een buitengewoon acteertalent. Ondertussen nadert klokslag 18.00 uur waarna de straftijd ingaat, het is zaak om snel binnen te komen. Bikkels en Full Speed komen gelijktijdig bij de laatste hindernis aan, een parcours van zand en water waarbij twee keer een net van ongeveer 4,5 meter hoog bedwongen moet worden. Gezien mijn onplezierige ervaringen met het touwwerk vorig jaar verkondig ik luidkeels dat ik deze traktatie aan mij voorbij laat gaan en de straftijd pak. Hans N is aangenaam verrast door mijn uitspraken en durft er daardoor voor uit te komen dat ook hij een mietje is, ook hij schat de netten in als niet te nemen obstakels. Dan zie ik echter dat Rene met zijn Full Speed makkers de kuil is ingegleden en uit alle macht probeert om het grote lichaam over het net te krijgen. Daar is de ware held aan het werk, eerst op de fiets als tempobeul voorop gaan in de strijd om vervolgens strijdend ten onder te gaan in de kuil. Dat is de instelling die ervoor gezorgd heeft dat we aan de start zijn verschenen. Dingen doen die je niet leuk vindt, of die te zwaar zijn, of die je angst inboezemen, maar die er juist daardoor voor zorgen dat je door een golf van voldoening overspoeld wordt als je het wel haalt omdat je onderweg dacht … de dood of de gladiolen ! En dus gaan de Bikkels gevieren de strijd aan. Waar Hans N en ondergetekende op uiterst onelegante, door angst ingegeven, wijze over de balken “hupsen”, weet Astrid de vele omstanders te boeien door boven op een balk een rechtstandige zweefstand te maken … chapeau !

Nadat we strompelend over de finish zijn gegaan worden rondom het kampvuur de sterke verhalen uitgewisseld. Die zijn niet het vermelden waard want sterk gekleurd en daardoor van een bedenkelijk laag waarheidsgehalte.

Rest mij nog de evaluatie van de individuele deelnemers. We hebben de wedstrijd harder gemaakt door sneller te lopen, sneller te fietsen, scherper te letten op controle punten en daardoor beter te presteren.

Rene, zal binnen ABCTA in aanzien stijgen omdat “zijn” Vertis mensen meer strijd brachten, zijn ogen glommen zichtbaar.

Martin, heeft ook aan het einde van de dag een gezicht waaraan de inspanning niet is te zien daaraan kan elk teamlid zich optrekken.

Dick, bracht de mooiste fiets aan de start, wierp zich met hart en ziel in de wedstrijd, hield vaker dan normaal zijn mond en toonde zich een waardevolle teamspeler.

Ids, kwam volledig geprepareerd aan de start met paspoort tot en met EHBO kit, de scout par excellence loste als kundig navigator volledig de verwachtingen in … in alle rust, mind you !

Astrid, zal nooit opvallend de leiding nemen maar praat altijd mee en heeft onwillekeurig invloed op alle beslissingen. De vrouw als sterke factor ipv zwakke.

Hans W, heeft bewezen dat stapelen loont maar heeft wat mij betreft vooral bewezen dat nadenken loont … goed lezen, dan analyseren en vervolgens actie.

Hans N, bewees de sportman te zijn die we hadden verwacht, taai en met veel inhoud en weinig praatjes. Als de wedstrijd 3 dagen duurt … neem dan Hans mee.

Raymond, blinkt nergens in uit, levert overal commentaar op maar geniet van het afzien en weet dat over te brengen op de rest waardoor  doorgaan geen optie is maar een gegeven.

Volgend jaar een top-10 notering,

Raymond

2004 Verslag ICT

Verslag van de ultimate ABCTA coöperative raid door ICT

Titel: Teambuilding in 12 uur.

 Vanuit mengvoederbedrijf ABCTA te Lochem wordt jaarlijks een adventure raid georganiseerd. Meestal wordt deze wedstrijd rond 21 juni georganiseerd, maar dit jaar was het verplaatst naar zaterdag 18 september. Deze wedstrijd is voor teams van relatie-bedrijven. Er hadden zich circa 20 teams ingeschreven ook dit jaar was ICT weer met een team van de partij.

Het team bestond uit Marc Franken, Paul Strik, Gijsbert Markies en ondergetekende Ulrik van der Laan. Niet het minst onbelangrijk was de team-assistent Henk Plessius. 

Wat houdt een adventure raid in? In het kort komt het er op neer dat je 12 uur de tijd hebt om een parcours af te leggen via verplicht te passeren punten, de zogenaamde checkpoints, kortweg CP’s, en daarbij moet je verschillende opdrachten uitvoeren. Navigatie gebeurt op de door de organisatie uitgereikte kaarten en je maakt daarbij ook gebruik van een kompas en gezond verstand. Vooral dat laatste maakte het af en toe knap lastig… De etappes leg je al hardlopend, fietsend, kajakkend of steppend af binnen door de organisatie gestelde tijdslimieten, of wel deadlines. Overschrijding van een deadline levert straftijd op. Dit geldt ook voor het missen van checkpoints of het onvolledig of niet uitvoeren van opdrachten. Deze soms spectaculaire opdrachten zijn (touw)hindernissen die door het hele team bedwongen moeten worden. Ook worden (sloot)waterdoorwadingen niet geschuwd.

Maar voordat wij ons op dit geweldige slopende spektakel mochten storten werden we vrijdagavond door organisator Leo Slütter van ABCTA verwelkomd op het bivak-terrein bij de wereldstad Almen, ergens tussen Zutphen en Lochem aan het Twentsch kanaal. We werden in de watten gelegd met soep en kip (die we gelukkig niet zelf hoefden te slachten) uit een echte veldkeuken en bij het kampvuur konden we, onder het genot van een (één?) biertje rustig de strategie doornemen en met elkaar en de andere teams kennis maken. We hadden namelijk ondanks goede voornemens nog steeds niet als compleet team samen getraind. 

Na een korte maar goede nachtrust, in het gras, in een zeer ruime tent stonden we om vijf uur op en vertrokken een uurtje later naar de startlocatie: hotel/restaurant Landgoed Ehzerwold, een oud ziekenhuis. Hier treffen we ook Henk met zijn zwager Jaap die we onderweg diverse malen zullen tegenkomen en die ons zullen voorzien van eten en drinken. 

Na een bak koffie met gebak volgt om half zeven de briefing en om 7.00u worden de start-enveloppen uitgereikt en mogen we de eerste opdracht uitvoeren: Het ontcijferen van de juiste startcoördinaten, deze worden namelijk in morsecode geseind middels lichtsignalen. We doen er bijna een half uur over om, na twee foute pogingen, de juiste oplossing te vinden, terwijl het eerste team al na tien minuten is vertrokken……ook hier valt direct op dat we als team nog niet goed ingespeeld zijn: met drie man zijn we aan het bekijken wat de ander uitvoert, zonder actief mee te denken. Buiten wacht ons de eerste hindernis: met z’n allen over een net klauteren dat zo’n tweeënhalve meter boven de grond hangt. De start-envelop bevat een kaart die gedeeltelijk uit 1908 komt. Lopend op kompas zoeken we de eerste checkpoints (CP’s). Bij de zevende checkpoint gaat het mis. Deze ligt aan de andere kant van het kanaal. Marc biedt aan om bij de brug het CP op te zoeken. Een verkeerde beslissing want splitsen van het team is niet toegestaan. Ondertussen zoeken we ons suf naar de CP die volgens ons bij de brug moet zijn. Op de kaart uit 1908 is het kanaal namelijk nog niet ingetekend omdat het kanaal er nog niet was. Een betere berekening van het checkpoint wijst uit dat deze 200 meter verderop ligt. En na Marc’s terugkomst lopen we er naar toe. Uit sportiviteit noteren we CP 7 niet, maar helaas blijken we door de organisatie betrapt te zijn en levert ons dit naderhand een uur straftijd op, en kost het ons dus anderhalf uur. 

Vanaf CP 8 volgt een dwars doorsteek door een weiland, en mogen we op CP 9 diverse hindernissen nemen: Over een net heen klauteren, aan touwen hangen en over houten schuttingen heen klimmen. Vanaf CP 9 volgt een sloot-doorwading van zeker 100 meter en ook bij het volgende checkpoint, CP10, mogen we niet over de brug over het water, dus ook hier mogen we door het water heen banjeren. 

Er blijkt veel in het landschap te zijn veranderd sinds 1908 en het zoeken van CP 11 is niet eenvoudig. Een oude weg is vervallen, maar aan de plaats van de bomen kun je zien waar die weg vroeger gelopen heeft, zodat we het CP toch nog weten te vinden. Na CP 11 komen we aan op CP 12 alwaar ons een één- en een tweepersoonskajak worden uitgereikt. Een lid van het team mag lopen. De drie andere wacht een lange tocht over de rivier de Berkel en een stuk Twente kanaal. Omdat we niet veel tijd meer hebben besluiten we om de CP’s die op dit stuk liggen over te slaan. Uiteindelijk komen we om 12.06u op CP 20, ruim een uur na de deadline van 11.00 uur en ook een uur later dan het snelste team. 

We krijgen hier een nieuwe envelop uitgereikt. De envelop bevat een paar verknipte kaarten en diverse luchtfoto’s van het gebied. We tekenen zo goed als mogelijk de opgegeven CP’s in door het opzoeken van de coördinaten, het berekenen van snijlijnen en vergelijken van foto’s met de verknipte kaart. 

Het parcours wordt per fiets langs de IJssel in de buurt van Gorssel afgelegd en we genieten van de schitterende omgeving en het mooie weer. We beginnen inmiddels de slinkse opdrachten door te krijgen en hebben er steeds meer plezier in. Ook als team functioneren we steeds beter. Iedereen geeft zijn input en afwisselend nemen we het voortouw. Soms valt dan wel op dat het ook lastig kan zijn om meerdere leiders in één groep te hebben. Hebben we net besloten rechtdoor te gaan, besluit de ander toch linksaf te gaan. Maar ook hierin luisteren we steeds beter naar elkaar en we merken dat we meer en meer bij gemaakte beslissingen blijven, niet heel de tijd terugkomen op genomen besluiten. Juist dat kost anders veel te veel tijd…

Vanaf CP 26 moeten we via het water naar CP 27. Aangezien Marc de waterrat is van het team sturen we hem naar de overkant de overkant van de waterinham, zo’n 70 meter zwemmen. Helaas krijgen we hierdoor opnieuw een uur straftijd want we mogen de teams niet splitsen en dus hadden we daar toch met het hele team naar toe moeten zwemmen. 

We besluiten CP 29 (a,b,c en d) aan de overkant van de IJssel over te slaan omdat die te ver uit de route liggen, zodat we binnen de deadline op CP 30 kunnen zijn. Dat scheelt namelijk 3 uur straftijd. 

Onderweg mogen we niet de rijksweg en het spoor oversteken, dus er onder door!! Dit betekent wel dat we met fiets en al tot twee keer toe moeten lopen door stroompjes onder de weg, dus wordt weer alles lekker nat!

Bij CP 31 tot en met CP 34 verruilen we de fiets weer voor een stukkie rennen en dus worden de beentjes weer eens gestrekt. We krijgen hier één minuut de tijd om de kaart te bestuderen. Goed onthouden hoe alle weggetjes lopen en op geheugen vinden we vrij snel alle CP’s. We fietsen verder naar CP 40, het einde van deze etappe. Om ‘humanitaire redenen’ zijn CP 36, 37, 38 en 39 vervallen.

Op CP 40 worden er opnieuw enveloppen uitgereikt. Het parcours wordt te voet en een step vervolgd. Omdat Marc tijdens het kajakken heeft gelopen mag hij gebruik maken van de step. Helaas voor Marc bestaat het parcours grotendeels uit dwarsdoorsteken door het bos, over de Gorsselse heide en hier en daar door wat weilanden en maïsvelden, zodat hij hier niet al te veel van de step kan profiteren. De omgeving is wederom schitterend. Helaas kunnen we er niet uitgebreid van genieten want de tijd dringt en ook beginnen bij sommigen de beenspieren te protesteren. Op de verharde weg wisselen we af met de step en bevestigen onze rugzakken aan het stuur hiervan. Dat loopt een stuk makkelijker. 

Ruim binnen deadline bereiken we de eindhindernis. Deze is opgebouwd uit een tweetal dikke balken met daaraan netten vastgebonden. De balken liggen op zandheuvels met daartussen waterkuilen. Eerst mogen we over de balken lopen, of voor de angsthazen, kruipen en schuiven. Dan door de eerste zandkuil en over de heuvel. Bij de tweede en derde zandkuil klimmen we over het net en we maken ons op voor het laatste stukje van de tocht, een lintjesroute door het bos. Telkens hangt er aan een boom weer een lintje, zodat je net kunt zien waar je naartoe moet lopen. Na dit laatste stukje speurwerk finishen we om 17.46 uur als derde team. 

De avond wordt traditioneel afgesloten met het vreetfeest: het verorberen van het varken dat de hele dag aan het spit heeft gedraaid. Ook heeft de kok van hotel/restaurant Ehzerwold zich uitgesloofd op de veldkeuken. Helaas is deze hindernis te zwaar voor Ulrik, en heeft hij geen plaats meer in zijn buik voor een tweede stuk varken. 

Rond 21.00u wordt wordt het klassement bekend gemaakt. Als eerste team eindigt het ABCTA team met een ongelooflijk strakke tijd van 11u34. Wij eindigen uiteindelijk, na het berekenen van alle straftijden, op de achtste plaats met een tijd van 23u28, waarvan 8u30 straftijd op CP’s en 2 uur straftijd voor splitsen van het team. Moe maar voldaan bedanken we de organisatie en we verheugen ons nu al weer op de volgende keer. 

Ulrik ‘Survivor’ van der Laan