Categoriearchief: ABC-runs

2004 Verslag ICT

Verslag van de ultimate ABCTA coöperative raid door ICT

Titel: Teambuilding in 12 uur.

 Vanuit mengvoederbedrijf ABCTA te Lochem wordt jaarlijks een adventure raid georganiseerd. Meestal wordt deze wedstrijd rond 21 juni georganiseerd, maar dit jaar was het verplaatst naar zaterdag 18 september. Deze wedstrijd is voor teams van relatie-bedrijven. Er hadden zich circa 20 teams ingeschreven ook dit jaar was ICT weer met een team van de partij.

Het team bestond uit Marc Franken, Paul Strik, Gijsbert Markies en ondergetekende Ulrik van der Laan. Niet het minst onbelangrijk was de team-assistent Henk Plessius. 

Wat houdt een adventure raid in? In het kort komt het er op neer dat je 12 uur de tijd hebt om een parcours af te leggen via verplicht te passeren punten, de zogenaamde checkpoints, kortweg CP’s, en daarbij moet je verschillende opdrachten uitvoeren. Navigatie gebeurt op de door de organisatie uitgereikte kaarten en je maakt daarbij ook gebruik van een kompas en gezond verstand. Vooral dat laatste maakte het af en toe knap lastig… De etappes leg je al hardlopend, fietsend, kajakkend of steppend af binnen door de organisatie gestelde tijdslimieten, of wel deadlines. Overschrijding van een deadline levert straftijd op. Dit geldt ook voor het missen van checkpoints of het onvolledig of niet uitvoeren van opdrachten. Deze soms spectaculaire opdrachten zijn (touw)hindernissen die door het hele team bedwongen moeten worden. Ook worden (sloot)waterdoorwadingen niet geschuwd.

Maar voordat wij ons op dit geweldige slopende spektakel mochten storten werden we vrijdagavond door organisator Leo Slütter van ABCTA verwelkomd op het bivak-terrein bij de wereldstad Almen, ergens tussen Zutphen en Lochem aan het Twentsch kanaal. We werden in de watten gelegd met soep en kip (die we gelukkig niet zelf hoefden te slachten) uit een echte veldkeuken en bij het kampvuur konden we, onder het genot van een (één?) biertje rustig de strategie doornemen en met elkaar en de andere teams kennis maken. We hadden namelijk ondanks goede voornemens nog steeds niet als compleet team samen getraind. 

Na een korte maar goede nachtrust, in het gras, in een zeer ruime tent stonden we om vijf uur op en vertrokken een uurtje later naar de startlocatie: hotel/restaurant Landgoed Ehzerwold, een oud ziekenhuis. Hier treffen we ook Henk met zijn zwager Jaap die we onderweg diverse malen zullen tegenkomen en die ons zullen voorzien van eten en drinken. 

Na een bak koffie met gebak volgt om half zeven de briefing en om 7.00u worden de start-enveloppen uitgereikt en mogen we de eerste opdracht uitvoeren: Het ontcijferen van de juiste startcoördinaten, deze worden namelijk in morsecode geseind middels lichtsignalen. We doen er bijna een half uur over om, na twee foute pogingen, de juiste oplossing te vinden, terwijl het eerste team al na tien minuten is vertrokken……ook hier valt direct op dat we als team nog niet goed ingespeeld zijn: met drie man zijn we aan het bekijken wat de ander uitvoert, zonder actief mee te denken. Buiten wacht ons de eerste hindernis: met z’n allen over een net klauteren dat zo’n tweeënhalve meter boven de grond hangt. De start-envelop bevat een kaart die gedeeltelijk uit 1908 komt. Lopend op kompas zoeken we de eerste checkpoints (CP’s). Bij de zevende checkpoint gaat het mis. Deze ligt aan de andere kant van het kanaal. Marc biedt aan om bij de brug het CP op te zoeken. Een verkeerde beslissing want splitsen van het team is niet toegestaan. Ondertussen zoeken we ons suf naar de CP die volgens ons bij de brug moet zijn. Op de kaart uit 1908 is het kanaal namelijk nog niet ingetekend omdat het kanaal er nog niet was. Een betere berekening van het checkpoint wijst uit dat deze 200 meter verderop ligt. En na Marc’s terugkomst lopen we er naar toe. Uit sportiviteit noteren we CP 7 niet, maar helaas blijken we door de organisatie betrapt te zijn en levert ons dit naderhand een uur straftijd op, en kost het ons dus anderhalf uur. 

Vanaf CP 8 volgt een dwars doorsteek door een weiland, en mogen we op CP 9 diverse hindernissen nemen: Over een net heen klauteren, aan touwen hangen en over houten schuttingen heen klimmen. Vanaf CP 9 volgt een sloot-doorwading van zeker 100 meter en ook bij het volgende checkpoint, CP10, mogen we niet over de brug over het water, dus ook hier mogen we door het water heen banjeren. 

Er blijkt veel in het landschap te zijn veranderd sinds 1908 en het zoeken van CP 11 is niet eenvoudig. Een oude weg is vervallen, maar aan de plaats van de bomen kun je zien waar die weg vroeger gelopen heeft, zodat we het CP toch nog weten te vinden. Na CP 11 komen we aan op CP 12 alwaar ons een één- en een tweepersoonskajak worden uitgereikt. Een lid van het team mag lopen. De drie andere wacht een lange tocht over de rivier de Berkel en een stuk Twente kanaal. Omdat we niet veel tijd meer hebben besluiten we om de CP’s die op dit stuk liggen over te slaan. Uiteindelijk komen we om 12.06u op CP 20, ruim een uur na de deadline van 11.00 uur en ook een uur later dan het snelste team. 

We krijgen hier een nieuwe envelop uitgereikt. De envelop bevat een paar verknipte kaarten en diverse luchtfoto’s van het gebied. We tekenen zo goed als mogelijk de opgegeven CP’s in door het opzoeken van de coördinaten, het berekenen van snijlijnen en vergelijken van foto’s met de verknipte kaart. 

Het parcours wordt per fiets langs de IJssel in de buurt van Gorssel afgelegd en we genieten van de schitterende omgeving en het mooie weer. We beginnen inmiddels de slinkse opdrachten door te krijgen en hebben er steeds meer plezier in. Ook als team functioneren we steeds beter. Iedereen geeft zijn input en afwisselend nemen we het voortouw. Soms valt dan wel op dat het ook lastig kan zijn om meerdere leiders in één groep te hebben. Hebben we net besloten rechtdoor te gaan, besluit de ander toch linksaf te gaan. Maar ook hierin luisteren we steeds beter naar elkaar en we merken dat we meer en meer bij gemaakte beslissingen blijven, niet heel de tijd terugkomen op genomen besluiten. Juist dat kost anders veel te veel tijd…

Vanaf CP 26 moeten we via het water naar CP 27. Aangezien Marc de waterrat is van het team sturen we hem naar de overkant de overkant van de waterinham, zo’n 70 meter zwemmen. Helaas krijgen we hierdoor opnieuw een uur straftijd want we mogen de teams niet splitsen en dus hadden we daar toch met het hele team naar toe moeten zwemmen. 

We besluiten CP 29 (a,b,c en d) aan de overkant van de IJssel over te slaan omdat die te ver uit de route liggen, zodat we binnen de deadline op CP 30 kunnen zijn. Dat scheelt namelijk 3 uur straftijd. 

Onderweg mogen we niet de rijksweg en het spoor oversteken, dus er onder door!! Dit betekent wel dat we met fiets en al tot twee keer toe moeten lopen door stroompjes onder de weg, dus wordt weer alles lekker nat!

Bij CP 31 tot en met CP 34 verruilen we de fiets weer voor een stukkie rennen en dus worden de beentjes weer eens gestrekt. We krijgen hier één minuut de tijd om de kaart te bestuderen. Goed onthouden hoe alle weggetjes lopen en op geheugen vinden we vrij snel alle CP’s. We fietsen verder naar CP 40, het einde van deze etappe. Om ‘humanitaire redenen’ zijn CP 36, 37, 38 en 39 vervallen.

Op CP 40 worden er opnieuw enveloppen uitgereikt. Het parcours wordt te voet en een step vervolgd. Omdat Marc tijdens het kajakken heeft gelopen mag hij gebruik maken van de step. Helaas voor Marc bestaat het parcours grotendeels uit dwarsdoorsteken door het bos, over de Gorsselse heide en hier en daar door wat weilanden en maïsvelden, zodat hij hier niet al te veel van de step kan profiteren. De omgeving is wederom schitterend. Helaas kunnen we er niet uitgebreid van genieten want de tijd dringt en ook beginnen bij sommigen de beenspieren te protesteren. Op de verharde weg wisselen we af met de step en bevestigen onze rugzakken aan het stuur hiervan. Dat loopt een stuk makkelijker. 

Ruim binnen deadline bereiken we de eindhindernis. Deze is opgebouwd uit een tweetal dikke balken met daaraan netten vastgebonden. De balken liggen op zandheuvels met daartussen waterkuilen. Eerst mogen we over de balken lopen, of voor de angsthazen, kruipen en schuiven. Dan door de eerste zandkuil en over de heuvel. Bij de tweede en derde zandkuil klimmen we over het net en we maken ons op voor het laatste stukje van de tocht, een lintjesroute door het bos. Telkens hangt er aan een boom weer een lintje, zodat je net kunt zien waar je naartoe moet lopen. Na dit laatste stukje speurwerk finishen we om 17.46 uur als derde team. 

De avond wordt traditioneel afgesloten met het vreetfeest: het verorberen van het varken dat de hele dag aan het spit heeft gedraaid. Ook heeft de kok van hotel/restaurant Ehzerwold zich uitgesloofd op de veldkeuken. Helaas is deze hindernis te zwaar voor Ulrik, en heeft hij geen plaats meer in zijn buik voor een tweede stuk varken. 

Rond 21.00u wordt wordt het klassement bekend gemaakt. Als eerste team eindigt het ABCTA team met een ongelooflijk strakke tijd van 11u34. Wij eindigen uiteindelijk, na het berekenen van alle straftijden, op de achtste plaats met een tijd van 23u28, waarvan 8u30 straftijd op CP’s en 2 uur straftijd voor splitsen van het team. Moe maar voldaan bedanken we de organisatie en we verheugen ons nu al weer op de volgende keer. 

Ulrik ‘Survivor’ van der Laan

2004 Ezherwold—->Almen zandvang

Toelichting op de ABCTA-run zat. 18 september 2004.

Voorde gemotiveerde teams is het goed een strategisch, tactisch en operationeel plan te maken. Vandaar hierbij ter lering en vermaak nog enkele uitgangspunten welke van dienst kunnen zijn om een goede klassering te realiseren.

Alles valt of staat met de voorbereiding.

Strategisch:

  • team samenstellen met fysiek enigszins gelijkwaardige leden.
  • Ambitie samen vaststellen. Gaan voor de winst, de top 5 , serieus maar wel genieten of uitsluitend een dagje uit in de buitenlucht
  • begeleiding team samenstellen.
  • Opleiden in de te verwachten aspecten:navigeren, hardlopen, ATBén, kayakken etc. E.e.a. afhankelijk van de ambitie.
  • Hoofd taken verdelen. Wie navigeert, wie telt afstand, wie noteert CP-codes etc, wie neemt de besluiten / is de captain.

Tactisch:

  • Wie gaat er lopen als de rest moet kayakken.
  • wie bij wie in de kayak.
  • Wie stept er.
  • Duidelijk uitleg geven aan het team voor de start van een etappe zodat iedereen mee kan werken.
  • Wel of niet intekenen van de punten. B.v. de punten aan de overzijde van de Ijssel konden beter worden ingetekend voordat je naar de overzijde gaat. Als je niet gaat behoef je deze tijd niet te investeren.

Operationeel:

  • Wie gaat het eerst over de hindernis en helpt vervolgens anderen
  • Wie draagt een last
  • Wel of niet splitsen.
  • Wie doet het touwwerk als er keuze is.
  • Hoe nemen we een roadblock / brug. Duidelijke leiding geven om niet over de brug te lopen (CP10).

Alhoewel een goede voorbereiding noodzakelijk is las ik ook een tip van een geroutineerd bergbeklimmer:

Tip van bergbeklimmer voor energiesector: Dek je niet teveel in tegen risico’s 
Energiehandelaren en analisten moeten zich niet fixeren op het afdekken van risico’s. Ze doen er het beste aan om niet al te ver vooruit te denken. Wie zich te veel op het uiteindelijke doel fixeert, verliest het zicht op waar hij op dat moment mee bezig is.

Met deze raad verbaasde bergbeklimmer Thomas Bubendorfer de deelnemers van het congres ‘Gas and Power Risk’ vorige week in Amsterdam. Bubendorfer is een soloklimmer, wat inhoudt dat hij bij zijn tochten geen enkele vorm van beveiliging heeft.

Het nemen van risico’s is een essentieel onderdeel om goed te kunnen presteren, meent de alpinist. “Als ik zonder risico een berg beklim, dan verveel ik me en presteer ik maar op 70% van mijn mogelijkheden. Dat kan ik me niet veroorloven, en jullie vast ook niet. Het is dus belangrijk om een zeker mate van angst te hebben tijdens een beklimming. Als ik bang ben, verveel ik me tenminste niet.”

Dat het nemen van risico’s ook in de zakenwereld loont, staat voor hem vast. “Ik herinner me een Duits bouwbedrijf. Van de dertien afdelingen maakten er twaalf verlies. Het enige dat winst maakt, legde zich toe op risicovolle projecten zoals het bouwen van flatgebouwen in landen als Syrië.”

Bubendorfer waarschuwt dan ook voor het te goed indekken van risico’s. “Ik kan als ik dat wil klimmen met een begeleider, 100 meter touw en een grote voedselvoorraad. Maar dan heb ik al snel 15 kilo extra bagage mee. Die goede voorbereiding is dan eigenlijk een belemmering geworden, zodat ik niet eens weg raak.” De voorbereiding van Bubendorfer bestaat er dan ook vooral in om in de aanloop naar een grote beklimming, op een honderdtal kleinere bergen te oefenen.

Voor het algemene beeld van de situatie heeft hij geen oog. “De tijd loopt. als je te veel naar de doel kijkt, dan kom je in de problemen. Als ik een klim doe van 900 meter, dan komt dat overeen met ongeveer 2700 stappen. Op het moment dat ik een stap neem, is die stap de enige die telt. Ik wil dan ook geen afleiding door aan het totaalbeeld te denken, daar heb je toch niets aan. Ik denk maximaal zes of zeven stappen vooruit. Maar bij elke stap denk ik wel drie keer na. De angst om te vallen houdt me aandachtig

De startlocatie
De startlocatie

 

 

 

Eerste etappe.

De "briefing".
De “briefing”.

 

Het eerste gedeelte met behulp van een kaart uit 1908. Dat is behelpen. Historische gebouwen, oude waterwegen, bossingels en oude bossen zijn vaak qua contouren nog hetzelfde. Daarop oriënteren is een kunst. De kaart is dan ook een hulpmiddel.

start

Voor het ontcijferen van de morse lichtcode is dat ook niet nodig. Taken verdelen is een eerste noodzaak..

De morse code lamp. De code wordt opgelicht in 10 steeds langzamer gaande series. Dus steeds dezelfde code-strings.
De morse code lamp. De code wordt opgelicht in 10 steeds langzamer gaande series. Dus steeds dezelfde code-strings.

1 man punten en streepjes decoderen c.q. opnoemen. 1 man schrijven/tekenen. Overige 2 mensen decoderen. Uitsluitsel 204 m op 204 gr. Als je de spatie vergeet staat er mop terwijl het geen geintje was. Normaal kun je hier in +/- 15 min uitkomen. Het programmaatje draaide in 10 stappen steeds langzamer zodat uiteindelijk iedereen het kon volgen. Of weer opnieuw beginnen. Optie was direct inleveren en straftijden incasseren en direct vertrekken. Enkelen deden beiden en dat kost weer veel tijd en niet slim. Veel teams kwamen er goed uit. 4 teams hadden het fout of vertrokken direct.

Direct na de start het net voor de kiezen.
Direct na de start het net voor de kiezen.

CP2 op de bulkblaaspijpen.

Koers lopen naar de duiventil  CP3. Leek zo duidelijk dat menigeen geloofde in een valstrik.

CP-2-3 en 4 allemaal gevonden. De een wel door de sloot anderen niet.

De gevreesde moddersloot.
De gevreesde moddersloot.

CP-5 met stalen klimladder de boom in. 2 teams vonden aldus CP6 niet. Sommigen vergaten tussen het aflezen en uit de ladder klimmen de informatie al weer. Ik hoorde iets van een korte wachtrij. CP6 op de hoogspannings mast. Dat was wel een kompaskoers lopen met de afwijking door het hoogspanningsveld. Wellicht dat enkelen dat niet doorzagen. Vervolgens naar de andere zijde van het kanaal.CP7. Enkelen foute CP nummer (uur straftijd), 1 team gesplitst (foei ICT) en enkelen CP niet naartoe geweest.

CP8 en 10 allemaal goed.

Na de touwhindernissen en de sloot is de duiker eruit gehaald. De sloot verdween in de grond en loopt vervolgens 250 meter ondergronds. Dit was m.i. mogelijk voor een enkeling desastreus geweest dus niet aanvaardbaar.

Bij de uitgang van de duiker stond CP10. Nu men van “boven”kwam was dat moeilijker te vinden.

DSC_4852

Vervolgens mochten de bruggen niet gebruikt worden. Men doet eerst veel moeite om onder langs de brug naar de andere zijde te komen. Netjes en dan …… een eind rond te rennen en dan weer vrolijk de brug te nemen.

Breed draagvlak creëren, als je je vrienden zo'n inspanning oplegt.
Breed draagvlak creëren, als je je vrienden zo’n inspanning oplegt.

CP11 bijna aan het eind van het pad. 3 x gemist.

Kayakken. Enkele teams hebben geen kayak gebruikt. 60 min per deelnemer straftijd. bewust of onbewust? Het is dan een tactische beslissing wie er gaat lopen en de punten zoeken. De snelste loper of de beste kaartlezer? Onderweg ook nog een beetje contact houden met de boten of deze gelijk doorsturen naar het uitstappunt met alle risico’s van dien? Zie Berkel boys. Zij namen de verkeerde afslag en kwamen midden door Zutphen. Ook een leuk tochtje. Vervolgens via de Ijssel wel weer uitkomen op het Twentekanaal. Hoe hebben zij dit communicatief allemaal afgehandeld. Vragen vragen vragen?

Doel van de organisatie was om extra druk op de beste loper te leggen. deze loopt ca 15 km extra zonder wissels. Is soms niet de beste navigator dus foutkansen. Als de navigator gaat lopen vermoeid dit hem extra dus ook weer foutkansen welke toenemen. De zwakste kayakker niet alleen in een boot zetten maar samen met de sterkste. Tactische beslissing!

CP14. Stond aangegeven op het info bord van Waterschap. Het bosje in de bocht van de Berkel. Op de hoek het meest stroomopwaarts. Veel fouten met de valse CP op de andere hoek.

CP15/16 heel veel fouten. Mij onbekend waarom. 16 was een kompaskoers. In ieder geval 7 keer goed!!

CP 18 (stond wellicht iets verder westelijk dan gepland) en 19  toch veel gemist. Beide 7 x.

Bij 19 ook een rugzakcontrole. Voor de eigen veiligheid stelt de organisatie het op prijs dat het reglement wordt opgevolgd.  Totaal ca 6 uur uitgedeeld. 15 min p.p. per onvolledige rugzak. Tsja…  7 teams die CP19 missen???

Op dit punt ook de mededeling dat iedereen 2 euro bij zich moest steken. Dat op zich was een aanwijzing dat er ergens betaald moest worden. (Het pontje over de Ijssel. Anderzijds was dit nauwelijks noodzakelijk omdat maar 3 teams aan de overzijde verschenen)

Vervolgens nog een stukje ondiep stroomopwaarts, en 500 mtr lopen en kayak inleveren. Dit eerste etappe gedeelte zat krap in de tijd. De deadline van 11 uur werd niet gehaald. Maar goed toch de deadline regel maar gehanteerd want iedereen heeft er rekening mee gehouden.3 teams die CP20 missen??

Het ware beter geweest voorde kayakinstap een deadline in te bouwen. Na ontvangst van de kayak was er toch niet veel meer aan te doen

Tweede etappe per ATB.

Het ABCTA team vertrok als derde team. Enkelen daarin werden al nerveuzer. Echter bij oversteek per pont waren zij reeds eenzaam op kop. Na een uur aan de overzijde kwamen zij weer middenin het startveld.

CP 21 gegeven op kaart. No problem behalve voor 4 teams. Cp’s 22 ook geen probleem. Deze was vervallen.

CP23. Uitzetten een punt op 2 circels/raaklijn. “toevallig”was dit eenvoudig omdat de circels maar 1 raakpunt hadden.Oftewel op de rechtelijn tussen de 2 middelpunten lag. 9 missers toch nog.

CP24 op kaart. 1 x mis en 1x het valse punt van CP25 gevonden.

CP 25. 5 keer de valse CP genoteerd en 9 keer gemist. Zware oogst voor de organisatie. Was ook een moeilijk punt. Eerst op kaart Slot Nijenbeek vinden. Deze plaatsen op de luchtfoto en vervolgens met de schalen goochelen. Toch ook 7 keer goed. In de regel door de teams boven in het klassement.

CP26. Op kaart aangegeven.6 teams hier niet geweest.

CP27 staat op 26 aangegeven. 70 mtr zuidelijk. staat er op. 70 mtr is meer dan 50 mtr. Toch zwemmen enthousiastelingen er in hun eentje naar toe. De organisatie vond het leuk dat iedereen erheen zwom of omheen fietste.

CP 28. op foto.

CP 29 en de a,b,c,d, versies aan de westzijde van de IJssel. Alleen voor de top weggelegd + de Berkel boys. Zij kwamen telkenmale uit de onverwachte hoek. Waar Nutreco hier een nummer 10 heeft gevonden en/of ingevuld is een raadsel. jammer dat zo weinig teams hier zijn  geweest. het was een bijzonder fraai natuur gedeelte.

CP30.Kaart coordinaat. De eerste 14 teams goed. rest niet geweest.

CP31,32,33,34. Memorisatie. Met 4 personen is het handig dat elke persoon vanuit een vastgestelde volgorde het traject naar een CP onthoudt. Dit inclusief CP nummer en daarna de code. Niet afleiden en lopen. Geconstateerd gezien de codes dat er wordt gehusseld in volgorde en routes.

Verder vrij simpel naar het inleverpunt van de ATB’s.

Laatste etappe.

Een persoon per step. Idee: De minste loper kon hiermee worden ontzien. Hierdoor extra druk bij de op een na minste. Het is altijd vervelend om in een team van 4 de minste te zijn op een onderdeel. Dus als deze druk onverwacht wordt verschoven geeft dit een heerlijke onbalans. Echter sommige teams melden dat de step geen verlichting bracht doch slechts extra overlast op de hei.

De CP’s op de hei waren redelijk te vinden. De CP midden op de hei lag op de grond. Ik hoorde van een team die het zoeken door een concurrerend team bemoeilijkte door op het Cp te gaan staan. 🙁

CP58 is wellicht een discutabele. De juiste was de middelste tussen het water en de kogelvanger. Er stond een valse bovenop de kogelvanger en een voor het water. Slechts 1 keer goed. Wellicht was dit ook te moeilijk c.q. is al stappend de koers/afstand niet zo nauwkeurig te bepalen.

De belintte route was goed te volgen met tot slot de afsluitende hindernis.

Uitslag ABCTA-run 2004.

Plaats, bedrijf, teamnaam en nummer en totaaltijd incl straftijd en bonus (dame in team)

1 ABCTA                                          “Terrein Denderaars” (1) 11:04:00 uur
2 Nutreco                                            “Power & Brains” (11) 16:29:00 uur
3 Zonne Ei Farms                                 “Chickenpower” (7) 18:39:00 uur
4 Nutreco, PAVO, Hx Illesch, Condor “Nutreco’s First” (20) 18:49:00 uur
5 Gilde Main                                     “Gilde Main Masters” (3) 19:03:00 uur
6 Countus                                             “Count on us” (22) 19:46:00 uur
7 Schothorst Feed Research                “Schotzoekers” (19) 22:53:00 uur
8 ICT Automatisering                         “TopFit” (14) 23:28:00 uur
9 CDL                                                    “Volgt!” (4) 23:35:00 uur
10 Nutreco  R&D                                  “Pork Power” (2) 24:29:00 uur
11 Kamperman Advies                        “D´r An 1” (12) 25:52:00 uur
12 Vertis                                                 “Bikkels” (9) 26:35:00 uur
13 Selko BV                                          “Pinky and the brain” (21) 27:38:00 uur
14 Nutreco RRC Communications   “Cattle in the Battle” (15) 28:22:00 uur
14 Vertis                                                “Full speed” (10) 28:22:00 uur
16 BerkelMilieu                                     “Berkel  Boys” (5) 30:48:00 uur
17 Pre-Mervo                                       “Pre-Mervo-beesten” (23) 34:00:00 uur
18 NRE Energie / Netwerk                “NRE Powerrangers” (8) 34:19:00 uur
19 Orffa                                             “Orffa-runners (16) 37:03:00 uur
20 Sonac Vuren (v/h Harimex)            “Botte Boeren” (18) 36:38:00 uur
21 Kamperman Advies                        “D´r An 2” (13) 64:29:00 uur

======================

Enkele shots van de run van 2004 door Henk van Oosten.

Henk van Oosten trad op als fotograaf voor deze run. Hij schoot een prachtige serie van 300 plaatjes op een CD. Er volgen enkele high-lights hieruit. Henk bedankt voor deze succesvolle bijdrage. Gezien deze bijdrage en die van vorig jaar (deelnemer) kan ik moeilijk m’n voorkeur uitspreken.

Dat leeftijd geen rol speelt bewijst Herman Postel uit het ABCTA team. Hij is me nog wat jaren voor en grij(n)zend maar deed wederom voor de eerste plek mee en…..won!!

De standaard brug passage. Het kon ook een tiental meters verderop zonder veel evenwicht problemen.  Voor velen was helder dat, als overgangen over de Berkel roadblocks zijn, je deze niet bovenlangs moest passeren. We kennen in Nederland nu eenmaal weinig natuurlijke hindernissen dus moet je ze verzinnen met wat “afspraakjes”.  Voor een aantal teams werkte het korte termijn geheugen niet. Primair werd met deze regel rekening gehouden. Nadat nog enkele CP’s aan de overkant waren opgehaald was men de regel vergeten en werd “tig”keer de brug genomen???

 

Dat er ook creatieve alternatieven waren blijkt. Dan vergeet je ook niet zo snel waarom je dat deed!! 

Ook enigszins kunstmatig werden wat hindernissen opgeworpen. Henk Tragter, met z’n bedrijf Grondweg uit Lochem en de jongens van Remotec , wisten in enkele uren een netcombinatie op te bouwen boven een woest stromende rivier. De natte gladde leemgrond, de hoogte en het lastige net zorgden voor een passende apotheose van deze run. Kort daarna volgde de finish.

De combinatie van navigatie talent, ervaring, training en goede onderlinge afspraken zorgden na ruim 11 uur strijd wederom voor winst in de ABCTA-run van 2004. Daar viel niets op af te dingen. Klasse!

1 ABCTA                                “Terrein Denderaars” (1) 11:04:00 uur
2 Nutreco                                “Power & Brains” (11) 16:29:00 uur
3 Zonne Ei Farms                   “Chickenpower” (7) 18:39:00 uur

(Tijden inclusief “straftijden”!). (Tussenhaakjes de teamnummers)

Na afloop zagen velen (ca 150 man) ook wel dat het goed was. Na het heerlijke buffet een enkele drankjes nog even gezellig bij het kampvuur voor de prijs uitreiking. Herman Nijhuis zorgde samen met de jury voor de einduitslag verwerking. Hierbij zijn alle te beoordelen punten van onderweg ingebracht. Dus van alle teams alle CP’s, alle splitsing controles, bagage controles, foutieve cp’s, valse cp’s en wat nog meer. De uitgebreide en complete uitslagen lijst is een probaat middel voor discussie. Natuurlijk zijn er onderweg fouten gemaakt, zat men op een andere gedachte, verkeerde aannames etc. Wellicht stond er ook een CP enkele meters verder dan aangegeven (hetgeen ook ondergetekende onaanvaardbaar vind). Sommige CP’s waren ook te hoog gegrepen. (o.a. nabij de kogelvanger op de Gorsselse hei. Met de geboden navigatie middelen is dit nauwelijks uit te passen qua afstand en richting. 1 CP voor het water, een tussen water en de kogelvanger en een CP boven op de kogelvanger. De middelste was de juiste.) Daarvoor excuses.

In de briefing en informatie vooraf wordt meerdere keren vermeld dat men zich niet buiten de kaart moet begeven. Dan ontbreekt het je namelijk aan essentiële informatie om te vervolgen. Dit is dus een algemeen advies. Echter enkele punten stonden juist buiten de kaart om gedwongen een stukje in de “blind”te oriënteren. Een team vatte dit op als een buiten de wedstrijd vallend punt en lieten ‘t links liggen. Dat is dus een spijtig interpretatie verschil. Varianten daarop komen wel eens voor als je zeer geconcentreerd de wedstrijd meespeelt. Dat dit voor verschil van inzicht zorgt is jammer.

Namens de organisatie dank ik deelnemers en helpers voor dit enerverende evenement.

Leo Slütter

=================

Nutreco Power and Brains will survive !                                  

 Op zaterdag 18 september 2004 heeft de jaarlijkse ABCTA-run plaatsgevonden, een 12 uurs survival-run van 4-persoons teams uit de diverse takken van de agribusiness. Dit jaar deden er 5 Nutreco teams aan deze ware veldslag mee. Alle registers werden open getrokken om de diehards van de ABCTA van hun voetstuk te stoten.

Ons team, Nutreco Power en Brains, bestaat dit jaar uit Michel Haarhuis, Eli Smits, Eile en Gjetsje van der Gaast. Hans Smelt heeft de loopschoenen in de wilgen gehangen, maar heeft deze verruild voor de sleutels van de begeleidersbus.

Door diverse oorzaken is de training er bij Michel, Eile en Gjetsje behoorlijk bij ingeschoten. Eli is topfit. Aan gezamenlijke training zijn we niet toegekomen. Dus wat dat betreft carte blanche en geen hoge verwachtingen.

Om 6.15 treffen wij elkaar op de startlocatie bij Almen. Het is gelukkig mooi weer, dat scheelt in de kledingkeus. Na een kop sterke koffie en een goed stuk gebak steekt organisator Leo Slütter om 6.40 van wal met de briefing. Na een korte kennismaking met de andere teams wordt er om klokslag 7 uur gestart.

De eerste etappe start met een opdracht; het oplossen van een puzzel in morse code. Het duurt even voordat het kwartje valt, maar we vinden de oplossing redelijk op tijd. Na de route te hebben uitgezet gaan we op pad voor het eerste etappe. De checkpoints (kleurige kaartjes van 8x15cm) kunnen we goed vinden.

Na een 6-7 km hardlopen komen als derde aan bij de hindernisbaan. Appeltje-eitje. Na de hindernisbaan 500m door de baggersloot (minder, vooral Eile moet erg wennen) en de beek door (niet over de brug). Na nog eens 3 km lopen krijgen we een 1-persoons en een 2-persoons kano, waar we een traject van 11-12 km langs de Berkel mee moeten afleggen; drie man per kano en 1 man lopend. Het is inmiddels 9 uur.

Na 2,5 uur peddelen mogen we de kano de dijk over tillen voorbij Eefde en gaat de tocht per kano verder door een boerensloot. Na 1 km mogen we de inmiddels vervloekte kano’s inleveren. Wij komen als derde binnen, 25 minuten na het verstrijken van de deadline (na de deadline telt elke minuut dubbel).

Wat moeten we nu? Dat kan toch niet waar zijn? Daarheen?
Wat moeten we nu? Dat kan toch niet waar zijn? Daarheen?

Na wat eten, drinken en koers uitzetten gaat we per ATB op pad voor de tweede etappe. Lekker uitrusten op de fiets en genieten van de mooie omgeving en het fraaie weer. Onderweg treffen we diverse malen onze collegae van Nutreco’s First (Peter-Jan Maas, Rob Krabbenborg, Douwe de Jager en Pierre Berndsen). Waar nodig steunen we elkaar in de battle. Checkpoints vinden gaat weer lekker, alleen de tijd begint te dringen.

 

Bij de pont over IJssel bij Gorssel besluiten we de checkpoints aan de overkant te laten liggen. Dit kost ons 2,5 uur straftijd, we zouden echter zoveel over de deadline gaan dat dit qua totale wedstrijdtijd niet uitmaakt.

Bij Gorssel mogen we de weg niet oversteken, dus er maar onderdoor (door een duiker, en u raad het al, door de drek).

Om 14 uur komen we aan bij de memorisatieopdracht. Hier moeten we alles (op kleding) na inleveren en krijgen we 1 minuut een kaart te zien. Hierop staan 4 checkpoints uitgezet die we moeten opsporen, onthouden en na terugkomst mogen noteren. We besluiten dit in tweetallen te doen; Michel en Eli, Gjetsje en Eile. De afstand tot de checkpoints is relatief kort, 1,5 km. Na een kwartiertje zijn Gjetsje en Eile dan ook terug. Michel en Eli kunnen echter 1 punt niet vinden en komen na bijna driekwartier helemaal sip terug. Niet getreurd, noteren en doorfietsen.

Op weg naar checkpoint 40 wordt Eli door Peter-Jan en Rob op een remproef getrakteerd. Hij slaagt hiervoor niet, dat wil zeggen vliegt hals over de kop over zijn voorwiel van de fiets. Wij schrikken ons een hoedje; laat dit geen EHBO-kwestie of einde ABCTA-run worden. Valt gelukkig mee; Eli komt er met een scheur in de broek en een schaafplek op de knie van af. We komen om 15.30 binnen, ruim voor de deadline van 16 uur.

De derde en laatste etappe is alweer hardlopen. Ieder team krijgt 1 step mee, zodat de teamleden om beurten een beetje kunnen uitrusten. Deze etappe loopt voor ons perfect; het uitzetten van de checkpoints loopt als een speer. We missen er geen. Alleen de vermoeidheid begint ons parten te spelen. We zijn dan ook al ruim 10 uur onderweg. Door het goed kunnen vinden van de checkpoints houden we de spirit er tot het eind heel erg goed in. De laatste hindernis is er een van gaten en bulten met veel zand en water. Het beklimmen van de netten gaat ons wederom goed of. De laatste 500 meter hebben we zoveel zand in de schoenen dat hardlopen bijna niet meer gaat. Michel spreekt zijn laatste reserves aan en om 17.55, 5 minuten voor de deadline gaat ons team als vierde over de finish.

Na de finish lekker douchen is er voor ons niet bij; het koppelstuk voor de tankwagen is tijdelijk zoek. Wij besluiten met zijn allen in het Twente-Kanaal te springen; brrr.

Moe maar voldaan zoeken we na afloop een plek bij het kampvuur. Gjetsje en Eile moeten al snel weg, omdat ze de kinderen bij de oppas willen ophalen. Michel wordt tijdens het eten niet helemaal lekker en gaat ook voor de prijsuitreiking naar huis.

En zo komt het dat de nieuweling in het team, Eli, de prijs in ontvangst neemt. Want van de 22 team zijn wij als 2e geeindigd; een zeer goede prestatie. Als Leo aan Eli een korte toelichting vraagt op de dag zegt deze dat het met de brains erg goed is gegaan, maar dat de power het op het eind van de dag liet afweten. Treffender had Eli het niet kunnen formuleren.

Wij kunnen terugzien op een zeer geslaagde dag; super inzet, goede navigatie, doorzettingsvermogen en teamspirit. Met dank aan Hans voor de begeleiding, Hendrix-UTD voor de bus en Leo Slütter (en de mensen van de ABCTA) voor de perfecte organisatie.

***************************************

Verslag van de ultimate ABCTA coöperative raid

Titel: Teambuilding in 12 uur.

Vanuit mengvoederbedrijf ABCTA te Lochem wordt jaarlijks een adventure raid georganiseerd. Meestal wordt deze wedstrijd rond 21 juni georganiseerd, maar dit jaar was het verplaatst naar zaterdag 18 september. Deze wedstrijd is voor teams van relatie-bedrijven en Er hadden zich circa 20 teams ingeschreven ook dit jaar was ICT weer met een team van de partij.

Het team bestond uit Marc Franken, Paul Strik, Gijsbert Markies en ondergetekende. Niet minst onbelangrijk was de team-assistent Henk Plessius.

Wat houdt een adventure raid in? In het kort komt het er op neer dat je 12 uur de tijd hebt om een parcours af te leggen via verplicht te passeren punten, de zogenaamde checkpoints, kortweg CP’s, en daarbij moet je verschillende opdrachten uitvoeren. Navigatie gebeurt op de door de organisatie uitgereikte kaarten en je maakt daarbij ook gebruik van een kompas en gezond verstand. Vooral dat laatste maakte het af en toe knap lastig… De etappes leg je al hardlopend, fietsend, kajakkend of steppend af binnen door de organisatie gestelde tijdslimieten, of wel deadlines. Overschrijding van een deadline levert straftijd op. Dit geldt ook voor het missen van checkpoints of het onvolledig of niet uitvoeren van opdrachten. Deze soms spectaculaire opdrachten zijn (touw)hindernissen die door het hele team bedwongen moeten worden. Ook worden (sloot)waterdoorwadingen niet geschuwd.

Maar voordat wij ons op dit geweldige slopende spektakel mochten storten werden we vrijdagavond door organisator Leo Slütter van ABCTA verwelkomd op het bivak-terrein bij de wereldstad Almen, ergens tussen Zutphen en Lochem aan het Twentsch kanaal. We werden in de watten gelegd met soep en kip (die we gelukkig niet zelf hoefden te slachten) uit een echte veldkeuken en bij het kampvuur konden we, onder het genot van een (één?) biertje rustig de strategie doornemen en met elkaar en de andere teams kennis maken. We hadden namelijk ondanks goede voornemens nog steeds niet als compleet team samen getraind.

Na een korte maar goede nachtrust in het gras een zeer ruime tent stonden we om vijf uur op en vertrokken een uurtje later naar de startlocatie: hotel/restaurant Landgoed Ehzerwold, een oud ziekenhuis. Hier treffen we ook Henk met zijn zwager Jaap die we onderweg diverse malen zullen tegenkomen en die ons zullen voorzien van eten en drinken.

Na een bak koffie met gebak volgt om half zeven de briefing en om 7.00u worden de start-enveloppen uitgereikt en mogen we de eerste opdracht uitvoeren: Het ontcijferen van de juiste startcoördinaten, deze worden namelijk in morsecode geseind. We doen er bijna een half uur over om, na twee foute pogingen, de juiste oplossing te vinden, terwijl het eerste team al na tien minuten is vertrokken…ook hier valt direct op dat we als team nog niet goed ingespeeld zijn: met drie man zijn we aan het bekijken wat de ander uitvoert, zonder actief mee te denken. Buiten wacht ons de eerste hindernis: met z’n allen over een net klauteren dat zo’n tweeënhalve meter boven de grond hangt. De start-envelop bevat een kaart die gedeeltelijk uit 1908 komt. Lopend op kompas zoeken we de eerste checkpoints (CP’s). Bij de zevende checkpoint gaat het mis. Deze ligt aan de andere kant van het kanaal. Marc biedt aan om bij de brug het CP op te zoeken. Een verkeerde beslissing want splitsen van het team is niet toegestaan. Ondertussen zoeken we ons suf naar CP die volgens ons bij de brug moet zijn. Op de kaart uit 1908 is het kanaal namelijk nog niet ingetekend. Een betere berekening van het checkpoint wijst uit dat deze 200 meter verderop ligt. En na Marc’s terugkomst lopen we er naar toe. Uit sportiviteit noteren we CP 7 niet, maar helaas blijken we door de organisatie betrapt te zijn en levert ons dit naderhand een uur straftijd op, en kost het ons dus anderhalf uur.

Vanaf CP 8 volgt een dwarsdoorsteek door een weiland, en mogen we op CP 9 div. hindernissen nemen: Over een net heen klauteren, aan touwen hangen en over houten schuttingen heen klimmen. Vanaf CP 9 volgt een sloot-doorwading van zeker 100 meter en ook bij het volgende checkpoint, CP10, mogen we niet over de brug over het water, dus ook hier mogen we door het water heen banjeren.

Er blijkt veel in het landschap te zijn veranderd sinds 1908 en het zoeken van CP 11 is niet eenvoudig. Een oude weg is vervallen, maar aan de plaats van de bomen kun je zien waar die weg vroeger gelopen heeft, zodat we het CP toch nog weten te vinden. Na CP 11 komen we aan op CP 12 alwaar ons een één- en een tweepersoonskajak worden uitgereikt. Een lid van het team mag lopen. De drie andere wacht een lange tocht over de rivier de Berkel en een stuk Twente kanaal. Omdat we niet veel tijd meer hebben besluiten we om de CP’s die op dit stuk liggen over te slaan. Uiteindelijk komen we om 12.06u op CP 20, ruim een uur na de deadline van 11.00 uur en ook een uur later dan het snelste team.

We krijgen hier een nieuwe envelop uitgereikt. De envelop bevat een paar verknipte kaarten en diverse luchtfoto’s van het gebied. We tekenen zo goed als mogelijk de opgegeven CP’s in door het opzoeken van de coördinaten, het berekenen van snijlijnen en vergelijken van foto’s met de verknipte kaart.

Het parcours wordt per fiets langs de IJssel in de buurt van Gorssel afgelegd en we genieten van de schitterende omgeving en het mooie weer. We beginnen inmiddels de slinkse opdrachten door te krijgen en hebben er steeds meer plezier in. Ook als team functioneren we steeds beter. Iedereen geeft zijn input en afwisselend nemen we het voortouw. Soms valt dan wel op dat het ook lastig kan zijn om meerdere leiders in één groep te hebben. Hebben we net besloten rechtdoor te gaan, besluit de ander toch linksaf te gaan. Maar ook hierin luisteren we steeds beter naar elkaar en we merken dat we meer en meer bij gemaakte beslissingen blijven, niet heel de tijd terugkomen op genomen besluiten. Juist dat kost anders veel te veel tijd…

Vanaf CP 26 moeten we via het water naar CP 27. Aangezien Marc de waterrat is van het team sturen we hem naar de overkant de overkant van de waterinham, zo’n 70 meter zwemmen. Helaas krijgen we hierdoor opnieuw een uur straftijd want we mogen de teams niet splitsen en dus hadden we daar toch met het hele team naar toe moeten zwemmen.

We besluiten CP 29 (a,b,c en d) aan de overkant van de IJssel over te slaan omdat die te ver uit de route liggen, zodat we binnen de deadline op CP 30 kunnen zijn. Dat scheelt namelijk 3 uur straftijd.

Onderweg mogen we niet de rijksweg en het spoor oversteken, dus er onder door!! Dit betekent wel dat we met fiets en al tot twee keer toe moeten lopen door stroompjes onder de weg, dus wordt weer alles lekker nat!

De oplossing.
De oplossing.

Bij CP 31 tot en met CP 34 verruilen we de fiets weer voor een stukkie rennen en dus worden de beentjes weer eens gestrekt. We krijgen hier één minuut de tijd om de kaart te bestuderen. Goed onthouden hoe alle weggetjes lopen en op geheugen vinden we vrij snel alle CP’s. We fietsen verder naar CP 40, het einde van deze etappe. Om ‘humanitaire redenen’ zijn CP 36, 37, 38 en 39 vervallen.

Op CP 40 worden er opnieuw enveloppen uitgereikt. Het parcours wordt te voet en een step vervolgd. Omdat Marc tijdens het kajakken heeft gelopen mag hij gebruik maken van de step. Helaas voor Marc bestaat het parcours grotendeels uit dwarsdoorsteken door het bos, over de Gorsselse heide en hier en daar door wat weilanden en maïsvelden, zodat hij hier niet al te veel van de step kan profiteren. De omgeving is wederom schitterend. Helaas kunnen we er niet uitgebreid van genieten want de tijd dringt en ook beginnen bij sommigen de beenspieren te protesteren. Op de verharde weg wisselen we af met de step en bevestigen onze rugzakken aan het stuur hiervan. Dat loopt een stuk makkelijker.

Voor sommigen toch een "te gekke " hindernis en een te fors psychisch obstakel
Voor sommigen toch een “te gekke ” hindernis en een te fors psychisch obstakel

Ruim binnen deadline bereiken we de eindhindernis. Deze is opgebouwd uit een tweetal dikke balken met daaraan netten vastgebonden. De balken liggen op zandheuvels met daartussen waterkuilen. Eerst mogen we over de balken lopen, of voor de angsthazen, kruipen en schuiven. Dan door de eerste zandkuil en over de heuvel. Bij de tweede en derde zandkuil klimmen we over het net en we maken ons op voor het laatste stukje van de tocht, een lintjesroute door het bos. Telkens hangt er aan een boom weer een lintje, zodat je net kunt zien waar je naartoe moet lopen. Na dit laatste stukje speurwerk finishen we om 17.46 uur als derde team.

De avond wordt traditioneel afgesloten met het vreetfeest: het verorberen van het varken dat de hele dag aan het spit heeft gedraaid. Ook heeft de kok van hotel/restaurant Ehzerwold zich uitgesloofd op de veldkeuken. Helaas is deze hindernis te zwaar voor Ulrik, en heeft hij geen plaats meer in zijn buik voor een tweede stuk varken.

 

Rond 21.00u wordt wordt het klassement bekend gemaakt. Als eerste team eindigt het ABCTA team met een ongelooflijk strakke tijd van 11u34. Wij eindigen uiteindelijk, na het berekenen van alle straftijden, op de achtste plaats met een tijd van 23u28, waarvan 8u30 straftijd op CP’s en 2 uur straftijd voor splitsen van het team. Moe maar voldaan bedanken we de organisatie en we verheugen ons nu al weer op de volgende keer.

Ulrik ‘Survivor’ van der Laan

================================================

Weg van de snelweg ; Tussen Berkel en IJssel

Door Raymond. Team Vertis.

Vrijdagmiddag 17 september 16.30 uur, het weekeinde staat voor de deur, de laatste klant heeft net opgehangen, het is de hoogste tijd voor weer een editie van de ABCTA run, de moeder aller survivaltochten, de tocht der tochten, de maker en breker van ego’s.

Wijs geworden door vorig jaar en omdat we dit jaar met de wedstrijd wilden meedoen, was de voorbereiding tip-top. Lukas Klamer had de deur gesloten want al het eten en drinken was aan ons verkocht. Volgens de kenners (Weerkamp) beweerde ook daarvoor doorgeleerd te hebben) was winnen alleen haalbaar indien van tevoren ruimschoots “gestapeld” was. Vorig jaar was Hans er nog niet klaar voor maar dit jaar was na 4 jaar stapelen voldoende vetreserve gekweekt om “de verschrikking” glansrijk te kunnen doorstaan.

Om 17.00 uur vertrekken we naar Almen, een dorpje vlakbij Zutphen. De route gaat langs Borger waar Dick en Astrid opstappen. Astrid is uiteraard gepokt en gemazeld na haar glansrol vorig jaar. Dick was de laatste dagen al zichtbaar nerveus en moest ook nog langs de plaatselijke fietsenboer om een ATB te lenen. Het bleek een superfiets te zijn, waarmee slechts pijnlijk duidelijk werd dat de angst had toegeslagen. Het gegeven dat hij de beste fiets van ons had gaf net voldoende moed en vertrouwen om niet (net als vorig jaar) ter elfder ure af te haken.

In Almen ontmoeten alle Vertis deelnemers en verzorgers elkaar. De organisatie heeft een tentenkamp opgeslagen rondom een groot kampvuur. Als we kwartier willen maken blijkt dat de wedstrijd weliswaar pas zaterdag begint, maar dat het survivallen reeds is begonnen. Het gras en het onkruid staat kniehoog in de tent. Na het nodige bier, wijn en whiskey blijkt een bed echter een volkomen overbodige voorziening, vrijwel iedereen sliep als een blok. De volgende ochtend worden we om 05.00 uur gewekt en ontvangen vanaf 06.30 uur een briefing in de dinerzaal van een luxe hotel vlakbij.

Ook dit jaar beginnen we met een “interessante” opdracht, het ontcijferen van een morse-bericht. Full Speed, oftewel Rene, Dick, Ids en Martin gooien direct de handdoek in de ring, pakken daarmee een uur straftijd en gaan overduidelijk gespouterd op weg. De Bikkels, oftewel Hans Noordhof, Hans Weerkamp, Astrid en Raymond laten zien hoe het moet. Koelbloedig wordt de code binnen recordtijd gekraakt door opperste concentratie en goed verdelen van de lees- en schrijftaak, kortom een staaltje teamwork zonder weerga.

Buiten wacht direct de eerste hindernis, een makkelijk net waar overheen geklommen moet worden. In de loop van de dag blijkt ook het overige touwwerk minder zwaar als vorig jaar, daarentegen zal veel meer water overwonnen moeten worden.

Soepel lopen wij van controle punt naar controle punt en al heel snel achterhalen wij team Full Speed.. Onder het natuurlijk leiderschap van Hans W vreten wij het terrein op waarbij de onuitgesproken doelstelling “boven Full Speed eindigen” door ons allen begrepen en gevoeld wordt.

Al in deze openingsfase van de strijd komen we bij een standaard verschrikking .. de moddersloot. Dit jaar niet 50 meter maar 250 meter. Op sokken en blote voeten klaren we de klus, nu nog kan ik voelen hoe de smurrie tussen de tenen doorglee maar aan het einde wacht een stel droge schoenen waardoor het lopen weer soepel opgepakt kan worden.

Ook het oversteken van de Berkel was onderdeel van de eerste etappe waarbij geen gebruik gemaakt mocht worden van een  brug. Onder grote publieke belangstelling blijkt dat ieder team een eigen “oversteekstrategie” volgt. Full Speed is duidelijk bang voor een nat pak en klautert moeizaam langs een sluis. Schuifelend zoeken ze steunpunten voor de voeten en lopen achter elkaar aan en dus sequentieel naar de overkant. De enige juiste aanpak is natuurlijk de parallelle oversteek waarbij gelijktijdig door het water naar de overkant wordt gelopen. De Bikkels demonstreren een prodigieus staaltje parallelle oversteek met droge schoenen omdat die uitgetrokken zijn. De bodem blijkt bedekt met gladde stenen maar door elkaar vast te houden elimineren we ook dat risico. Al met al een sterk optreden van de Bikkels. Nog steeds vraag ik mij af waarom Full Speed bang was voor een nat pak omdat kort daarvoor reeds door een moddersloot was gewaad.

De tweede etappe blijkt een gecombineerde kano en loop etappe te zijn. De Berkel en het Twentekanaal vormen het schilderachtige décor voor zwaar roerende schippers en 1 teammaat die langs de kant loopt en en-passant nog wat controlepunten moet scoren. De drie schippers zijn verdeeld over een 1-persoons en een 2-persoons kano. Full Speed besluit dat hun navigator, Ids de super-scout, vanzelfsprekend de rol van roerganger moet vervullen en dus de stuurman van de 2-persoons kano moet worden. Rene die vorig jaar nog weergaloze pirouettes ten beste gaf kan geen kwaad als tweede man. Dick heeft het hele jaar in de gym op de roeitrainers iedereen aan gort geroeid en kan dus met 2 vingers in de neus de 1-persoons kano pakken. De praktijk blijkt echter nogal weerbarstig. Zelden is het zo stil geweest in de nabijheid van Dick als na deze etappe. Vanaf de kant was duidelijk waarneembaar dat de rechte rug en de big smile als een flinterdunne façade werden opgetrokken zodra een fototoestel in de buurt was. Laat je niet bedriegen door de foto’s met een lachende Dick .. duizend doden stierf hij om alleen maar Ids en Rene te kunnen bijhouden. Onderwijl kliefde het Bikkel flottielje soeverein door de baren. Astrid en Hans N in de 2-persoons en Hans W in de 1-persoons kano legden een strak en vooral overeenkomend tempo neer. Een enkele keer kwam Hans W naar de kant om met mij ploegberaad te houden om na enige amplificatie de route te vervolgen, loper en schipper hielden aldus het team intact hetgeen de enige juiste  manier is om een survivaltocht te volbrengen. Het pregnante verschil tussen het soepele roeien van Hans W en het zware roeren van Dick schijnt te herleiden te zijn tot het onvoldoende stapelen van Dick. Naar de stellige overtuiging van Hans W is een zwemband het meest waardevolle attribuut in een boot.

Een groot deel van de etappe heb ik, als Bikkelloper, samen met Martin  afgelegd. De afstand was slechts een kilometer of 15 en het gras langs de Berkel en het Twentekanaal was vers gemaaid waardoor wij met 14 in het uur konden draven en ondertussen nog wat loopervaringen en trainingsmethodieken konden bespreken. We voelden ons ook al ervaren omdat we al voor de tweede keer meededen. Alle sterke maar vooral zwakke punten van de overige teamleden werden besproken en uitvoerig becommentarieerd, want wij hadden het al eerder meegemaakt. Maar in werkelijkheid vilden wij de beer voordat we hem hadden geschoten. Een gemiste controle punt en een niet voorbereide persoonlijke-uitrustingscheck zijn uiteraard een smet op het vlekkeloos geachte blazoen. We hebben hard gelopen, erg hard, waardoor er iets teveel bloed naar de kuitspieren en hamstrings ging en iets te weinig naar de hersenen.

Bij enkele teams slaat de stress toe.....
Bij enkele teams slaat de stress toe…..

De derde etappe dient zich aan, de ATB etappe. De meesten van ons rekenen dit tot hun sterkste punt en verwachten derhalve vanaf dit moment op te stomen in het klassement. Aan het fietsen heeft het niet gelegen. Enkele stukken fietsen Bikkels en Full Speed samen en daarbij wordt tot 45 in het uur gedaan, het snot voor de ogen ! Maar de wedstrijdleiding is leper dan gedacht. De fietsetappe moet op een aantal kaartfragmenten en een luchtfoto uitgevoerd worden, maar waar zitten we op welk fragment. Kortom de fietsetappe win je niet door hard te fietsen maar door de kaart en de omgeving aan elkaar te koppelen. Gelukkig hebben wij met Hans W een native speaking teamlid waardoor omstanders naar de weg gevraagd kan worden, dit blijkt zeker zo waardevol als de kaartfragmenten van de wedstrijdleiding. Overigens blijkt er een team in de wedstrijd te zitten die “bekende voorbijgangers” tegenkomt die bovendien “toevallig” voorzien zijn van kaarten, atlassen en andere uiterst illegale parafernalia. Omdat dit gedrag geheel indruist tegen de geest van de wedstrijd is het team oneervol gediskwalificeerd, met “bad standing” zou je kunnen zeggen.

ABN/AMRO is hier in 2004 al zoekende naar de juiste route om op "t rechte padje te blijven.
ABN/AMRO is hier in 2004 al zoekende naar de juiste route om op “t rechte padje te blijven.

Wij voelen duidelijk dat onze prestaties achteruitlopen. Controle punten worden gemist, wegen overgestoken die niet overgestoken mogen worden en op menig kruispunt buigen velen zich over de kaartfragmenten om te trachten nieuwe consensus te verkrijgen over de dan te volgen koers. En telkens worden de stukken die we fietsen in straf en hoog tempo uitgevoerd. Al met al een rommelig gebeuren waarbij naar mijn beste weten slechts af en toe duidelijk is waar we ons bevinden. Slechts 1 keer zijn we gestructureerd en goed bezig. Op het moment dat Hans W een zandgat overzwemt buigen de overige Bikkels zich over de kaart om de volgende controle punten te detecteren en in een route uit te zetten. Het lukt, .. we vinden de punten en hoeven slechts met een pontje de IJssel over te steken. Helaas krijgen we straftijd omdat we allemaal hadden moeten zwemmen, bovendien komen we te laat bij het pontje waardoor de oversteek vervalt en daarmee de gevonden punten en onze strategie. Zowel Full Speed als Bikkels gaan niet als de spreekwoordelijke speer en ik ben blij als de volgende etappe zich aandient .. de teamloop etappe.

Hele kleed partijen aan de overzijde van de IJssel baai. Waarom? Nat was je al. Spring erin en zwem!
Hele kleed partijen aan de overzijde van de IJssel baai. Waarom? Nat was je al. Spring erin en zwem!

Etappe vier begint met een zogenaamde memorisatie. Bekijk een minuut lang de kaart met een controle punt. Loop vervolgens zonder de kaart naar het punt en onthoud het antwoord. Kom weer bijelkaar en voeg de antwoorden samen. Een kind kan de was doen, zooooo simpel. Maar wat ging er dan mis ?

Verboden de weg over te stekken. Vandaar dit fraaie duikertje.
Verboden de weg over te stekken. Vandaar dit fraaie duikertje.

De getalcombinatie 33-13 moet ik onthouden en ik doe dat door dit “nieuwe”getal tussen andere belangrijke getallen te plaatsen zoals pincodes van bankpas, brandstofpas, inlog token, Vertis fietsenschuur,  SNS telebankieren, webmail, creditkaart, etc , tja dan willen er nog wel eens cijfers omgedraaid worden. Gelukkig vindt Hans W tijdig een verschuivingalgoritme waardoor de cijfers alsnog op de juiste plaats komen te staan. Het lijkt mij toe dat Hans W in de directie de verantwoordelijke moet zijn voor de financiële administratie, met de jaarrekening controle komt het dan wel goed. De echte loopetappe voert ons over de Gorsselse heide waarbij we overigens tevens een step moeten meenemen. De echte die-hards zoals Martin, Dick en ondergetekende hebben uiteraard geen  meter op de step afgelegd. Overigens demonstreert Hans W mijn gelijk door met step en al een salto mortale te maken over 2 miezerige boomstammen. Gelukkig kan hij de klap goed incasseren dankzij de nodige lichaamsvetten die middels het eerder besproken stapelen zorgvuldig zijn opgebouwd, … een onverwacht voordeel. Door de vele teams rondom ons is het duidelijk dat we midden in de wedstrijd liggen. Ieder team die je middels een confabulatie de verkeerde kant op kan sturen is weer een concurrent minder, maar soms moeten andere onorthodoxe methoden toegepast worden om de concurrentie dwars te zitten. Zo staat Dick minuten lang besmuikt op een sticker naast een heidestruik zogenaamd uitgeput zijn dorst te lessen terwijl om hem heen een concurrerend team wanhopig het controle punt, de sticker dus, zoekt. Het onschuldige gezicht dat hij daarbij weet op te zetten getuigd van een buitengewoon acteertalent. Ondertussen nadert klokslag 18.00 uur waarna de straftijd ingaat, het is zaak om snel binnen te komen. Bikkels en Full Speed komen gelijktijdig bij de laatste hindernis aan, een parcours van zand en water waarbij twee keer een net van ongeveer 4,5 meter hoog bedwongen moet worden. Gezien mijn onplezierige ervaringen met het touwwerk vorig jaar verkondig ik luidkeels dat ik deze traktatie aan mij voorbij laat gaan en de straftijd pak. Hans N is aangenaam verrast door mijn uitspraken en durft er daardoor voor uit te komen dat ook hij een mietje is, ook hij schat de netten in als niet te nemen obstakels. Dan zie ik echter dat Rene met zijn Full Speed makkers de kuil is ingegleden en uit alle macht probeert om het grote lichaam over het net te krijgen. Daar is de ware held aan het werk, eerst op de fiets als tempobeul voorop gaan in de strijd om vervolgens strijdend ten onder te gaan in de kuil. Dat is de instelling die ervoor gezorgd heeft dat we aan de start zijn verschenen. Dingen doen die je niet leuk vindt, of die te zwaar zijn, of die je angst inboezemen, maar die er juist daardoor voor zorgen dat je door een golf van voldoening overspoeld wordt als je het wel haalt omdat je onderweg dacht … de dood of de gladiolen ! En dus gaan de Bikkels gevieren de strijd aan. Waar Hans N en ondergetekende op uiterst onelegante, door angst ingegeven, wijze over de balken “hupsen”, weet Astrid de vele omstanders te boeien door boven op een balk een rechtstandige zweefstand te maken … chapeau !

Nadat we strompelend over de finish zijn gegaan worden rondom het kampvuur de sterke verhalen uitgewisseld. Die zijn niet het vermelden waard want sterk gekleurd en daardoor van een bedenkelijk laag waarheidsgehalte.

Rest mij nog de evaluatie van de individuele deelnemers. We hebben de wedstrijd harder gemaakt door sneller te lopen, sneller te fietsen, scherper te letten op controle punten en daardoor beter te presteren.

Rene, zal binnen ABCTA in aanzien stijgen omdat “zijn” Vertis mensen meer strijd brachten, zijn ogen glommen zichtbaar.

Martin, heeft ook aan het einde van de dag een gezicht waaraan de inspanning niet is te zien daaraan kan elk teamlid zich optrekken.

Dick, bracht de mooiste fiets aan de start, wierp zich met hart en ziel in de wedstrijd, hield vaker dan normaal zijn mond en toonde zich een waardevolle teamspeler.

Ids, kwam volledig geprepareerd aan de start met paspoort tot en met EHBO kit, de scout par excellence loste als kundig navigator volledig de verwachtingen in … in alle rust, mind you !

Astrid, zal nooit opvallend de leiding nemen maar praat altijd mee en heeft onwillekeurig invloed op alle beslissingen. De vrouw als sterke factor ipv zwakke.

Hans W, heeft bewezen dat stapelen loont maar heeft wat mij betreft vooral bewezen dat nadenken loont … goed lezen, dan analyseren en vervolgens actie.

Hans N, bewees de sportman te zijn die we hadden verwacht, taai en met veel inhoud en weinig praatjes. Als de wedstrijd 3 dagen duurt … neem dan Hans mee.

Raymond, blinkt nergens in uit, levert overal commentaar op maar geniet van het afzien en weet dat over te brengen op de rest waardoor  doorgaan geen optie is maar een gegeven.

Volgend jaar een top-10 notering,

Raymond

2003 Breedenbroek—>Gendringen

Op zaterdag 14 juni 03 vond de ABCTA survivalrun plaats. Een adventure raid georganiseerd door medewerkers van ABCTA voor haar relaties en/of voor bedrijven met affiniteit met de landbouw.

Tijdens het evenement wordt op basis van een roadbook en kaart en kompas, lopend, ATB-end,  kayakkend of anders, de route gezocht door een vooraf onbekend gebied in Nederland. Onderweg zijn allerlei natuurlijke en kunstmatige hindernissen voorzien welk moeten worden overwonnen.  Dit in teamverband (4-persoonsteams) gedurende een ca 12 uur durende bezigheid. Het is geen wedstrijd doch het team welke voor het uitgezette traject de minste tijd nodig heeft wordt tot winnaar uitgeroepen.

De start is zaterdagochtend om 7.00 uur exact. Om 6 uur ontvangst met koffie en gebak als laatste gebaar van mededogen, om 6.30 uur de briefing waarin de laatste wedstrijdmededelingen worden gedaan.

Onder druk van de adrenaline worden hier al de eerste essentiële zaken niet opgepikt. Natuurlijk wordt er teveel verteld, verdeeldheid gezaaid, onrust gekweekt, onzekerheid opgewekt. Kunst is het kaf van het koren te scheiden, overzicht te bewaren naast rust en teamspirit. Is er goed getraind, zijn alle facetten beoefend, zijn de taken goed verdeeld, wie is de team captain, hoe worden de beslissingen genomen onderweg, wie meet de afstanden, wie navigeert, wat te doen bij twijfel, hoe kunnen de etappewisselingen snel verlopen en  wie of hoe worden de strategische, tactische of operationele besluiten genomen?

De jury beziet ook de controlepunten.

Natuurlijk is het een spel maar om in de uitslagentop te komen moet alles kloppen. Niet zo zeer de snelheid maar het uithoudingsvermogen en fouten reductie zijn bepalend voor een goed klassement.

Direct na het aftellen om 7.00 uur is het zaak om uit de informatie welke wordt verstrekt een schifting te maken. Het lag in de bedoeling om slechts een afstand en koers te verstrekken. Dan konden alle teams direct aan de slag. Door omstandigheden werd het toch meer. Enkele kaarten, roadbooks, instructies, legenda’s etc.

Dus duurt het enige tijd (soms 20 min.) voordat helder is dat alleen die ene koers er uitgepikt moest worden om te vertrekken.

Ook de controleposten kijken nog even waar hun exacte locatie is.

De eerste etappe zijn 5 koersen welke alleen met het kompas gevonden kunnen worden. Een koers bij de start en telkens op het CP de vervolg koers naar de volgende. Hierbij ook enkele valse CP’s met de vervolgkoers. ‘n Boswachter haalde een valse CP weg. De 24 teams waren opgedeeld in 3 groepen met 3 verschillende routes naar CP 4. Dus konden enkelen van de eerste groep niet de valse CP tegenkomen. ‘n Mee- of tegenvaller dus. Qua afstand bedroeg de eerste etappe ca 4 km. Het punt waar de kajaks in ontvangst konden worden genomen was een kaartcoördinaat en stond als eerste punt op een der kaarten.

Volle kracht vooruit.

Met de kajak een koers lopen van 1.625 mtr op x graden was de volgende opdracht en werd als lastig ervaren. Hierna met stijve schouders eindelijk de kajak in voor ca 10 km stroomopwaarts kajakken. Hier was beer los en konden velen alle remmen losgooien.

Volle kracht vooruit!!

Het ABCTA team had hier de kop al stevig in handen. Henk kijkt nog eens achterom. Geen tegenstander te bekennen stelt hij tevreden vast.

Voor enkelen was het echter een spoedcursus. De eerste km maakte menigeen de ene na de andere pirouette. Dit tot veel plezier bij de begeleiders maar tot rampgedachten bij de organisatie. In vertwijfeling werd al gedacht aan nachtverlichting aanbrengen op de boot van Renee. Hij bleek een zeer snelle leerling. Bij het eindpunt van het kajakken ging hij fier op kop en hield de teamleden uit de wind.

Renee ramt zijn teammaat onbarmhartig midscheeps. Een lastige bezigheid dat kajakken. De draaikolken zijn nog zichtbaar waar zijn krachtige paddelslagen het water beroerden.

Dat kajakken vaak een onderdeel is van de run was bekend maar zoveel “onkunde”was niet verwacht.   Tijdens de kajakroute uiteraard veel uitstapje om stuwen heen en nog een uitstap naar enkele hindernissen zoals hieronder aangegeven.

Uiteraard zijn niet alle deelnemers doorgewinterde survivalatleten. Daarom is teamwork deze dag een eerste vereiste. Met 4 teamleden eindigen is belangrijk. Verlies van een teamlid betekent 3 uur straftijd. Dodelijk voor de uitslag dus. Bij elk onderdeel is het “sparen” van de zwakste een absolute must. Maar zoals bij deze hindernis moet je het laatste stukje toch nog echt zelf doen en dat kost kracht.

In het reglement staat dat ieder teamlid wel alle hindernissen zelf moet doen. Desnoods of bij voorkeur met hulp van de teamleden. De hindernissen zijn ook zo gekozen dat dit  wenselijk en mogelijk is met enige creativiteit.

Aan het eind van de kajaktocht leidde de route naar het survivaltrainingsbos van Herbert Luimes in de Heurne.

Niet voor niets dragen zij de veelbetekende naam “Power and Brains”. Als je zo samenwerkt en geconcentreerd doorgaat kom je ongemerkt hoog in de uitslagen.

Verschrikkelijke hindernissen waren beschikbaar voor de deelnemers. Echter na diepgaande overwegingen waren er een 8-tal humane scheppingen uitgekozen welke dienden te worden overwonnen. Door wederom elkaar ondersteuning te bieden werden deze snel genomen.  Voor een der obstakels moest het gehele team in actie komen dez te overwinnen. Dit Nutreco team loste dit vlekkeloos op door al stapelend hun dame op een hoger nivo te brengen. De controlepost achter de boom kijkt scherp toe op eventuele onrechtmatigheden. Ook daarin zijn deelnemers al zeer bedreven.

Het team van Berkel Milieu eindigde met stip hoog in het klassement. Onder de bezielende leiding van de ervaren Gerard Weernink en enkele doorgewinterde collega’s wisten zij menig tegenstander te slim af te zijn.

Het ICT-team hier nog enthousiast en compleet. Door het hoge aanvangstempo en de gunstige positie in het deelnemersveld werden de krachten van de meest opportunistische leden gesloopt. Later stapten 2 leden uit wegens overbelasting van hun onderstel.

Na het bosje met zijn verschrikkingen nog een Postmans walk en een evenwichtsbalk.

Op de evenwichtsbalk moet je het wel alleen doen. Ook al wil je wel even meelopen. Dit Starren team deed al aardig mee.

Gilde Main in opperste concentratie. Zij mistten direct na de start ‘n slag waardoor de scherpte eraf was.

De postmanswalk werd handig omgedoopt tot een indianenbrug. Ook al ging dit wel eens mis. Eric ziet toe dat zijn team het weer slim oplost.

De Loopetappe. 

Tot daar aan toe was  de ABCTA run min of meer zittend werk. Nu volgde een loopetappe op een kaart uit 1920. Veel was nog wel gelijk ook veel niet. Dit vergde zeer geconcentreerd lezen en keuzes maken om CP’s wel of niet te laten liggen. Bij start wisten de deelnemers niet beter dan dat er ca 18 km moest worden gelopen. Bij CP-35 op driekwart van de afstand, stond de info dat op het volgende CP punt vervolgd kon worden per ATB. Voor dit punt hadden veel teams al besloten rechtstreeks naar het eindpunt van de looproute te gaan. Hierdoor werd informatie gemist, CP’s gemist en een hindernis (Tokkel over de AA-strang)  gemist. Maar vaak werden de begeleiders soepel naar het eindpunt geleid alwaar de brugsprong in de Oude IJssel kon worden beschouwd. Ca 6 mtr sprong vanaf een houten boogbrug in de diepte en vervolgens via een net aan de andere zijde weer omhoog.

ATB etappe.

Hierna een ATB etappe. Deze leidde gedeeltelijk door Duitsland. Een team verbleef er verder de gehele middag. Na de loopetappe, welke als zeer zwaar werd beoordeeld, kwamen de fietsen als een zegen. Soms op het dooie gemak werden de vervolg coördinaten uitgezet. De navigatoren waren de enigen die werkten. Vervolgens koersend met de kop in de wind op zoek naar ca 10 CP’s op een 30 km lang parcours. Er waren er ook met 70 km op de teller.

Uit het verleden waren de schwamps van de zandafgravingen in de survival van Gendringen zowel berucht. Als het had geregend, zoals was gewenst dan was het een ware glibberpartij geworden Nu werd het opgezocht. Na de eerste harde zandbulten moest op het juiste CP het vlot te water worden gelaten en naar de overzijde gekoerst. In de regel ging men bij de materiaalpost te water. Dit gaf bijna automatisch valse CP’s.  Zelfs de winnaars scoorden hier 3 x valse CP’s (90 min straftijd) maar konden het zich veroorloven.

Het varend oversteken op zich was hindernis 60. Dus missen is ook ‘n uur en veel spelvreugde. Het was een machtig mooie overtocht zeker met de wind in de zeilen. Achteraf was de beste tactiek om de banden op te halen en naar het smalste deel te brengen, hier oversteken en direct weer terug. De CP’s op kaart uitzetten en zoeken rond het water zodra je er langs komt. Vlot bouwen was dan niet nodig.  Maar ja achteraf……kun je een koe…..

of….

… een lekkere moddersloot

Na de moddersloot nog een simpel touwhindernisje en nog wat zand/kleiheuvels om de spiertjes nog wat op te rekken aan het eind van een onderhoudende dag. De grootste agressie was er bij de meest teams wel uit. Het werd tijd voor een lekkere douche en het varkentje wachtte aan het spit.

De winnaars van 2003. Het eerste team van ABCTA won overtuigend. 

De prijsuitreiking werd verricht door Johan Pegge. Het winnende team werd in het zonnetje gezet vanwege deze goede prestatie. In voorgaande jaren werd reeds vaker de eerste plek opgeëist. Door het onfortuinlijk uitstappen uit de run van 2002 in Zd. Limburg was het team extra gemotiveerd om sterk terug te komen. En dat is gelukt. Ook de terugkeer navigator Ronny Buil droeg bij tot het succes.

Berkel Milieu op de tweede plaats. Het was de eerste keer dat zij meededen. Echter de captain van het team Gerard Weernink was een prominent lid van een der teams uit vorige jaren Borculo Domo Ingredients BDI. Met de beschikbare ervaring en ondersteuning van zijn team leden kon hij en konden zij deze prestatie neerzetten. Gewoon overal vlot doorgaan en geen grote fouten maken. Zeer knap!!!

Het team van Gilde Main, winnaar in 2002, nu op een derde plaats. Door enkele problemen in het begin kwamen zij nooit in het goede ritme om een serieuze bedreiging te zijn zoals wel was verwacht.

Winnaars worden geëerd.

Het team van Gilde Main, winnaar in 2002, nu op een derde plaats.

Tot slot een gezamenlijk hapje en drankje. Locatie het Sportcentrum van Magic Outdoor Sorts in Gendringen. Survival nestor Marcel Giessen zwaait hier de scepter.

Het gebruikelijke varken aan het spit.

De prijzen uitgereikt, de uitslagberekening verzorgd. Dat geeft weer volop reden tot analyse. Waar hebben we iets gemist, het verkeerde of goede besluit genomen.

Samen nog even de strijd bespreken. Veel ging er goed maar ook veel foutjes.

Een onderhoudende dag raakt zo ten einde. Gestart met de wedstrijd om 7.00 uur doch met de nachtelijke reis al veel vroeger.  Na ca 12 uur intensief bezig zijn wordt de vrede weer getekend. Weer is er een run ten einde. Zover bekend met een goed parcours, zonder veel hoogte verschillen en gelukkig zonder ongevallen. Wel is er een vrij hoog uitval percentage. Dat kost vele strafuren en waarschijnlijk minimaal spier/gewrichtspijn en wellicht blessures. We hoorden (alweer) het  voornemen om voor volgend jaar een nog betere voorbereiding te treffen.

De organisatie dankt de deelnemers, sponsoren, en helpers, trackdesigners en de “keuken”. De omgevings factoren waren perfect verzorgd.

Namens de organisatie:  Leo Slütter.

2002. Le Moulin Belgie-Meersen

ABC-run in Limburg met start in Belgie

Het voorspel van de ABCTA-raid.

oftewel

The Ultimate Cooperation Raid 2002.   

Januari 2002

Inderdaad, “The Ultimate Cooperation” met teams bestaande uit 3 personen, moet je bereid zijn tot perfect samenwerken om in de top van het klassement terecht te komen. Op 13 en 14 september 2002 vindt de jaarlijkse Raid weer plaats met zoals beloofd start in Belgie. Nu eens niet in het voorjaar in het vlakke Gelderse coulisselandschap tussen het wuivende graan maar ploeterend tussen de woest grommend klaarstaande maiskneuzers in het (Belgisch) Limburgse heuvellandschap. Een 24-uurs sportwedstrijd, met verplaatsingen hardlopend, kayakkend, ATB-énd  of paardrijdend of middels andere transportmiddelen maar altijd functioneert het menselijk lichaam als primaire krachtbron. Het parcours wordt gekozen op basis van een Roadbook met kaart en kompas en route gegevens Oftewel een dagje lekker tot op de bodem gaan waarna het heerlijk is om je weer te laten verwennen met een varkentje aan het spit met een drankje bij een kampvuurtje etc.  Dat is al een 10-tal jaren een vast jaarlijks terugkerend evenement waarbij een 20-tal bedrijventeams, met een zakelijke relatie met ABCTA en/of affiniteit met de landbouw, hun beste en meest betrokken atleten afvaardigen om deel te nemen. Niet als het jaarlijkse sportdagje van het bedrijf maar deelname aan een evenement waarbij de fysieke en psychische grenzen ver moeten worden verlegd en tot de denkbeeldige bodem van het menselijke kunnen moet worden gegaan.

De plaats van uitvoering voor de 2002 uitvoering begint reeds vastere vormen aan te nemen en voorspelt een zeer afwisselend etmaal. Uiteraard worden de deelnemers pas een dag van te voren op de hoogte gesteld waar het evenement plaatsvindt. De inspiratie is zo groot dat velen anders, bij te veel voorkennis, de gelegenheid te baat nemen toch alvast wat research op locatie te verrichten. Succes is toch afhankelijk van een goede voorbereiding en daar gaan teams soms heel ver in.

Momenteel staan er 20 teams genoteerd om deel te nemen. Een aantal teams dient nog wel aan  enkele elementaire eisen te voldoen. We vertrouwen er echter op dat dit gaat gebeuren.

Werkelijk de crème de la crème van de Nederlandse mengvoederindustrie en toeleveranciers staat aan de start. En wat is zo´n selectie zonder enkele teams van ABCTA.

Team 1

Jan Knorth, Henk Griemelink, H.Postel

Het team van de Afd. Techniek van ABCTA veroverde vorig jaar de eerste plek. Gezien hun jaarlijkse vaste plek bij de top 5 zijn zij ook nu weer favoriet. Maar Ronnie Buil de vaste navigator is er dit jaar niet bij en Herman Postel wordt ook een jaartje ouder dus jongeren hebben zeker een kans. Wellicht dat het temperament van Henk Griemelink hem en zijn teammaats nogmaals tot grootse prestaties brengen..

Team 7   “Volgt!”

Andre Startman, P.Lieftink en Jos Eekelder.

De tweede groep van ABCTA zal tijdens de trainingssessies de onderlinge verschillen goed op elkaar moeten gaan afstemmen. Gebruik maken van elkaars sterke kanten dat zal het geheim zijn en niet te zwaar belasten in de training. Andre Startman ligt aan de ketting zodat z´n snelheid wat tempert. Wellicht dat Peter Lieftink straks het tempo aangeeft, Jos Eekelder is de onbekende factor in het team met mogelijk de grote navigatie vaardigheden.

Maar ook uit het buitenveld verwachten we veel van o.a. Gilde Main. Het bedrijf dat het onderhoudsmanagementssysteem aan ons leverde. Ervaren krachten maken deel uit van het team en zij weten reeds wat winnen is. Nutrifeed won in 2000 en heeft wederom ingeschreven tot grote vreugde van ABCTA1, het team dat o arrogantie competitie mistte. Zij maken ook kans op de eerste plek doordat zij zuinig met hun krachten omspringen en weinig fouten maken.

ICT is de grote afwezige na vele jaren met een groot aantal teams te hebben deelgenomen. Ook Tebodin CCE (oftewel Cebeco Ing. Buro) missen we. Wellicht nog immer te druk met hun project in Zwitserland voor onze coöperatieve collega UFA. Volgend jaar willen ze weer van de partij zijn.

De Nutreco-groep wil door een  zware vertegenwoordiging, door met meerdere teams in te schrijven, de winstkansen doen stijgen. Statistisch en numeriek hebben zij hierdoor betere kansen, we weten echter ook dat zij een gedegen concurrent zijn op basis van vaardigheden.  Het damesteam van de Nutreco groep is er ook weer bij na vorig jaar vanaf de zijlijn te hebben moeten toekijken hetgeen teveel frustreerde. Het damesteam van de Schothorst heeft er dit jaar vanaf gezien. Maar Jan Fledderus is wel van de partij. Deelname noopt hem elk jaar weer tot een forse sportieve investering. Dat geldt overigens voor velen onder de inschrijvers.

Zo zouden we de beschouwing kunnen vervolgen doch jaarlijks blijkt er telkens weer ´n ander team uit de top 10 het best met de gegeven problematiek te kunnen omgaan waardoor telkenmale een ander team komt bovendrijven.

       September 2002

“Uur U”.

24 uur voor de start van de run krijgen de deelnemers per E-mail de startlocatie gegevens toegezonden.

Vrijdag 13 september 2002, Start om 15.00 uur op coördinaat 173600-309500.

Ontvangst vanaf 13.00 uur. Briefing om 14.00 uur.  “So be there!!!”

Door files en brandende auto´s op de A2 vertragen enkele groepen zich. De start is echter vastgesteld op het radiosignaal van 15.00 uur derhalve…….

report1

Vooraf koffie met een Belgische vlaai in Restaurant Le Moulin in Eben- Emael,  Belgie ca. 3 km vanaf de Nederlandse grens. Ja plan was een run in de Belgische Ardennen. Echter nadat een 3-tal locaties afvielen werd besloten in run in Limburg te houden. De start in Belgie werd echter gehandhaafd.

report12

Geconcentreerd de eerste coördinaten vinden. Dat was de startlocatie. Voor velen al een probleem. Allerlei gevaren moesten onderweg al getrotseerd worden maar na ´t traditionele gebak voor de start kon iedereen toch vertrekken.  Het eerste coordinaat was “vreemde”  toren van Eben -Emael. 

report13

report14

Het waren de coördinaten van de toren van de Moulin. Het rode stipje ongeveer in het midden van onderstaande kaart is CP-2 slechts 150 mtr vanaf de start met enkele hoogtelijnen ertussen. Boven op de toren vindt men de coördinaten van CP-11, het tweede CP van de tweede etappe, ´n ATB route.  De rode toren ligt in kaartvak 173/174-309/310

Moulin

Als het gros der teams al op de toren is geweest staan enkelen nog de braille te ontcijferen totdat zij de geest krijgen.

Het team met de meest energie (NRE uit Eindhoven) tobt nog over het resultaat. Wellicht tekenen zij de rest van de route (etappe 2 en 3) ook reeds uit.

report15

ABCTA-run 2002 in Belgisch en Nederlands Limburg

8 september 2002

Op vrijdag 13 september j.l. vond om 15.00 uur de start plaats van de ABCTA survivalrun in het uiterste zuiden van ons land. Beoogd was een run in de Ardennen maar dat zat wat tegen door telkenmale wegvallen van gewenste locaties. Start dus in Eben- Emael ca. 5 km vanaf de Limburgse grens.  Toch vindt je daar al alleraardigste kalkbergen. Steil en als je deze wat vaker neemt ook voldoende stijgmeters. Om 14.00 uur de laatste briefing. Menig team had grote moeite tijdig ter plekke te zijn. Veel opstoppingen onderweg. Brandende auto´s op de A2. Alles was er aan gedaan om de teams het leven moeilijk te maken.  “The Ultimate Cooperation Raid” zoals de naam ook al aangeeft begint als je thuis vertrekt. Een stukje briefing missen betekent met minder essentiële informatie vertrekken. Ja een hard gelag maar vele parallellen met de dagelijkse gang van zaken.

Etappe 1.

Met veel adrenaline in het bloed begint het aftellen op het Belgische radiosignaal van 15.00 uur vanuit het zonnige restaurant Le Moulin in het Belgische Eben-Emael . Alle klokken gelijk, tijd is relatief. In plaats van een bloedstollende sprint over de eerste kilometer begint de strijd met het ontcijferen van het eerste coördinaat in braille schrift.

Een deskundige had ons verzekerd dat het voor gestresste survival atleten met een schuimende bloedstroom ondoenlijk is om “in de blind” braille te ontcijferen. Ongevoelige dikke eeltige vingers geen kans. Zelfs ziende bleek dit nog niet eenvoudig maar toch simpeler dan de morsecode in de run van 2000. Na 30 min was iedereen weg. CP-1 lag boven in een toren slechts 150 mtr vanaf de start echter wel na de eerste beklimming van een helling. Boven op de toren werden de coördinaten van CP-11 aangegeven het tweede CP van de 2e etappe. ´n Enkeling ging vervolgens direct op zoek naar dit  punt zonder etappe 1 af te maken. Een duidelijk voorbeeld van coördinatieverdwazing. Etappe 1 telde slechts 10 CP´s op een afstand in vogelvlucht van 5100 mtr met een deadline van 1 uur 45 min. De meeste teams redden dit ook. Enkelen hebben ´n uur meer nodig en negeren de deadline straftijden.

Etappe 2.

Aansluitend een ATB etappe in vogelvlucht van 17 km met 6  CP´s . De deadline blijkt krap ook al omdat er in de eerste etappe overschrijdingen waren. Ook de snelste teams lopen uit.

Voor de verzorgers was het krap om tijdig op het afstappunt van de ATB´s te komen. Alhoewel hier voor gewaarschuwd was in de briefing blijken teams hun verzorgers onvoldoende te instrueren. Je moet ook overal op letten is de klacht. Rond 19.00uur komen de eerste teams binnen bij de start van de derde etappe. Geen enkel team blijkt op het idee te zijn gekomen 5 km af te snijden door simpelweg met de fiets op de nek door de Maas te lopen. Het water stond tot knie hoogte. Vervolgens was een snelle wissel op z´n plaats. Helpers zouden reeds wat voeding in de kayak kunnen leggen zodat de wissel hardlopend zou kunnen plaatsvinden. In de praktijk wordt redelijk fors gepauzeerd en strategie overleg gevoerd.

Team Nutreco dames trekt zich terug omdat een der teamleden in de buitenwijken van Maastricht ten val komt met de ATB. De begeleider van Adviloging rijdt de neus van de auto en een ander begeleider krijgt een hypo-aanval. Moeilijkheden dus op velerlei terreinen maar het blijkt aan het eind allemaal mee te vallen.

report16

Team 2 van ABCTA heeft zojuist de toren gehad, zijn door de Jeker gelopen, en opzoek naar CP-3 een wat lastig te vinden punt. Feit is dat zij verreweg de snelste pakken van het startveld dragen.

report17

Etappe 3.

10 km kajakken, in een 3-persoons bootje, stroomafwaarts van de Maas met een lage waterstand. De meeste teams komen in het donker aan na ca 1,5 uur. Vervolgens in het donker naar de camping in Meerssen ± 15 km. Dat was weer een zeer strak schema voor de verzorgers. Enkele teams arriveren zelfs voor de verzorgers.

Etappe 4.

Opdracht: Het zoeken van enkele CP´s in het donker op weg naar de camping. In gedachten maakt een ieder zich op voor de nacht en een zit van enkele uren met een potje bier bij het grote kampvuur.  Op de camping luidt de opdracht om niet de tent in te kruipen maar alle benodigde overnachtingsspullen mee te nemen en direct te voet vertrekken naar het volgende CP  enkele km verderop. Dit blijkt de ingang van een enorm uitgebreide ondergrondse kalksteengrot. Opdracht met het gehele team in het donker met alleen een kaarsje een draadje volgen. Na 3 ondergrondse kilometers  blijkt een bemande CP aanwezig met een CP-nummer. De overnachtingspullen zijn uit veiligheid overwegingen meegenomen. Mocht je het draadje kwijt zijn dan is de opdracht: Door de knieën, niet gaan dwalen, in de slaapzak en rusten. Er zal na afloop na voldoende boete doening een zoektocht worden gestart door de gids.  Gelukkig zijn alle teams, volledig, zover we weten teruggekeerd. Vervolgens terugtocht naar de camping alwaar bij het kampvuur nog de wetenswaardigheden tussen de teams werden uitgewisseld. Om 3 uur was alles rustig en de 2 “verloren” begeleiders teruggekeerd. Onder toezicht van de politie was het een rustige nacht zonder ordeverstoringen.

Tob-overleg voor de toglle. 

report18

Maar dan vliegend als een vogeltje vanaf de Wilhelmina toren (Vaals)

report19

Zaterdagochtend.

Reveille om 6 uur. Briefing om 7 uur. Start om 8 uur in het Belgische Sippenaeken. De start informatie werd tijdens de briefing uitgereikt. Onderweg zijn de “echten” achter in de busjes dan al de routes aan het uitzetten. Gelukkig is iedereen zo sportief of niet aan gedacht om niet met de auto al langs de CP´s te rijden alhoewel enkele punten wel gepasseerd werden. ´n Enkeling dacht zelfs op de startplaats geen extra info te krijgen en begonnen direct met de etappe maar keerden toch op hun schreden terug. De 5e etappe een ATB tocht leidt naar de parkeerplaats op de Vaalserberg. Een afstand van slechts 10 km in vogelvlucht maar aanmerkelijk pittiger in de praktijk met vele klim km.

Etappe 6.

Rond de Vaalserberg en rond het 3-landenpunt was een loopetappe uitgezet om 12 CP´s te zoeken waaronder een in het midden van het labyrint en een boven op de Wilhelminatoren waar vervolgens vanaf getokkeld diende te worden.  Een afstand van 5,1 km als een vogeltje maar in de praktijk het dubbele met veel up´s en down´s. Een heel mooie tocht zelfs op zondagmiddag met de familie voor wat heuveltraining. Ook echt een tocht voor Johan Pegge om deze uit te zetten. In het verre verleden hebben we hier al eens vertoefd in het kader van een andere wedstrijd. Mooie herinneringen, dus voldoende grond om deze nog eens op te halen. Kaartlezend was de route redelijk complex vanwege de vele paden en weggetjes. In het labyrint werden de trukendozen door de teams opengetrokken. De ene vroeg aan iemand in het midden welke CP-nummer er stond, een ander nam de korte route via de uitgang. Hierdoor de benodigde tijd tot 30 sec. reducerend. Alhoewel creativiteit aangesproken mag en moet worden is het wel de bedoeling om trajecten in de geest van het evenement af te leggen. Enkelen overschreden  deze grenzen.

Een andere grens was om geen roadblocks te passeren of weggedeeltes gebruiken waar op kaart een rood streep door was getrokken. Dit op de zeer zware straffe van diskwalificatie uit de eindrangschikking. Bedoeling is routes te laten nemen welke veel mooiere, moeilijker en veiliger zijn.  Ook dit absolute gegeven was voor enkelen niet te handhaven.

Etappe 7

De laatste maar ook de zwaarste etappe. Ca. 35 km,  linea recta door de Limburgse heuvels per ATB. Bruto kwam dit uit op 50-60 km en 5 a 6 uur stevig doorfietsen. Halverwege een memorisatie op de Gulpenerberg. Vanhieruit 3 CP´s in ogenschouw nemen vanaf de kaart en vervolgens vanuit het geheugen/memo de punten opzoeken welk per toeval aan alle zijden onder aan de berg liggen. Goed gecoördineerd hoeft dit niet langer dan 20 min te duren indien alle 3-leden foutloos hun punten vinden. Het punt in Gulpen was echter verraderlijk vanwege de keus uit 2 kerken waar het CP kon liggen.

Aan het eind van de ATB waren nog enkele touwhindernissen te nemen om in de sfeer van overleven te blijven.

report20

De abseil hindernis aan het slot van de run.

De wedstrijd van 2002 werd besloten met een dankwoord van Leo Slütter aan allen die hebben meegewerkt.

nutrec8
Johan Pegge, Algemeen Directeur van ABC reikt de prijzen uit.

In het bijzonder de mensen van de fietsclub de Paaschberg uit Lochem en de collega´s van ABCTA. In het bijzonder dank voor Harry Nijenhuis die achter de schermen als “stofzuiger op het middenveld” veel detailwerk opknapte om het geheel soepel te laten verlopen. Eveneens veel dank voor “trackdesigners” Nico de Vos, Johan Pegge en Han Colvoort. De mooie routes waren het resultaat van hun speurwerk in de voorbereiding.

===============================

2001 Rijssen-Markelo

ABCTA-run 2001 Rijssen-Markelo

Uitnodiging: The Ultimate Cooperation Raid 2001.

Inderdaad, met teams bestaande uit 4 personen, moet je bereid zijn tot perfect samenwerken om in de top van het klassement terecht te komen. Op 29 september vindt de Raid plaats na het uitstel wegens de MKZ crisis. Nu eens niet in het voorjaar tussen het wuivende graan maar ploeterend tussen de woest grommend klaarstaande maiskneuzers. Oftewel een dagje lekker tot op de bodem gaan waarna het heerlijk is om je weer te laten verwennen met een varkentje aan het spit met een drankje bij een kampvuurtje etc.

Plaats van uitvoering nog (werkelijk) niet bekend. De kans op uitlekken is dan ook nihil.

Momenteel staan er 20 teams genoteerd om deel te nemen. Een aantal teams dient nog wel aan enkele elementaire eisen te voldoen. We vertrouwen er echter op dat dit gaat gebeuren.

Werkelijk de crème de la crème van de Nederlandse mengvoederindustrie en toeleveranciers staat aan de start. En wat is zo´n selectie zonder enkele teams van ABCTA.

Team 1         Jan Knorth, Ronnie Buil, Henk Griemelink, H.Postel

Het team van de Techniek van ABCTA veroverde vorig jaar op de Posbank en de Veluwe de eerste plek. Gezien hun jaarlijkse vaste plek bij de top 5 zijn zij ook nu weer favoriet. Maar Herman Postel wordt ook een jaartje ouder dus jongeren hebben zeker een kans. Wellicht dat het temperament van Henk Griemelink hem en zijn teammaats nogmaals tot grootse prestaties brengen. Jan Knorth en Ronnie Buil zijn de 2 betrouwbare diesels in het team die onder alle omstandigheden doorlopen of nog liever zwemmen.

Team 7   “Ait Vedan”   M.Litjens, M.Grift, Andre Startman, P.Lieftink

De tweede groep van ABCTA zal tijdens de trainingssessies de onderlinge verschillen goed op elkaar moeten gaan afstemmen. Gebruik maken van elkaars sterke kanten dat zal het geheim zijn en niet te zwaar belasten in de training. Michael Litjens heeft zijn vakantie afgestemd op zijn trainingsschema. Martin Grift heeft z´n vakantie adres hierop afgestemd zodat hij veel heuveltraining in de benen heeft. Ook het voedingspatroon heeft bij hen de volle aandacht. Andre Startman ligt aan de ketting zodat z´n snelheid wat tempert. Wellicht dat Peter Lieftink straks het tempo aangeeft.

Maar ook uit het buitenveld verwachten we veel van o.a. Gilde Main. Het bedrijf dat het onderhoudsmanagementssysteem aan ons leverde. Ervaren krachten maken deel uit van het team en zij weten reeds wat winnen is. Nutrifeed won in 2000 en maken ook kans doordat zij zuinig met hun krachten omspringen en weinig fouten maken.

ICT is de grote afwezige na vele jaren met een groot aantal teams te hebben deelgenomen. Ook Tebodin CCE (oftewel Cebeco Ing. Buro) missen we. Wellicht te druk met hun project in Zwitserland voor onze coöperatieve collega UFA. Volgend jaar willen ze weer van de partij zijn. ABN/AMRO heeft het ondanks grote aanloop problemen vorig jaar toch weer aangedurfd om een team af te vaardigen alhoewel… we hebben nog 2 maanden te gaan. De HU-groep is zwaar vertegenwoordigd met 3 teams. Numeriek hebben zij goede winstkansen. Het damesteam van de HU groep heeft helaas verstek moeten laten gaan. Ook het damesteam van de Schothorst heeft er dit jaar vanaf gezien. Maar Jan Fledderus is wel van de partij. Deelname noopt hem elk jaar weer tot een forse sportieve investering. Dat geldt overigens voor velen onder de inschrijvers.

Zo zouden we de beschouwing, van met name de ABCTA teams, kunnen vervolgen doch jaarlijks blijkt er telkens weer ´n ander team uit de top 10 het best met de gegeven problematiek te kunnen omgaan waardoor de beste boven komt.

Op zaterdag 29 september a.s. verwachten we de deelnemers vanaf 06.00 uur op de startlocatie waarna we starten om 07.00 uur. Ook deze keer zal het festijn weer plaats vinden in het midden-oosten van Nederland. We laten nog weten waar dit is. Gezien het aantal aanmeldingen hebben weer velen er zin in, zo ook voor ons organisatoren.

m.vr.gr.  Leo Slütter

========================================

De ABCTA Run – The Ultimate Cooperation Raid

Zaterdag 29 september was het zover: de ABCTA survival run. NRE (de huidige energie leverancier van ABCTA) had zich als leverancier ingeschreven via Leo Slutter, contactpersoon en organisator ABCTA run. De enthousiastelingen van het eerste uur waren Gerard der Kinderen, Mark Manders, Hans Slegers en Freek van den Broek, inclusief ikzelf. Hans wierp zich al snel op als coach en mentor in de vorm van de groepsverzorger. Het deelnemende team bestond uit vier personen: De NRE Power Rangers (hier hoort een enigszins bombastisch deuntje). Door de MKZ crisis, welke een zware impact had op ABCTA en de andere aangesloten cooperaties, werd besloten om de run te verplaatsen naar het najaar. Helaas betekende dit e.e.a. voor ons team, door omstandigheden kon Gerard helaas niet deelnemen en Mark zou twee dagen later voor een lange reis weggaan (India). Driewerf helaas wist alleen Mark hoe een kompas er van dichtbij uitzag (een levensnoodzaak bij een survivalrun). Op de valreep wisten wij met list en bedrog (vrouwen en drank beloven) twee vrienden van Freek en Hans te ronselen: Edwin van Dijk en Twan Swinkels, die hun naieviteit ruimschoots compenseerden met kracht en uithoudingsvermogen. Vooraf even wat een survivalrun is: de bedoeling is niet alleen een goede conditie te hebben, maar ook snel te handelen, slim te besluiten en accuraat te navigeren. 1 dag vooraf wordt bekendgemaakt waar het plaatsvind, zodat men zich het terrein niet vooraf bekend kan maken. Vervolgens worden de routes per etappe afgegeven. De bedoeling is zo snel mogelijk beoordelen wat haalbaar is, soms is het beter sommige opdrachten niet te doen en de straftijd te nemen en op cruciale onderdelen te scoren. De route bestaat uit kaartcoordinaten en kompas coordinaten, op strategische punten zijn checkpoints al dan niet verstopt. Onderdeel is ook besluiten wat je aan drank en voeding meeneemt (gewicht!). De totale run dient in 12 uur te worden volbracht en aan het eind van de etappes wacht er nog een 2 km stormbaan als dessert. Wij werden om 6:00 uur in Rijssen verwacht voor koffie met gebak (ca 2 uur rijden vanaf Eindhoven), 6:30 uur was de briefing. Het begon al goed aangezien het merendeel (iedereen behalve ik) uit Helmond kwam met een auto en prompt op de A1 verdwaalde, na GSM navigatie heb ik ze alsnog binnen kunnen loodsen.

De etappes:

1e etappe – circa 7 kilometer hardlopen via op een kaart op te zoeken controlepunten. Onderweg een kajak ophalen en al rennend meenemen naar de start van etappe 2.

2e etappe – het team wordt gesplitst: 2 man hardlopend controlepunten opzoeken, terwijl de andere helft al kajakkend een kilometer of 14 af moet leggen. Daarbij trachtend contact te houden met de andere kayakkende tweetal.

3e etappe – het hele team stapt op mountainbikes en legt een 60 kilometer af door en over de heuvels tussen Hellendoorn en Holten, al zoekend naar controlepunten en opdrachten uitvoerend.

4e etappe – de fietsen worden weer overgedragen aan de verzorgers en de kaarten worden bijgewerkt. Slechts nog een laatste “stukje”van 10km hardlopen en controlepunten. (met dank aan Gilde Main) Dit alles diende binnen 12 uur te gebeuren.

Onze uitvoering:

1e etappe: kopen van een kompas op het laatste moment was waarschijnlijk niet de meest strategische beslissing, in de winkel leuterden ze nog wat over een of ander ‘rood pijltje’, maar naar dat soort detailonzin luister ik niet. We hebben eerst ca 10 km als kippen zonder kop door het bos gerend waarna we concludeerden dat de 1 uur tijdslimiet was verstreken en wij als dollemannnen naar de 2de etappe-start renden. Onderweg moest Freek nog wat dringends regelen, tot zijn vreugde waren er voldoende konijnen voorhanden. Gelukkig werden wij op anonieme wijze gehint door enkele organisatoren, omdat wij de kluts ergens voor Rijssen al kwijt waren (bedankt Leo!). Na onze kluts hervonden te hebben, deze in de kano te hebben gelegd, onze weg vervolgd naar:

Etappe 2: Na met z’n vieren ingestapt te zijn kwamen wij erachter dat het een 2 persoons kano was. Dus 2 eruit en rennen, alle checkpoint links laten liggen om de deadline te halen. Over 1 checkpoint zowat gestruikeld en met veel tegenzin genoteerd. Onderweg 2 keer gewisseld. Uiteindelijk ca 30 min ingelopen.

Etappe 3: als doorgewinterde mountainbikers dachten we een eitje te krijgen helaas braken de coordinaten ons alweer op. Niets kunnen vinden en de behulpzame negorij was niet te verstaan: ‘de toor’n daas rechtuut en dan samoikelakien, oke?’ Dus maar weer als bezeten naar de eindhalte.

Etappe 4: vergelijkbaar met etappe 1, echter vooraf krijg je een kaart met de eerste 5 punten. Deze kaart mag je 60 sec. bestuderen onder het toeziend oog van stringente tante, memoriseren dus. Vervolgens ergens aan de verkeerde kant van de A1 lopen zoeken, Freek had weer wat dringends te regelen. Bij gebrek aan konijnen begon hij de plaatselijke bevolking nogal dreigend om kleenex te vragen. Deze aalmoes werd hem gegund en hij kon zich discreet terugtrekken, waarna wij e.e.a. uiteraard hebben vastgelegd op film.

Uiteindelijk de stormbaan: het enige onderdeel waar wij geen straftijd hebben opgelopen (hoefde je verder niet bij na te denken; oorzakelijk verband?). Tenslotte konden wij dan toch aan het gebraden varken aan spit beginnen. Uiteindelijk bleken wij van de 15 teams 14de geworden, met als totaaltijd, inclusief straftijd, 34 uur (toch knap in 12 uur). Dus: de Power Rangers hebben het weer opgeknapt. Achteraf hebben wij ons geweldig geamuseerd, en is dit zeker voor herhaling vatbaar. De winnaars (4x op rij) waren de ABCTA runners een stel Twentse keienbijters die blijkbaar weten waar de ‘aan’ knop van een kompas zit (hard schreeuwen helpt niet, heb ik al geprobeerd). Ik heb ze reeds een licht dreigend mailtje gestuurd dat wij volgend jaar niet meer voor spek en bonen meedoen, alleen mag Mark helaas volgend jaar niet meer op vakantie.

Voor geinteresserden: fotoos (van een ander team) zijn te zien op: www.gildemain.nl , onder het kopje ‘nieuws’.

Door: Arjen van Wijngaarden.

Uitslag

1 ABCTA ABCTA “Terrein Denderaars” (1) 13:42:00 uur
2 Nutreco Nutreco “Power and Brains” (11) 14:28:00 uur
3 Gilde Main “Gilde Main Masters” (8) 16:49:00 uur
4 Schothorst “de Schotzoekers” (15) 17:02:00 uur
5 Nutreco Hendrix UTD varkens (9) 18:21:00 uur
6 De Heus/Brokking/Koudijs Brokking / de Heus “De Barnevelders” (7) 22:32:00 uur
7 Adviloging Adviloging (2) 22:50:00 uur
8 De Voshaar Eibergen “Buffels” (10) 23:30:00 uur
9 Selko Selko (16) 24:47:00 uur
10 Borculo Domo Ingredients BDI. “Best Door Inzet” (3) 26:46:00 uur
11 Premervo “Mervo Beesten” Premervo (14) 28:24:00 uur
12 Zonne Ei Farm Zonne Ei Farm (17) 30:01:00 uur
13 Nutrifeed Nutrifeed Alias “Nutrifeed runners” (12) 32:24:00 uur
14 NRE “Power Rangers” (13) 34:14:00 uur
15 Cehave. Cehave & Partners (5) 36:18:00 uur

Winst dus voor het ABCTA team. Henk Griemelink, Jan Knorth, Herman Postel en Ronnie Buil. Inmiddels een zeer ervaren team. Ook het fysiek sterke team van de survivalrunners uit Eibergen kon geen echt gevaar vormen. Bijzonder spijtig van de afmelding van drie andere teams van ABCTA. Dat de afdeling Techniek met Henk Griemelink zich op deze overweldigende wijze presenteert is lovenswaardig. Zij meldden dat zij gaarne de concurrentie met andere ABCTA afdelingen waren aangegaan.

De wisselbeker is in ontvangst genomen door Henk Griemelink dit omdat hij drie keer als winnaar op de beker genoteerd stond. Prompt schonk Henk, mede namens Subli, een nieuwe wisselbeker voor de ABCTA-run 2002. Henk dank voor deze geste. Inschrijvingen voor volgend jaar zijn weer welkom. Criterium is dat deelnemers werkzaam zijn bij bedrijven die een relatie hebben met ABCTA en/of de landbouw. Verder moet je in staat en het moet vertrouwd zijn, om voor eigen risico, 12 uur achtereen intensief lichamelijk en geestelijk bezig te zijn.    

 

2000 Posbank—->Lunteren.

ABC-run 2000. Posbank—>Lunteren

Team # Naam Contacktpersoon Deelnemers
1 ABC “Chickendales” Cees van Oers Nico de Vos,

Henk Kets,

Jan Fledderus,

Cees van Oers

2 ABC   “Terrein Denderaars” Herman Postel Jan Knorth,

Ronnie Buil,

Henk Griemelink,

H.Postel

3 “ICT Balletjes” Ulrik van der Laan Ulrik v.d. Laan,

Paul Strik,

Dirk van Pinxten,

Diederick van Elst

4 “ICT De Brabbelaars” Hans Blom Hans Blom,

Dajo Breddels,

Leon Wennekers,

Nathalie van Meerten.

5 Nutreco PJ Maas Peter Jan Maas,

Rob Krabbenborg,

Douwe de Jager,

Pierre Berntsen.

6 Nutreco “Girl Power” Marie-Ange Vaessen Marie-ange Vaessen,

Ankie Maatman,

Ellen Hambracht,

Suzan Horst.

7 Nutreco “Power and Brains” Michel Haarhuis Michel Haarhuis,

Hans Smelt,

Eile v.d. Gaast,

Fred de Koning.

8 ABN Amro Tom Beerepoot. 020-6283010 Andre Klaver,

Stef Dendert,

Philip den Does,

Tom Beerepoot

9 Cavo Latuco Utrecht “De Zandlopers” E.Vreeburg Eric Vreeburg,

Freek de Bruin,

Leo Kastelein,

Theo Schamp,

10 “Mervo Beesten” Premervo Vincent van Haren Edgar van de Hoef,

Erik Berenpas,

Vincent van Haren,

Ronald van Soest.

11 OLM “WBAB” (Weer bink an begunt) Gert Jan Holsbrink Gert Jan Holsbrink,

Jan Kasper,

Bertus Hamberg,

Rob Kroeze.

12 Nutrifeed.                   Alias “Nutrifeed runners”. PP Jansse PP Jansen,

J. v.d. Heijden ,

R.v. Summeren,

J.K. op de Coul

13 BDI.   “Best Donders Inspannend”   Borculo Domo Ingredients Gerard Weernink Gerard Weernink,

Meije Lammers,

Paul Diepenmaat,

Antoon Jansen

14 “Gilde Main Masters” Henry Polman H.Polman,

H.Derksen,

S.Postema,

W.Freriks Marc Krus

15 Comvee Deventer “Compatibles” Jan Scholten Jan Scholten,

Erik Holsbrink,

Jan Bert Esselink,

Dick Looman

16 “ORFFATAAL”.       ORFFA Nederland Gerben Kemp Gerben Kemp,

Jan Maarten Persijn,

Arjan van Ravenhorst,

Leo Nieuwenhuis.

17 De Heus Brokking Koudijs “De Barnevelders” F. van de Stroet M.v.d. Kwaak,

H. v.d. Steeg,

G.J. Davelaar,

F.v.d. Stroet

18 CDL Andre Startman Andre Startman,

Erwin Boers,

Mayk Boers,

Frits Willems

Zaterdag 24 juni. ABC Survivalrun “To the bottom just for fun”.

 door Paul Strik Team ICT.

 Hierbij een verslag van de ABC-Survivalrun die 24 juni jl. werd gehouden. Dit jaarlijks terugkerend sportevenement wordt georganiseerd door ABC mengvoeders te Lochem. Zakelijke relaties van ABC mengvoeders mogen hieraan deelnemen.

 ICT heeft dit jaar met twee teams deelgenomen. Het team “Brabbelaars” komt uit de vestiging in Rotterdam, het team “Balletjes” komt uit de vestiging in Eindhoven en Deventer.

 04.00 uur: Bed, Eindhoven.

De wekker zegt dat ik op ‘mag’ staan. Hiep hoi, vandaag gaat het gebeuren. Dit doe ik dus voor mijn plezier, op een vrije zaterdag zo vroeg op staan om in de regen naar Rheden te rijden.

5.45 uur: Carpoolplaats Arnhem.

We wisselen de laatste materialen uit. De ICT-broeken worden uitgedeeld en de mountainbikes worden in de aanhanger van onze verzorgers gezet. Leuk geintje van de ABC-Run: per team hebben we een begeleider nodig. Op zich geen probleem, alleen kregen we dat pas vrij laat te horen. Respect daarom voor Henk Plessius en Gerben Gerrits en zoon! Ook zij offeren hun vrije dag op om in het belang van ICT te strijden.

6.15 uur: Restaurant Brasserie Wildwal, Rheden.

Snel worden alle fietsen uitgeladen. Het eten en drinken voor de eerste etappe wordt door iedereen ingepakt. Snel controleren of we alles zo’n beetje bij ons hebben. Het eerste buitje regen valt op ons neer.

6.30 uur: Briefing ABC-Run, Restaurant Brasserie Wildwal, Rheden.

De laatste informatie wordt door Leo Slütter gegeven. Leo is organisator van de ABC-survivalrun en weet er volgens de kenners altijd weer iets moois van te maken. Het belooft volgens hem een mooie tocht te worden: zelfs de weergoden helpen mee (wat zou een survival zijn zonder regen?) en het terrein is afwisselend genoeg om ons leuk bezig te kunnen houden! Verder vertelde hij nog maar eens dat we geen eigen kaarten mee mogen nemen. Alle hulp van buitenaf en GPS, telefoontjes en dergelijke mogen niet gebruikt worden en zal leiden tot onmiddellijke diskwalificatie van het team. Ook het oversteken van een snelweg zal direct tot diskwalificatie leiden. Verder krijg je straftijd als je een controlepost mist of een hindernis niet volbrengt.

7.00 uur: Startsignaal ABC-RUN.

Hoe origineel: het eerste doel van onze tocht wordt gegeven in morsecode. De morsecode vormt het coördinaat van het eerste punt dat we moeten bereiken. Een hoop ge-tuuuut-tut-tut-tut-tuuuut verder hebben we eindelijk het punt ontcijferd en kunnen we dat punt opzoeken op een kaartje dat we van de organisatie hebben gekregen. Terwijl de eerste teams al lang uit het zicht zijn, hebben wij pas net uitgevonden waar we naar toe moeten: op de fiets mogen we de Posbank beklimmen. Daar zal verdere instructie volgen.

7.40 uur: Posbank, memorisatie-opdracht.

We krijgen een zogenaamde memorisatie-opdracht. Boven bij de posbank hangt één kaartje met daarop ingetekend vier punten in een terrein van zo’n twee vierkante kilometer. De bedoeling is alle punten in het terrein te vinden door de kaart goed in te lezen. Uiteraard mogen we de kaart niet meenemen. We splitsen ons team op in drie groepjes en werken samen met het andere ICT-team. Ieder groepje neemt één of twee punten voor zijn rekening. We moeten zorgen om ook weer op tijd terug te zijn, anders krijgen we een straftijd aan onze broek. Vol enthousiasme vertrekken Ulrik en Hans. Jammer alleen dat ze precies de verkeerde kant uit lopen, maar gelukkig komen ze net op tijd achter hun vergissing.

Ik zit in het groepje dat twee punten op mag sporen. Helaas hebben wij niet goed genoeg gekeken bij het inlezen van de kaart, waardoor we veel tijd verliezen.

9.45 uur: Posbank, start zoektocht.

Onze volgende opdracht wordt ons gegeven aan de hand van een drietal losse kaartjes, een luchtfoto en een aantal coördinatiepunten in het terrein. De bedoeling is dat we op een zo snel mogelijke manier al deze punten vinden. We mogen zelf de route bepalen, maar we moeten als groep bij elkaar blijven. We hebben geluk als we een afslag hebben gemist: Diederick komt oorspronkelijk uit deze omgeving en weet al weer snel weer waar we naartoe moeten. De tocht gaat deels over asfalt en deels over zandpaadjes. In ieder geval beginnen we te begrijpen wat Leo bedoelde met een terrein dat ons leuk bezig zal houden.

11.30 uur: ergens op de Veluwe, inleveren fietsen.

Trouw staan Henk en Gerben ons op te wachten. We krijgen een kaartje met een daarop een uitgezette route die we verplicht moeten volgen: ongeveer tien kilometer te voet. Snel proppen we nog wat eten en drinken naar binnen en we zijn al weer weg. De eerste vijfhonderd meter gaan over asfalt maar al snel worden we over bospaadjes gestuurd. Goed paadjes tellen en bochten volgen vallen nog niet helemaal goed mee. Al snel weten we al niet meer of we bij de derde of vierde paadje zijn. Een vorm van verdwaald zijn. Gelukkig begint het flink te regenen, zodat we nu niet alleen onszelf maar ook het weer kunnen vervloeken. Koud, nat en “HELP!”. We lopen een klein stukje terug en hebben de route al weer snel gevonden, maar toch zijn we weer een kwartiertje tijd verloren.

De route loopt tot langs een snelweg. Op de kaart staat een stippellijn naar de overkant van de snelweg. Een stippellijn… een stippellijn… Oversteken van de snelweg mag niet… Iets later hebben we het door: een ICT-medestrijder van de Brabbelaars vind een duiker (een betonnen buis) onder de snelweg door. Slik. Willen we dit wel? We moeten wel. De buis is te smal om in te hurken. Kruipend gaan we door de buis naar de andere kant in het allerdonkerste donker. Aan het begin van de buis kunnen we de andere kant niet zien. Na een tiental meters wordt het Dirk te gortig en draait om. Wij kruipen verder en verder. Ik ben zelf niet echt snel bang, maar toch: leuk is anders. Na 150 meter is de buis op en kunnen we weer opgelucht adem halen. Na tien minuten komt ook Dirk uit de buis tevoorschijn: een groep na ons heeft hem gelukkig kunnen overtuigen om toch door te zetten, een knappe prestatie. Maar niet om te lang bij stil te blijven staan, het regent weer en dus lopen we weer snel door. Ik begin door de kou behoorlijk stijf te worden maar de rest van de groep helpt me over mijn dipje heen.

12.40 uur: Kazarne, uitreiken vervolgopdracht.

We lopen verder en komen uiteindelijk terecht bij een kazerne, alleen tien minuten te laat. En dat is erg jammer. Hierdoor mogen we een hindernisbaan niet afleggen, waardoor we ineens zes uur straftijd krijgen.

kaart

We krijgen weer een aantal kaartjes uitgereikt met een aantal coördinaten die we op mogen gaan zoeken in het terrein. De punten worden telkens op andere manieren gegeven, soms door middel van een naam, dan weer moeten ze met behulp van kompas en zelfs met sheets opgezocht worden op de kaart. We besluiten om zo snel mogelijk onze fietsen op te pikken om weer tempo te kunnen maken.

13.30 uur: Kasteeltje, begin fietstocht.

Snel weer wat eten, drinken en droge sokken aantrekken. We zitten alweer op onze fietsen om de volgende punten te zoeken. Onderweg krijgen we ook een paar opdrachten: we moeten aan een touw over een plas water klimmen en aan een net tussen twee bomen omhoog klimmen. Gelukkig hadden we dit voor deze tocht al verschillende keren geoefend, zodat dat nu geen problemen opleverde. Ulrik had een keer nog wat moeite om op zijn fiets te blijven zitten, maar de schade bleef beperkt tot een vloek en een kapotte kaarthouder dus dat viel gelukkig ook weer mee.

14.45 uur: Begin oriëntatietocht.

Terrein: hei, zand en bos. Weer: nat en koud. Afstand: 15 tot 20 kilometer. Motivatie: Welke motivatie?

De opdracht was weer eenvoudig maar zwaar. We kregen een gedetailleerde kaart van het gebied met daarop 20 controleposten die we allemaal te voet moesten zoeken. Bij een aantal posten moesten we ook nog opdrachten uitvoeren. Dit waren verschillende klimopdrachten met touwen: over een touw klimmen, aan een touw klimmen en in een boom aan een touw klimmen. Daarna moesten we ons weer bij het beginpunt melden voor het vervolg van de opdracht.

Bij mij begon de uitputting en vermoeidheid ondertussen goed toe te slaan. Dirk probeerde mijn benen een keer los te masseren, maar voor echt lang hielp dat niet. Telkens maar weer lopen, lopen, lopen. Na 14 van de 20 punten te hebben gehad verlieten we het bos en kwamen terug op de hei en daar ging ik op mijn bek. Op de hei had ik een kuil in het zand niet gezien en daardoor viel ik en ging ik door mijn enkel. We waren hemelsbreed ongeveer 2,5 km van het beginpunt verwijderd. We besloten dat Dirk, Diederick en Ulrik het parcours af zouden maken en dat ik alleen terug zou lopen naar het beginpunt.

Ik ben in een rustig tempo teruggelopen en heb mijn enkel ingetaped. Een kwartier na it ik binnen was kwamen Diederick, Dirk en Ulrik ook binnen en konden we ons opmaken voor de laatste etappe.

16.55 uur: Begin fietstocht.

Met kaart en kompas hadden we al snel de laatste vier controlepunten uitgezet. Snel op de fiets en rijden maar weer. Boven op een heuvel moesten we naar een paaltje zoeken maar dat viel nog niet mee. De heuvel was erg begroeid en erg vlak, daardoor was het lastig te vinden.

17.45: Aankomst eindpost.

Als laatste opdracht moesten we nog schieten met een handboog. Voor elke pijl die de roos miste, moest er een strafronde worden afgelegd. Diederick, Ulrik en ik hadden dit onderdeel al een keer eerder geoefend, alleen voor Dirk was het nieuw. Ulrik gaf Dirk nog snel een theoretische stoomcursus boogschieten en ook Dirk schoot direct in de roos, zodat we om 17.52 uur gefinished waren.

Ongeveer kwart voor zeven kwamen de laatste deelnemers binnen, waarna de tocht werd afgesloten met een barbecue in survival-stijl. Aan het spit hing een compleet varken, gesponsord door een concurrerend team. Verder was er volop eten en drinken en daar werd dan ook goed gebruik van gemaakt Raar, zoveel honger als je hebt na ‘een dagje’ sporten. Nu voelden we pas goed hoe moe we waren.

survival2000varken

Na het eten werd de uitslag bekend gemaakt en die luidde als volgt:

  1. ABC-terrein denderaars: 10.54 uur (slechts 30 min. straftijd voor hindernis 28)
  2. Gilde Main Masters: 16.02 uur
  3. Nutreco: 17.25 uur
  4. ICT balletjes: 22.52 uur: (waarvan 8 uur  straftijd vanwege gemiste hindernissen (6 uur door
    het missen van de deadline bij de kazerne) en 3 uur straftijd door het missen van controleposten)
  5. ICT Brabbelaars: 35.18 uur: (18 uur straftijd vanwege gemiste hindernissen en 8 uur straftijd
    door het missen van controleposten)
  6. Premervo: 43.22 uur (was de hekkensluiter van de survivalrun)

Met de achtste plaats waren we erg blij. Het is jammer dat we aan het begin van de tocht zoveel tijd verloren hadden, daardoor hebben we uiteindelijk toch nog veel tijd verloren. Ook het team “Brabbelaars” heeft het prima gedaan. Door het uitvallen van een deelnemer hebben ze veel tijd verloren.

Team ABC
Team ABC

We kunnen terugkijken op een erg geslaagde dag. Het motto van de tocht “To the bottom just for fun” blijkt dan ook te kloppen. Kortom: het wachten is op de uitnodiging voor het komende jaar om te laten zien wat we dit jaar geleerd hebben en waartoe we in staat zijn. Ook de Brabbelaars wachten ongeduldig op de komende run. Nu ze weten wat ze kunnen verwachten, zullen ze volgend jaar zeker een stuk hoger kunnen eindigen.

ICT was vertegenwoordigd met twee teams:

De Brabbelaars bestond uit Hans Blom, Dajo Breddels, Michel Laven en Leon Wennekers. De Balletjes uit Diederick van Elst, Ulrik van der Laan, Dirk van Pinxten en Paul Strik. Verder hebben Henk Plessius en Gerben Gerrits samen met zijn zoon deze teams de hele dag bijgestaan met verzorging, een opbeurend woordje en het fietsenvervoer.

Napraten
Napraten

Napraten.

======================

Verslag BDI:  ABC-survival

abc
abc

 

BDI heeft voor het vierde jaar op rij een team afgevaardigd voor de ABC-survivalrun. Dit is een jaarlijks terugkerende 12 uur durende survivalrun die georganiseerd wordt door de ABC uit Lochem. Er worden alleen deelnemers geaccepteerd uit bedrijven die een relatie hebben tot de agrarische sector en het maximum aantal teams is 20. De ABC-survival wordt iedere keer goed voorbereid door Leo Slutter (ABC) en het is altijd een verrassing waar het dat jaar weer naar toe gaat. De charme van deze survivalrun zit ‘m er in dat het geen standaard run is met alleen touwwerk en hardlopen. Men moet zelf de route uittekenen doordat je alleen de coördinaten krijgt, soms ontbreekt die kaart ook nog dus moet je met een kompas het veld in. De gekste opdrachten en hindernissen worden in het parkoers opgenomen enkele voorbeelden: tokkelen van torens of uit hoge bomen, abseilen, kanoen, vlot bouwen en daarmee een meer overzwemmen, paardrijden, veel touwwerk, door donkere tunnels, rivieren en kanalen oversteken (hoe dan ook) en natuurlijk veel lopen (zandheuvels beklimmen) en fietsen (o.a. tijdrit).

1997

klimmerEven terug naar het begin van de survivaltraditie van BDI. De eerste keer dat er werd deelgenomen, in 1997, heeft het team (Paul Diepenmaat, Michiel Soeterik, Gerard Weernink en Ronnie Wentink) zich voorbereid door aan de trainingsavonden van de ABC deel te nemen. Dit was goed voor het kaartlezen en om met een kompas uit de voeten te kunnen, wat onontbeerlijk was voor het zoeken naar de checkpoints (punten die te vinden zijn door kaartcoördinaten uit te zetten op een landkaart, of door met een kompas het veld in te gaan). Daarnaast hebben we onder leiding van Ronnie Wentink de beginselen van het touwwerk geoefend. Volledig voorbereid en met het coachende werk van begeleider Jos Heutinck stonden we in 1997 hypergemotiveerd aan de start. Tot dat punt was alles goed daarna ging het mis, we waren te overijverig met het verzamelen van checkmarks (de codes die bij een checkpoint te vinden zijn) en door tijdsoverschrijding verloren we een complete run. Resultaat de een na laatste plaats (19e).

1998

In 1998 moest het team aangepast worden door het wegvallen van Ronnie Wentink en Michiel Soeterik, de nieuwe leden waren Antoon Janssen en Ronny Essink. We deden onze gebruikelijke touwtraining en de ABC oefenavond. De inzet werd dat jaar hoger, wat ons in 1997 was overkomen zou ons niet meer overkomen, onze tactiek moest aangepast worden. De start was te ’s Heerenberg, in een prachtig kasteel, en we moesten de heuvels van Monferland in. Stroombroek moest overgezwommen, gekanood en geklommen worden. De ervaring en training deed zijn werk, halverwege de dag kwamen we als eerste door en mochten we als eerste van een hoge silo (55 meter) abseilen. Aan het eind van de run bleek dat we als vijfde geëindigd waren. Wat een progressie.

1999

In 1999 viel weer een teamlid weg, Ronny Essink, hij werd vervangen door Meije Lammers. Het leuke aspect van de run van dat jaar was dat we 24 uur onderweg zouden zijn. Dit betekende nog al wat, er moest rekening worden gehouden met slaapzakken, voeding en droge kleding. Een aardigheidje van de organisatie was dat er geen begeleiding toegestaan werd. Alles moest men zelf meeslepen, sommige teams hadden gigantische rugzakken. We hadden ons voorgenomen om dezelfde tactiek als in 1998 te hanteren en te proberen om de kleine foutjes uit te bannen. Door vermoeidheid overkwam het ons toch, we misten een deadline en mochten op een bepaald onderdeel niet meer starten. Over en uit was de reactie, en eerst maar eens terug naar het basiskamp. Hier hebben we ons nieuwe moed ingesproken en ons voorgenomen in de laatste run alles uit de kast te halen. Dit lukte, we moesten weer allerlei coördinaten uitzetten en er stond een deadline bij een aantal zware hindernissen. We kwamen als tweede en laatste team, binnen de deadline, bij de hindernissen aan en hebben daar belangrijke punten mee terugverdiend. Het eindresultaat was wederom een eervolle vijfde plaats. Hierbij hebben we een aantal gerenommeerde teams achter ons gelaten.

2000

ABC survivalrun 2000, we hebben hetzelfde team kunnen handhaven en we hopen dat de ervaring mee gaat tellen, de begeleiding wordt deels verzorgd door Otto Lammers en door Jan Weernink. De start is dit keer in Rheden. We worden om 6 uur ‘s morgens onder aan de Posbank verwacht. Hier is de briefing en krijgen we het roadbook (de kaarten en routebeschrijving met de coördinaten). Klokslag 7 uur is de start en het begint met een morsesignaal die we moeten ontcijferen om de eerste coördinaten te vinden. Dit lukt na een kwartier en we racen met de mountainbikes de Posbank op. De eerste opdracht is een memorisatieopdracht. We moeten een kaart onthouden en dan 4 checkpoints zoeken, de benodigde tijd telt dubbel als straftijd. We besluiten hier om tijdwinst te pakken en laten de checkpoints links liggen. We racen naar de volgende checkpoints en op het volgende wisselpunt ontmoeten we onze begeleider Otto, die de fietsen moet verplaatsen. Otto heeft een eigen visie op het vinden van het wisselpunt en heeft eerst het Spijkerkwartier verkend voor zich, net op tijd, bij ons te vervoegen. Hier krijgen we nieuwe kaarten en moeten we lopend verder. Het hoogtepunt van de kilometerslange tocht is het kruisen van de A12. We moeten via een Dassentunnel 100 meter kruipend onder de A12 door. Gelukkig is een lampje onderdeel van onze standaard uitrusting. Na een soms natte en soms stoffige donkere tocht komen we aan de andere kant uit. Hier blijkt dat we de belangrijkste kaart onderweg verloren hebben, dus besluit de captain terug te gaan. Ongeveer 30 meter terug wordt de kaart gevonden en kan de barre tocht vervolgt worden.

Fietser
Fietser

Aan het einde van de tocht komen we op een kazerne in de buurt van Ede. Hier staan een aantal pittige hindernissen op het programma. We beginnen met de beklimming van een 40 meter hoge toren die daarna abseilend weer verlaten wordt. Als tweede moeten we de stormbaan doen en het laatste onderdeel is een touwbaan die de nodige risico’s met zich meebrengt. Deze hindernissen worden ook succesvol afgelegd en we krijgen weer nieuwe kaarten. Te voet moeten we weer een wisselpunt vinden en daar wacht Jan Weernink al een tijdje op ons. Na de nodige voeding en vocht ingeslagen te hebben kunnen we onze tocht weer op de mountainbike vervolgen. Hier maken we in ons enthousiasme een cruciale fout. We racen in een hoog tempo richting een onduidelijke afslag. Voor we het weten zitten we in Otterlo midden op de Veluwe. Een tiental kilometers voorbij de afslag en de enige mogelijkheid om het verlies te beperken is door midden over de Veluwe over allerlei bospaden het parkoers weer op te pakken. Dit lukt in één keer en we komen op het laatste wisselpunt uit. We hebben door deze fout wel een aantal cruciale hindernissen gemist en de winst die we in het begin hadden gepakt waren we ruim kwijt. Op het wisselpunt stond Jan en na elkaar weer opgepept te hebben moesten we toch weer door. We kregen een kaart voor een oriënteringsloop en dat betekende weer kilometers over de hei lopen en proberen zo slim mogelijk de checkpoints bij elkaar te zoeken. Op enkele checkpoints moest nog het nodige touwwerk verricht worden maar dat ging vrij soepel. Positief punt was dat we alle checkpoints gevonden hadden en dat alle hindernissen goed genomen werden en ruim op tijd. Toen we weer bij het wisselpunt terug waren konden we de weg weer op de mountainbikes vervolgen. We hadden nog tijd voor een paar checkpoints voordat we ons bij de finish af moesten melden. Bij de finish hadden ze nog een boogschietopdracht, wie een pijl mis schoot moest met z’n team iemand per draagbaar over een parkoers vervoeren. Gelukkig maakten we geen fouten en waren we na 11 uur en 18 minuten gefinisht, ruim op tijd.

Veluwe1 Zoals gebruikelijk bij iedere ABC-survivalrun, had ook dit jaar weer een van de deelnemende bedrijven een varken aan het spit verzorgd. Na een dag hard ploeteren was het goed eten en drinken. Toen kwam de prijsuitreiking, we hadden er nog niet veel vertrouwen in dat we een goede plaats zouden halen. De progressie bleef dit jaar dan ook uit met een zesde plaats, gezien het verloop van de dag toch niet onverdienstelijk.

Gerard Weernink

 

 

 

1999 Borculo ” ‘t Galgenveld”

ABC Run 1999 vanuit ‘t Galgenveld in Borculo

Vrijdagmiddag vanaf 16.00 precies werden we verwacht op 1.950 meter op 328 graden t.o.v. de kerktoren van de Leo-stichting (internaat) nabij Borculo. Eenieder had al uitgevonden dat dit het openluchttheater annex zwembad Galgenveld te Borculo moest zijn wat het zoeken vergemakkelijkte. Maar niet iedereen is dit volgens de normale methode aan de weet gekomen zodat een der CP´s van de laatste dag niet gevonden kon worden.

We schrijven 25 juli 1999, twee uur voordat de ABC Run zal beginnen. Zenuwachtig brengen de deelnemers hun spullen het terrein op, zich afvragend wat de organisatie dit jaar voor hen in petto heeft. Als om half zes de briefing begint wordt het al snel duidelijk: De organisatie vindt het weer met een zonnetje en 25 graden en een onbewolkte hemel “zwaar klote”.

De normale ingang van het openlucht theater mogen we vanaf nu niet meer gebruiken. In plaats daarvan is een speciale “artiesteningang” gecreëerd via welke de deelnemers het terrein kunnen verlaten respectievelijk betreden. Deze ingang bestaat uit een van dikke touwen geconstrueerd net op 3 meter hoogte boven een greppel met veel prikkeldraad. Daar mogen we dus het komende weekend bij de start en finish van elke etappe over naar binnen en naar buiten. Dit is een survival op zich.

“Artiesten ingang”

De wedstrijd zal een aantal etappes plus een proloog beslaan. Hoeveel etappes is dan nog niet duidelijk. Het vermoeden begint dan wel te rijzen dat de nachtrust ingewisseld zal moeten worden voor een extra etappe.

De bedoeling van de wedstrijd is om een aantal etappes in zo kort mogelijke tijd doch binnen een bepaalde maximum tijd af te leggen. De etappes voeren de deelnemers langs een aantal checkpoints. Deze checkpoints worden gemarkeerd door een sticker met daarop een controlenummer en eventueel een uit te voeren opdracht. Het controlenummer dien je op te schrijven en na afloop van de etappe aan de wedstrijdleiding te overhandigen. De opdrachten moet je uitvoeren. Het missen van een controlenummer levert 30 minuten straftijd op, het verkeerd invullen (fout gokken) van een controlenummer levert 60 minuten straftijd op. Overschrijding van de deadline kost 2 minuten straftijd per minuut. Het niet nemen van een hindernis kost 25 minuten straftijd per persoon.

Enfin, de proloog lijkt een makkie. Vanaf de artiesteningang rennen we 900 meter op 0 graden naar het eerste checkpoint. Daar aangekomen zien we twee checkpoints op nog geen 15 meter van elkaar vandaan, aan beide kanten van de brug over de rivier een. Welke is nou het juiste? Bij beide checkpoints staat de zelfde vervolgopdracht, 300 meter op 180 graden is het tweede checkpoint. We gokken dat het eerste checkpoint aan de oostkant van de brug ligt en dus rennen we aan de oostkant 300 meter terug… Niets te vinden, dus moet het aan de overkant zijn. Gaan we door het water of lopen we 600 meter om? Iemand heeft de smaak al te pakken en duikt zonder nadenken de rivier in. De rest twijfelt nog en besluit de kleren nog even droog te houden en loopt daarom om. Na nog een paar checkpoints komen we weer terug bij onze artiesteningang.

De eerste etappe volgt aansluitend op de proloog. De start is door het zwembad met halverwege een touwladder, daarna de bagage pakken voor de overnachting, en via de artiesteningang naar buiten. Onderweg bij de checkpoints krijgen we extra ballast mee, allereerst een kaart om de rest van de etappe op uit te kunnen zetten, verder een tonnetje met zand, een jerrycan met water, een zeiltje en een paar bamboestokken. Later blijkt dat we ook nog een voedselpakket hadden moeten ontvangen bij een van de checkpoints. Helaas hadden we die gemist. De instinker van de avond bestaat uit een duidelijk als van de organisatie herkenbare auto met aantal juten zakken gevuld met houtblokken. De meeste teams twijfelen; moet dat meegenomen worden of niet? Een aantal teams besluiten geen risico te nemen en een juten zak mee te nemen. Wij besluiten om de wedstrijd niet zwaarder te maken dan hij al is en laten het hout liggen. Terecht, zo blijkt na afloop! Het eind van de ongeveer 15 km lange etappe bestaat uit een 10 meter hoge zandheuvel van het Hambroek te Borculo die we met alle bepakking enige malen op en af mogen dalen, soms langs dermate steile wanden dat dat zonder touwen niet lukt. Vervolgens loopt het parcours zo’n 250 meter door het water (pas op dat je slaapzak droog blijft!) tot aan de finish. Het loopt inmiddels tegen tienen. Daarna mogen we van het zeiltje met de bamboestokken een tentje bouwen voor de nacht.

Gelukkig deelt de organisatie de niet opgehaalde voedselpakketten alsnog uit zodat we boven de zelfgestookte vuurtjes onze kant-en-klare prakjes kunnen opwarmen. Rond een uur of elf proberen de meeste deelnemers (20 teams met ieder 4 deelnemers) te gaan slapen maar reeds om 01:00 uur volgt er een briefing voor een nachtelijke verplaatsing. Snel alle spullen weer inpakken. Tonnetjes met zand en dergelijke mogen we achterlaten, maar de rugzak met slaapzak moet wel weer mee. Opnieuw een etappe van zo’n 15 km, deze keer droog en zonder zware hindernissen, de nachtelijke kou, het gebrek aan slaap en het natte pak van eerder op de avond maken het al zwaar genoeg.

Uiteindelijke bereiken we rond vier uur in de nacht ons basiskamp weer waar we te horen krijgen dat we tot even voor zevenen mogen uitslapen. Om zeven uur begint de briefing, dan is er koffie met brood en om acht uur vertrekken we voor een etappe van 50 km op de mountainbikes.

Onderweg heeft de organisatie weer allerlei schitterende hindernissen verzonnen, variërend van een 50 meter lang touwparcours door een aantal bomen (te nemen zonder met je voeten de grond te raken (Henk Griemelink hindernis)) tot een beklimming van de Lochemse berg. Verder bestond een van de opdrachten uit het van buiten leren van een plattegrond met daarop een viertal checkpoints om vervolgens zonder die kaart en zonder aantekeningen de checkpoints terug te vinden. Dat valt nog niet mee. Zeker niet als je besluit dit lopend te doen en je later uitvindt dat de afstanden toch wel een fiets rechtvaardigen.

Na de rijke ervaring van vorige etappes was nagenoeg ieder team voor het verstrijken van de deadline terug, dan maar wat CP’s gemist; fiets parkeren, via de touwbrug naar binnen klauteren om daar te horen dat we maar liefst een half uur kunnen pauzeren voor de middagetappe. Wederom een 15 km lange loopetappe. Het valt niet mee: door sloten, over prikkeldraad, dwars door weilanden en bossen. Het is inmiddels behoorlijk warm geworden en de watervoorraad gaat snel op. Nu beginnen ook de deelnemers het weer “zwaar klote” te vinden.

De etappe voert wederom langs de zandafgraving waar een nieuw parcours is uitgezet, ditmaal plat op de grond door de sloot. Er moet een tonnetje met minimaal 20 kg zand worden gevuld en over het parcours worden meegenomen. Niet meer dan 20 kg want dan sleep je te veel mee en niet minder want dat kost je straftijd.

de stormbaan aan t eind.

Tot slot mogen we nog tokkelend uit een hoge boom op 8 meter hoogte naar beneden en met een zelf te bouwen vlot het water op. Daarna voert de etappe ons terug naar het kamp waar nog een laatste toetje wacht in de vorm van een 50 meter lange hindernis langs en door het zwembad.

Groot is de voldoening als na afloop een compleet speenvarken (van 80 kg) aan het spit blijkt te draaien. Maar ja, met 80 survivors is zo’n varkentje in een paar minuten gewassen. Gelukkig was er ook nog ander vlees en bier.

De hr. Pegge Alg.dir. van ABC verrichtte de prijsuitreiking. Persoonlijke deelname zat er niet meer in. Hij was ten slotte geen 50 meer. Toch was hij lovend over hetgeen aanschouwd werd. Ook de winnaar Nutrifeed zat gemiddeld overal hoog in de score en derhalve een ijzersterke winnaar.

De organisatie stak perfect in elkaar. Nu ik op de bank lig op “day after the night before” doet me alles zeer, m´n botten, m´n gewrichten, m´n spieren maar oh wat heb ik genoten!!

De organisatie met alle helpers hierbij dan ook bedankt.

Getekend:

“Iemand van ICT”

Uitslag ABC run 1999

1 “Nutrifeed runners” Nutrifeed 47:45:00 uur
2 “Compatibles” Comvee Deventer 48:54:00 uur
3 “Terrein Denderaars” ABC Techn. Dienst 49:07:00 uur
4 “Gilde Main Masters” 50:46:00 uur
5 BDI Beter Door Inzet Borculo Domo Ingredients 51:36:00 uur
6 Nutreco 53:49:00 uur
7 “Chickendales” ABC 53:54:00 uur
8 “De 3e helft” Gfe Energie management 56:25:00 uur
9 “op grond van het beste” ACM 59:20:00 uur
10 “Mervo Beesten” Premervo 62:13:00 uur
11 Cobroed Lievelde 62:26:00 uur
12 “De Zandlopers” Cavo Latuco Woerden 66:12:00 uur
13 “De buitenbeentjes” Landbouwbelag ua 69:41:00 uur
14 “ORFFATAAL” ORFFA Nederland 69:45:00 uur
15 ” De enige echte” Elanco Animal Health 70:44:00 uur
16 “ICT on hens” 70:49:00 uur
17 “Constant in beweging” CIB Deventer 74:34:00 uur
18 “MAMS” de Schothorst 79:04:00 uur
19 Memon 80:24:00 uur

1998. ‘s Heerenberg-Borculo

ABC-run 1998. ‘s Heerenberg-Borculo

Team # Naam Deelnemers
1 ABC “Chickendales” Nico de Vos, Henk Kets, Jan Fledderus, Cees van Oers
2 ABC  “Terrein Denderaars” Conrad v.d. Meijden, Ronnie Buil, Gerrit Rosken, H.Postel
3 ABC “Miles control” Anton ten Have, Jan Kl. Swormink, Herman Hogenkamp, Wim Groot Wassink
4 “ICT on Feed” Ulrik van de Laan, Gerben Gerrits, Peter Meint Heida, Ami Tahapary, Res. Jan Koers
5 Cobroed  Lievelde Mark Jansen, Henri te Molder, Henrie Krabbenborg, Roel Koebrugge
6 CTA  Ait Verdan A.Tijkorte, J. Oude Hengel, H.Jansen, M.Grift.
7 “Cehave Internationals” Paul Verboeket, Arno Oostdam, Anton Oostveen, Ralf Kleykers
8 Cavo Latuco Woerden A.Kool, M.v.Krimpen, T.Schamp, M.Mackay
9 “Mervo Beesten”  Premervo Vicent v. Haren, Maarten de Groot, Erik Berenpas, Peer de Jong, Res. Fedor Oosterlaken.
10 CDL “Net even anders” Eerwin Boers, Jansje Harmers, Joost v. Benthem, Andre Startman
11 ACM “op grond van het beste” Jan Hollander, Ko Otte, Roel Veerman, Bart Swart
12 “Al het goeie van Campina Melkunie Koeien begint bij Nutrifeed. Alias  “Nutrifeed runners”. A.School, ????, R.v.Summeren, PPJansen
13 a Whey-Team G.H.Weernink, R.Essink, P.Diepenmaat, A.H. Jansen
14 ABC  “Do-Or-Die!” J.H.Pegge, B.J. Ruumpol, M.Nijenhuis, H.Hiddink
15 Gilde Main Henri Polman, Harry Derksen, Jarm Postema, Sjoerd Postema
16 Comvee Deventer “Compatibles” Jan Scholten, Simon v. Leeuwen/Andre de Ruiter, Nico van Bergeijk, Erik Bijker
17 Schothorst Adriaan Smulders, Dick Dijkshoorn, Eddy Weurding, Kees-Jaan Hin.
18 ORFFATAAL or fataal.        ORFFA Nederland Arjan van Ravenhorst, Gerben Kemp, Geert v/d Velden, Leo Nieuwenhuis
19 Elanco ” De enige echte” Elanco Animal Health Jaap Meijers, Loek Jonker, Klaa van Aken, Jahnes Nijland

Uitslag

TOTAAL        
           
  Groep  Score  
1 Gilde Main (15) 1 dag(en) 06:29 uur
2 ABC  “Terrein Denderaars” (2) 1 dag(en) 06:55 uur
3 ABC  Chickendales (1) 1 dag(en) 08:00 uur
4 “Al het goeie van Campina Melkunie Koeien begint bij Nutrifeed. Alias  “Nutrifeed runners”. 1 dag(en) 08:06 uur
5 ABC  “Do-Or-Die!” (14) 1 dag(en) 08:54 uur
6 a Whey-Team (13) 1 dag(en) 09:24 uur
7 ABC  “Miles control” (3) 1 dag(en) 10:27 uur
8 “Mervo Beesten”  Premervo (9) 1 dag(en) 10:29 uur
9 ACM  “op grond van het beste” (11) 1 dag(en) 11:45 uur
10 “ICT on Feed” (4) 1 dag(en) 12:49 uur
11 Comvee Deventer  “Compatibles” (16) 1 dag(en) 13:38 uur
12 ORFFATAAL  or fataal (18) 1 dag(en) 15:22 uur
13 CTA  “Ait Verdan” (6) 1 dag(en) 17:09 uur
14 Cobroed  Lievelde (5) 1 dag(en) 18:46 uur
15 CDL  “Net even anders” (10) 1 dag(en) 18:59 uur
16 Cavo Latuco Woerden (8) 1 dag(en) 19:27 uur
17 Schothorst (17) 2 dag(en) 03:19 uur
18 Elanco  “De enige echte” (19) 2 dag(en) 19:29 uur

Start vanuit de toren van het Kasteel Bergh

Inschrijving en start Kasteel ‘s Heerenberg.

Vervolgens ‘n verplaatsing naar Lochem en herstart met de abseil van de 52 meter hoge CDL silo.

's Heerenberg_v1
Nabij Beek luidde de opdracht om min. 20 kg graan in een jute zak te deponeren. Hiermee een trajekt af te leggen van ca 2 km en daarbij CP’s te zoeken in de omgeving. Bij terugkeer controle van het afgewogen gewicht. Indien te weinig een straftijd van 30 min. Er waren dus teams die met 40 kg op weg gingen. Johan kennelijk niet aan z’n gezichts uitdrukking te zien Waarschijnlijk 10 gram boven de 20kg. Bert Jan weer boven water!
's Heerenberg_v3
Team 14. Johan Pegge en Bert-Jan Ruumpol met twee “trawanten” van JP.

 

's Heerenberg_v5
Abseil vanaf de CDL silo aan de Goorseweg in Lochem

 

's Heerenberg_v7
ff gezellig bijpraten met Erik Hulsebos Na afloop prijsuitreiking op Galgenveld in Borculo. en er werden nog vele fiets en schaats verhalen opgehaald met Erik Hulsebos.

 

's Heerenberg_v2
Johan zet er gelijk een onbarmhartig tempo in. Of is Bert Jan er hier al af?

 

's Heerenberg_v6
Hulsebos doet de prijsuitreiking

's Heerenberg_v4 1_laatste_stam-001

==============

1997-2. Herbeumont Belgie

ABC-run 2 sept. 1997. Herbeumont Belgie

Deelnemers.

Team Deelnemers   Company
1 J. Pegge Han Colvoort ABC
2 Ulrik v.d. Laan Jan KleinJan ICT
3 Paul Verboeket Ralf Kleijkers CTA
4 Jantsje Harmers Andre Startman ABC/CDL
5 Heman Postel Fred Nijskens ABC
6 Michiel Soeterik Paul Diepenmaat Borculo Whey Products
7 Henk Griemelink Jan Steenhagen ABC
8 Rob Horsting? Hr.Veltkamp? ABC/Jongerenraad

Uitnodiging

´n Survival-run in Gelderland, Betuwe of Gendt is leuk. Zeker als u er ook nog uitmuntend presteert. Echter met wat heuveltjes erbij wordt het zo mogelijk nog leuker en onvoorspelbaarder. Zeker als het terrein voor iedereen onbekend is. De Inschrijving is open. Daarom nodig ik ook jou met b.v. ´n collega of kennis uit om op 12 en 13 september a.s. deel te nemen aan een “run” in de Belgische Ardennen. Onderdelen aldaar overeenkomstig de ABC-run doch er zal meer gebruik worden gemaakt van natuurlijke hindernissen. De teams zullen qua omvang worden beperkt tot 2 personen zonder begeleiding. Dus zelf alles meenemen voor de verzorging onderweg. Hoofdonderdelen: Hardlopen, kajakken, kaart- en kompaslopen, ATB-fietsen, klimmen en wat touwonderdelen.

Programma:

Vrijdag 12 september:

  • 16.00 uur start met een max. 3 uur durende etappe.
  • Opmaken overnachtingsplaats. Voor ´n overkapping wordt gezorgd. Slaapzak meebrengen.
  • 23.00 uur een ca. 2 uur durende nachtetappe.
  • 01.00 uur mogelijke start primitieve overnachting.

Zaterdag 13 september:

  • 8.00 uur start met 1 of 2 etappes tot max. 17.00 uur.
  • Eerste gelegenheid aanvaarding terugreis.
  • ´s Avonds gezamenlijk slot.
  • Nachtrust in de Ardennen

Zondag 14 september

  • Vertrek na het ontbijt.

Kosten zullen zo spoedig mogelijk worden bekend gemaakt.  (f 125,= p.p.)

Ik hoop dat het enthousiasme weer is gewekt. Geef anders de info door aan verdere mogelijke liefhebbers. Hoe meer zielen hoe minder inspanning per ziel terwijl de som van de vreugde groter is.

M.vr.gr.  Leo Slütter

Etappe 1  ATB
CP-# Opdracht is: Ten eerste zoveel mogelijk CP-nummers binnen halen. CP-code
Warming up “Warming up” vanaf coordinaat 61,0-18,42 achter de auto naar de herstart in ´t dorp.
Herstart Kleine kaart verstrekken. Met deze kleine kaart  rond “Les Fourches”, naar betonplaatnummer 123
Op betonplaatnummer 123  koers 1.250 meter op 223 graden.
In de Dojon zaal (nummer 1) wordt de kaart verstrekt.
1. HN Op kaart op ca. 300 mtr boven Zero D te Oostende.Noteer CP-code
2. HN Op kaart. Noteer CP-code
3.HN Op kaart. Voor koers naar CP-4 zie info op CP-3. Noteer CP-code
4.HN Na CP-4 vervolg in noordelijke richting naar CP-5. Noteer CP-code
5.HN Op kaart. Noteer CP-code
6.HN Op kaart. Noteer CP-code
7.HN Op kaart. Noteer CP-code
8.HN Op kaart. Voor de koers naar de kapel van CP-9 zie info op CP-8. Noteer CP-code
9.HN Als je CP-9 hebt gevonden vervolg dan route via een pad vanaf CP-9. Neem het pad onder langs de rots naar CP-10. Pas op gevaarlijke stukken! Helm verplicht! Koers vanaf CP-9 is 600 mtr op 58 graden. Noteer CP-code
10.HN Noteer CP-code
11.HN Op kaart. Noteer CP-code
12. Op kaart. Noteer CP-code
13. Op kaart.. Noteer CP-code
14. Op Kaart.  Noteer CP-code
Finish Deadline 19.30 uur en start “diner”
Etappe 2 “nachtetappe”
CP-# Opdracht CP-code
Start Noteer tijd
N1 Noteer CP-code
N2 Noteer CP-code
N3 Noteer CP-code
N4 Noteer CP-code
N5 Noteer CP-code
N6 Noteer CP-code
N7 Noteer CP-code
Finish Noteer tijd. Deadline 23.30 uur + verschil in starttijd.
Etappe 3
CP-# Opdracht
Start Noteer de tijd
21 Op kaart.Noteer CP-code
22 Op kaart.Noteer CP-code
23 Op kaart.Noteer CP-code
24 Op kaart.Noteer CP-code
25 Op kaart.Noteer CP-code
26 Op kaart.Noteer CP-code
27 Op kaart.Noteer CP-code. Vervolg naar kayakstart
Start kayak
K1 Op kaart. Noteer CP-code
K2 Op kaart. Noteer CP-code
K3 Op kaart. Noteer CP-code
Einde kayak Op kaart. Kayak inleveren en te voet verder.
Start voettocht Bij viaduct
28 Op kaart. Noteer CP-code
29 Op kaart. Noteer CP-code
30 Op kaart.  Noteer CP-code  volg pad naar 31
31 Op kaart.  Noteer CP-code  volg pad naar 32
32 Op kaart. Noteer CP-code
33 Op kaart. Noteer CP-code
34 Op kaart. Noteer CP-code
35 Op kaart. Noteer CP-code
36 Op kaart. Noteer CP-code
37 Vanaf CP 36 koers 1.630 mtr op 161 graden. Noteer CP-code
38 Volg voetpad 2950 mtr richting noord tot kruising met de Semois. CP op ca 260 mtr boven Zero D te Oostende volgens de 2e algemene waterpassing. Noteer CP-code
Volg de route door de Semois tot je op de linker oever over het pad kunt naar CP 39
39 Op kaart. Noteer CP-code
40 Volg gemarkeerde route en vindt CP-40. Noteer CP-code
Finish CP-41 Ruine Forteresse d´Herbuemont kamer “Dojon” nummer 1
Finish. Deadline 17.00 uur + verschil in starttijd. Zorg ervoor dan ook binnen te zijn.!!!