Categoriearchief: Canada

Onderdelen Wild. Guide opleiding

Outdoorlessen

Aan de Outdoor mensen zijn onderstaande onderwerpen uiteengezet tijdens ca 40 lessen van 45 min. Het zijn enkele noodzakelijke onderwerpen uit de gidsenopleiding welke deelnemers aan de Outdoor moeten kennen voor een behoorlijke deelname en voor het geval zij ergens alleen voor mochten komen te staan.

  • kaart- en kompas lezen
    •  1:250.000 kaarten lezen.
    • UTM-coordinaten systeem en GMRS systeem.
    • Kompas: uitleg van het instrument.
    • Kompas gebruik.
    • Inclinatie en declinatie
    • Kaarthoeken en kompashoeken. 
    • Kompas gebruik in het veld
    • Afstanden meten in het veld.
    • Snelheden in het veld en calibratie. Terreinomstandigheden: Bebost, alpineterrein, bergop, bergaf, trail, ATV route, gravelroad, verhardeweg. 
    • navigeren
  • weerkunde
    • Wolkenkennis
    • Onweer
    • Hoge- en lage druk gebieden
    • Weer-systemen
    • Wind
  • Routeplan opstellen.
    • Vastleggen elementaire gegevens. Begin- en eindcoordinaten, tijden, koersen, afstanden en (rust)tijden.
    • Vertrek en terugkomsttijden.
    • Achterlaten gegevens bij RMCP of politie of anderen.
    • Omvang van de groep
    • Groepsleden en elementaire gegevens van ‘t individuele lid. Herkennings elementen (kleur haar, ogen etc), fysieke en psychische eigenschappen, allergienen, 
  • eerste hulp in de wildernis.
  • eetbare en geneeskrachtige planten 
  • hoe te handelen bij ontmoetingen met groot wild 
  • veiligheid en survival
  • Kano, kayaktechnieken.
    • Verplichte attributen, naast paddels, reserve paddel, bailor, trow-bag, vastzetlijnen
    • Inrichten en beladen van de kano en kajak
    • kompasvaren, drift, vaarsnelheden zonder en met tegen- en meewind.
    • paddelslagen: boogslag, J-stroke, 
  • klimtechnieken 
    • klimgordel/broekje
    • Flaschenzug
    • ca 8 elementaire knopen.
    • lijnen en belastingen. Dynamische en statische lijnen.
  • wildernis etiquette.
    • Kiezen van een kampplek.
    • Inrichten kampplek
    • Ontsnappingsroutes kiezen voor groot wild en mensen.
    • Base-line uitzetten.
  • opsporen en herkennen van groot wild. 
    • sporen herkennen.
    • verbanden zien in de natuur. b.v tussen wolf en eland. Zwaluw en mug etc. 
  • kamproutines/regels in de wildernis. 
    • Gebruik van materialen.

IWG deel 3

Inleiding

4 September 2008, laatste deel van de Opleiding “International Wilderness Guide” De reis naar Atlin, via Whitehorse in Yukon, begint al routine te worden, evenals de laatste 200km zuidwaarts naar Atlin.

De eerste week wordt benut om de Outdoor groep alle nodige informatie bij te brengen en de kneepjes van het varen met kano en / of kayak.  Ook de redding technieken aan de deelnemers bijgebracht. Er zou er eens eentje omslaan……. Natuurlijk moeten wij als GIO’s ook laten zien dat we het geven van de theorie lessen beheersen waarbij natuurlijk ook zichtbaar wordt of je het zelf wel weet.

De laatste moduul, de begeleiding van de Outdoorgroep, duurde 3 weken. Hierbij werd aan de Outdoorgroep in de eerste week alle elementaire kennis bijgebracht om voornamenlijk veilig door de wildernis te komen. Veel van die elementen zijn inderdaad voor noodgevallen. Andere aspecten om het verblijf aldaar zo prettig mogelijk te maken. Achteraf bleek ook nu weer dat ondanks alle uitgebreide informatie vooraf er toch beelden en verwachtingen ontstaan welke niet de werkelijk bleken te zijn. Omdat er absoluut geen wegen en paden zijn is de af te leggen weg door moerassen, bergen, dichte bossen, wilgenbossen en rivieren veel belastender dan verwacht. Ook het varen op de grote meren herbergt veel gevaren als er wind komt. Het water is slechts 5 graden dus omslaan is uit den boze, maar kan zomaar gebeuren. Dat vergt beheersing van de vaartuigen kano en kayak. In nood moet je dat alles dus ook zelf kunnen als Outdoortoerist. Ik kan me er zelf aardig in redden, de kano dus, maar ‘n schoonheidsprijs qua styling ga ik niet winnen en echt op m’n gemak voelen ook niet.

Dat bijbrengen van die kennis omvat 40 lesuren van 45 min. Dus vrij straf ‘s ochtends om 9 uur beginnen tot 17 uur ‘s avonds. De lessen werden grotendeels gegeven door de GIO’s (Gidsen In Opleiding) met zo nu en dan speciale lessen door Bart de Haas zelf. Voor de inhoud van die lessen zie verder hiernavolgend.

Bart verzorgde o.a.

  • Algemene introductie.
  • Alle speciale scenario’s en effecten als regisseur of slachtoffer.
  • Medicijn wiel
  • Circle of life
  • Beoordelingen van alle meteo en route plannen.
  • Evaluaties en beoordelingen.

Circle of Life

Vervolgens werd de 15-daagse tocht voorbereid. Alle mee te nemen materialen geselecteerd en van elke deelnemer en onszelf gecheckt of iedereen alles heeft en niet te veel.

1e deel: Voettocht Langhorse Lake naar Warm Bay

Daarna alle benodigdheden inpakken op transport naar de Atlin haven (4km) naar het watervliegtuig.  Daarna  vliegt de ons inmiddels bekende piloot Chris ons met 6 man + bagage tegelijk in ca 45 min naar Langorse Lake. ‘n Meertje van ca 4 km lang ca 75 km oostelijk van Atlin. Met alleen natte voeten redden we het om aan land te komen. Nadat we als 2e vliegtuiglading wachten op de 3e en laatste vlucht vertrekken we direkt. De eerste groep ging al direct na onze aankomst weg.

Voettocht

De eerste etappe die dag is al gelijk een fikse klim van 600 meter door dichte bossen tot net boven de boomgrens. De toon is gezet. Een pittige tocht door lastig terrein dat ook nog eens bergop ging. De toonzetting met name voor de Outdoormensen. De overigen kennen dit al ruimschoots We komen aan bij een bergmeertje dat een geweldige maar ook koude kampplek biedt. Snel vuur maken, tent uit gooien en opzetten. Middels mobilofoon geven we onze positie door en horen we dat we geen goede beervrije plek hebben. Bart heeft hier al 2 keer gelogeerd en 2 keer bezoek gehad. Beren maken geen vergissingen en komen terug. Dus verhuizen naar de andere groep  1 km verder.

Zo trekken we 5 dagen verder van vaste kampplek naar kampplek. Zo’n plek is overigens niet meer dan een omgeving welke geschikt is om een kamp te maken en een cirkel van stenen ca 70 cm doorsnede voor het kampvuur zodat niet telkenmale en overal nieuwe kampvuren moeten worden gemaakt. De ligging is echter altijd goed. Hoog genoeg om niet door water verrast te worden, enigszins uit de ZW-wind, hout in de buurt, niet op een wildwissel, beren route etc.

We trekken eerst over de bergrug van Mnt Mc Master. Daarna Laurie Range en vervolgens Johnson Range. Na elke bergrug, door de pas, kom je automisch weer door een dal met een rivier, een bedding en het dal zelf. Dat dal betekent altijd wilgen en dat zijn altijd lastige trajecten. Over een kilometer ben je zomaar 2 uur bezig als er weinig zicht is en je geen goede trail vind.

De 2e dag loop ik fikse blaren op onder m’n beide grote tenen. Eigenlijk nooit last van. ‘s Avonds ‘n compeed erop. Dag 3 weer een flinke bergloop, welke ik als gids doe,  hetgeen voor m’n blaren niet goed is geweest. Er komen onder de blaren nieuwe bloedblaren. Omdat na deze 3 dagen al een der Outdoormensen uitgeput begint te raken vragen de instrcuteurs me of ik met hem, gezien mijn en zijn toestand, naar Warm Bay wil lopen. Dat weiger ik prompt, dus gaat Martijn dat doen. Achteraf niet erg slim van mij. De 4e dag loop ik door waarbij ik als toeziend gids een der Outdoor mensen (Maarten) het voortouw laten nemen. Dat gaat op zich goed. De blaren loop ik echter stuk, open wonden in natte sokken en schoenen. Hier moet ik voor bloedvergiftiging  waken. Bart verzorgd de blaren. De volgende ochtend, dag 5, loopt het echter dermate slecht dat ik de instructeurs voorstel niet boven langs Johnson Range, maar de route onderlangs ga volgen. Zo’n dikke 25 km loop ik in m’n eentje, om tenslotte toch minder belastend in Warm Bay aan te komen. Daarna tijdens ‘t varen krijgen m’n voeten rust neem ik aan.   

Deze laatste trekdag kom ik dus aan op Warm Bay. ‘n Dag later de rest van de groep ook. “Bron”  is een grote naam voor een bronnetje met een doorsnede van 5 meter waar zwavelhoudend water van ca. 10 graden in zit, warm gehouden door warme zwavelhoudende luchtbellen. De hele omgeving is echter moerassig met een vieze leemachtige brij.

Een der Outdoortoeristen heeft tot hier, Warm Bay, geboekt. Geen tijd meer en moet dus terug naar Atlin. Warm Bay is precies tot waar de 150 km lange weg vanaf Jakes Corner naar het zuiden doodloopt en op 25 km vanaf Atlin. De kajaks en kano’s liggen hier klaar en Barts auto staat er bij ‘n huisje, het laatste aan deze weg, van een vriend Steven met een biologische boerderijtje en vrouw. Dus Bart brengt Michiel weg en neemt heel onpasselijk wat Hamburgers mee terug.

Van hieruit gaan we het water op. 7 dagen varen op het grote meer.

2e deel:  Kayaktocht Warm Bay-rondje Theresa Island

Een prachtige ervaring, maar ook een om te huiveren als het gaat waaien. Een dag hadden we windkracht 4-5 op kop. Dat wil je eigenlijk niet meemaken. Behoorlijk afzien maar eigenlijk wel een goede, blijkbaar noodzakelijke ervaring. Beter nu dan op een moment dat je zelf met mensen onderweg bent.   (Eigenlijk waren we dat nu ook, alleen dit waren goed getrainde GIO’s. Bart vond kennelijk dat we allen deze ervaring verdienden voor onze passiviteit! )

Vanuit Warm Bay leek het een redelijke dag te worden. We moeten naar Anderson Bay en rusten even op het eiland in Pike Bay. Het eerste stuk gaat goed echter we hadden als gidsen al beter op het weer moeten letten. ‘t Zonnetje schijnt en dat is op Lake Atlin de basis voor trammelant. Op het eilandje in Pike Bay aangekomen lijkt er niets aan de hand.

We meren aan, beer inspektie en gereed maken voor ‘n lunch boven op de rots. We zitten een minuut en voelen een koud windje in de rug over de rotspunt heen trekken. We zien ook groep 2 aankomen die 10 min later arriveren. Bart blijft in de kajak , hij lijkt wat te treuzelen. Iedereen trekt de kant op. Hij roept nog eens dat de wind aantrekt. Na ongeveer 1 min zegt hij dat hij naar Anderson Bay doorvaart. Op dat moment beginnen bij mij de alarmbellen te rinkelen. Ik zeg tegen de gids van de dag van onze groep dat we voort moeten maken en zien dat we de kanoe weer inkomen. De wind trekt al wat harder aan. We hebben normaal gesproken nog zeker 1 uur 30 te gaan. Inderdaad geeft Jolien ‘t sein van vertrekken. Direkt nadat we weer om de hoek van het eiland zijn begrijpen we Bart’s signalen. ‘n Straffe windkracht 4 a 5 op kop. Gelukkig steil op kop en niet onder 45 graden. Daar beuken we 2,5 uur tegen in. Er komt haast geen einde aan. Ik snap gelijk de “strafexpeditie” van Bart. Hij wist dat dit komen ging en heeft ons voor de onoplettendheid en de passieve houding laten “bloeden”. ‘t Had natuurlijk erger gekund maar hij wist dat het haalbaar was maar pittig.  Iemand had moeten zeggen, na het eilandje, om uit de wind op de dichts bijzijnde kust een overnachtingsplek te zoeken. Zeker met onervaren “toeristen”.

De 2e dag wordt benut om Mount McCallum te beklimmen. Ik blijf achter bij enkelen die niet meegaan wegens m’n voetblessure (grote blaren onder m’n beide grote tenen en een ontsteking op m’n wreef als gevolg van een wond door een rotspunt.)

Dag 3 varen we naar Janus Point en richten een kamp in, in de luwte van een kleine baai. Rustig weer met vlak water.

Dag 4. Ik ben inmiddels als gids, voor 2 dagen,  aangesteld van de ene groep. De oversteek, over Lake Atlin, naar Copper Island. Ik zie ‘s ochtends geen enkel probleem. Vlak water vrijwel zonder wind. ‘n Kaarsrechte koers naar een plek aan de overzijde en een afstand van zo’n 5 km. Eitje, alhoewel de overzijde niet precies is te onderscheiden. Op 5 km 1 graad mis zitten is toch al gauw  een heel eind, zeker als de oever niet haaks op de vaarrichting ligt. Maar zover ik uit de kaartstudie weet is het een eilandje voor de kust en misschien een schiereilandje.  Op het laatste moment wordt de opdracht gewijzigd: Geen GPS of kaarten gebruiken alleen kompas. Dat blijkt geen probleem. We komen op zo’n 50 meter nauwkeurig uit. ‘t Schiereilandje herken ik nog vanuit de kaartstudie. Ik zoek de kampplaats alleen aan de zuidkant ipv de noordzijde. Daar vind ik er ook een campsite doch de goede moest toch aan de noordzijde liggen. Dat duurde even maar met een hint komen we aan op de juiste kampplek.

‘s Middags nog een bergreddingsactie. Bart en Hotze waren “van ‘t rif gevallen” en lagen bijna onderin. Alhoewel de reddings operatie snel en goed verliep vond men m’n leiding niet duidelijk aanwezig. ‘t Militaire bevels karakter past idd niet zo bij mij.

Scenario: Bart en Hotze van de rotsen gevallen bij Copper Island

Dag 5. Route naar Teresa Island South. Prachtige route met zeker in het begin ‘n spiegelglad water oppervlak met een geweldig panorama.

Tegen de avond als de zon weg is stopt de luchtstroming over het water en wordt het een spiegel. Tenzij er anderzins drukverschillen zijn in de omgeving.

Je vaart werkelijk onderlangs de rondom uit het water oprijzende bergen.

De groep weet de route ook na de briefing en is alvast op pad. Iedereen geniet. Ik maak nog wat plaatjes.

Na aankomst op Teresa Island voel ik dat er nog een actie komt. Bart heeft z’n wetsuite nog aan. In tegenstelling tot ‘n water actie wordt het een vermissing. Dirk is weg. Ik denk heeft ie me nog verrast!. Ik krijg de leiding over de Search & Resque. Dat begin ik dan ook te organiseren. Op het moment ik op linie het bos in wil gaan klinkt er een brul op het water. Bart is in z’n kajak omgeslagen zo’n 500 meter van de kant. Ik stuur 4 man het water op voor de reddings actie o.l.v. Martijn. Ik bedenk me dat ik nu er meerdere dingen lopen, er kan nog een melding komen, ik niet met de S+R het bos in kan gaan. Dus geef ik Mark opdracht voorde S+R. Beide zaken lopen snel goed af. Bart wordt gered en Dirk snel gevonden. Toch blijkt achteraf dat ik het bos in had moeten gaan met leiding aan de S+R. Verkeerde inschatting dus. Conclusie is dat men mij nog niet als leider van een actie heeft gezien. Dus worden er nog 2 acties voorbereid voor de volgende dag. Het zit me niet lekker. Het zal toch niet……

Dag 6. Varen naar Cabin Miss Boo.Mark is gids.

Bart heeft z’n wet suite weer aan en vaart achter ons. Ik verwacht tegen het eind van de kanotocht wel iets. Niets is minder waar. Midden op Torres Channel een brul achter me. Op ca 300 meter achter me is Bart omgeslagen. Ik heb natuurlijk de leiding voor de redding. Met 3 canoe’s erheen zo hard we kunnen. De andere helft van de groep stuur ik naar de overkant om vuur maken om te verwarmen bij onderkoeling. Aangekomen bij de drenkeling grijpt Johan, die voorin m’n canoe zit, Bart bij z’n zwemvest (op mijn “bevel”). We leggen 2 canoe’s tegen elkaar een catamaran vormend. Ik ga staan en trek met een gigantische ruk Bart uit het water in onze canoe. Ik vertel hem nog dat hij zich niet moet bewegen omdat ik anders een paddel op z’n kop kapot sla. Ik denk dat ie mij geloofde. Hij heeft nog wel eens de neiging om nog een keer te gaan en wellicht ook onze canoe mee te nemen. Hij heeft zich echter niet bewogen en houdt ook z’n kaken op elkaar….. De andere canoe heb ik opdracht gegeven om Bart’s kajak mee te nemen samen met de andere in het water drijvende spullen. Wij paddelen in hoog tempo naar de overkant. Bart opwarmen want hij heeft het inmiddels goed koud en warme bouillon gegeven. Hij geeft ergens tussendoor ‘n seintje met de duim omhoog dat het perfect en snel ging. Pak van m’n hart toch wel. Over zo’n redding heb ik me echter ook geen zorgen gemaakt. Er kunnen moeilijker opdrachten zijn.

Foto: Tom Visbeek

Na 2 uur verder paddelen krijg ik en passant de opdracht om Hfd. Logistiek te zijn na aankomst in Atlin tot en met de inlevering van alle materialen. Inderdaad ook een eitje.  Daarmee wist ik ook dat het goed zat.

Bij Miss Boo aangekomen blijkt er dus een beer in die omgeving te zitten.

Hiernaast de cabin van Miss Boo, aan de westzijde  van Torres Channal. Hier leefde zij jarenlang in haar eentje na een lange carrière als professor aan de Toronto University. Haar dochter komt hier nu incidenteel.

Bij de inspectie na aankomst ontdekten we duidelijke verse beresporen en een hele rits beertrap’s welke dochterlief al had aangebracht. Blijkbaar kwamen die beestjes hier vaker op bezoek terwijl zij er ook was. Dus niet primair een plek om te overnachten. Dat is vragen om problemen.

Geen goede kampplek dus. Doorvaren naar Teresa Island North. Na de tent te hebben opgezet, eerst samen gegeten, en na enkele onderzoeken van het Lake Atlin dus besloten om door te varen.

Op zondag 21 september 08 teruggekeerd uit de wildernis met een spectaculaire oversteek over Lake Atlin. Achteromkijkend na aankomst in Atlin zagen we onderstaand beeld. In de verte Teresa Island waar achter vandaan uit Torres Channel we die dag 25 km gevaren hadden.

Toch ook hier enkele plaatjes. Helemaal uitgehongerd ben ik niet maar veel vis is er niet gevangen.

Was ook niet veel tijd voor of gunde ik me niet. Hier toch even geprobeerd maar… verkeerde tijd en plaats. Ik wist het. De bald eagle zat niet op z’n vaste strategische visstekje boven in de spar op de hoek, dus is het voor mij ook zinloos.

Als je zo’n watertje ziet, koud, helder en als een spiegel wil je eindeloos tussen de eilanden doorglijden in je kajak en (op)kijken naar de rondomliggende bergen. Doodstil, ijselijk mooi. 

Ietwat onder de indruk kijken we naar de overzijde. Iets verder weg glijdt de gletsjer in het water. Wij moeten rechts langs de lagere heuvel. Alhoewel het vlak water is met hooguit windkracht 1 wordt zeer zorgvuldig een weersvoorspelling gemaakt. De dag ervoor moesten we alles uit de kast halen om op deze plek te komen. Tegen windkracht 4-5 in. Alhoewel de instructeurs zeiden dat dat nog wel moest kunnen, zeker voor goed getrainde gidsen en het vorig jaar erger was geweest (toen is men overigens niet overgestoken, alleen een stuk geprobeerd), was het een pittige tocht voor mijn begrip. Normaal wordt er boven windkracht 4 niet gevaren. Nu is/was m’n techniek in de canoe niet je van het. Nadien heb ik veel gehad van de 1:1 cursus van Pieter Brusselman. Deze Belg bracht me in korte tijd veel bij. Ik zal in Adegem nog eens trachten om samen met hem ‘n halve te doen/begeleiden.  

De Gios’ waren vanaf het begin telkenmale om de twee dagen gids. De totale groep is in tweeën gesplitst zodat er supervisie ontstond over 7 man excl. instructeur die toezicht hield en beoordeelde of als hij daarin vertrouwen had de groep geheel alleen liet. Dat is natuurlijk de toekomstige praktijk. Je moet absoluut voldoende zelfstandig opereren zonder enige steun van buitenaf wil je als gids funktioneren.

Deze dag, onderstaand tijdens de oversteek, was ik gids en de gids zit in de kajak om snel bij calamiteiten ter plaatse te kunnen zijn. De gids stelt ook ‘s ochtends een weersverwachting op. Zeker in de bergen en op ‘t water uiterst belangrijk Tevens maakt hij het routeplan. Nadat om 6 uur iedereen door de gids is wakker gemaakt worden om 8 uur ‘t weersbericht en ‘t routeplan gepresenteerd aan de groep, kan er vertrokken worden. Gaan we over water dan eerst ook nog boot inspecties, bagage en zwemvesten.!! 

Uiteindelijk varen we dan weg. Camera pakken, ergens ver weg onder het spatzeil, foto maken, opbergen en je ligt zo ‘n eind achter. Met de kajak ben er echter ook zo weer bij.

Aan de overkant ergens in de duisternis ligt Atlin. Hier. boven op Teresa Island (Birch Mtn) kennelijk net onder de sneeuwgrens nog een plekje voor de tent. Het “wat smallere water” is Torres Channel. Nog altijd zo’n kilometer breed, maar wel 40 km lang. Door de smalle doorgang kom je op Atlin Lake en begint de oversteek van 7 km.


Onderstaand midden op Lake Atlin, bezig met de oversteek tegen zons ondergang. Ongeveer 1,5 uur varen zonder tegenwind. Om 16 uur waren de golven nog veel te hoog. Dus Op Theresa Island North de tent opgezet. Wetenschap is wel dat je over moet steken zodra het kan als dat de eerstkomende target is. Dus eerst wat eten gemaakt en samen gegeten. Om half zes gingen de gidsen van de dag, Mark en Dirk nogmaals kijken “om de hoek” ca 1 km verder varen ‘n stukje het meer op. Vervolgens aan de hand van schuimkopjes inschatten welke wind er staat, of deze aanwakkert of afneemt, en hoe hoog de golven zijn. Het bleek aanzienlijk rustiger te zijn geworden. Windkracht 2, windrichting schuin achter ons. Dus ‘n goede gelegenheid om op te breken en alsnog over steken. Zo gezegd zo bevolen door hen. Dus bij het vertrek ‘s ochtends het idee van nog 2 overnachtingen waarvan een “bij” miss Boo en een op Theresa Island North slapen we komende nacht in ons tentje in het bos bij Bart’s Cabin in Atlin South.

Het laatste stukje met Atlin in het zicht van de ondergaande zon. Onze boot voorop, met 2 niet de technisch meest perfecte kanoërs maar waarschijnlijk wel een der sterkste combinaties. 1 km voor we in Atlin komen komt toevallig piloot Chris met z’n watervliegtuig wapperend vlak over onze hoofden scheren als welkom. ‘n Rilling voert over onze rug van dit warme welkom na 14 dagen wilderness. Prachtige moment om de tocht en de opleiding mee af te sluiten.