Categoriearchief: Jaar

Beltrum 1998

Voorstel was: Als team meedoen in de Survival van Beltrum jan. 1998. Na even rondbellen enkele enthousiastelingen zover gekregen om de lycra broek aan te trekken..

Henk Griemelink, Jan Gerritsen en Leo Slütter. 

vlnr: Henk Griemelink, Johan Pegge (begeleiding) en Leo Slütter. Jan Gerritsen hangt in de hindernis en we volgen eea met grote belangstelling.
De Pinnekes brug. In deze versie was het toucheren van de touwen nog toegestaan.
Samen in de canoe. vlnr.   Leo Slutter, Jan Gerritsen en Henk Griemelink. ‘t Stukje op de Slinge. Wist ik veel dat de stuurman achterin zat. 1 x rechts en 2x links paddelen.
Jan staat nog even te kijken: Hoe moet dat? Ik had ‘t al eens eerder bij de hakken gehad. De dubbele catcrawl. Altijd even goed inschatten over welke 2 touwen je de meest balans hebt. Dus de meest linkse.  Deze hindernis heb ik er zelf ingeknoopt toen dus ik wist het.
En dan op weg naar de overkant. Jan probeert de rechter  route.
Henk volgt de oude rot.
Een der laatste hindernissen op ‘t finish terrein.
De charme van de survival run: Behoorlijk uitgewoond aan de finish. Dat was een halve run dus ik kon nog juist de tas in de auto krijgen.

Swiss Alpine Marathon K78. 26 juli 2003

42.192 meter door de Zwitserse bergen van Bergun naar Davos.

Prachtig langs de gletschers, hoog in de Zwitserse bergen. Natuurlijk spijtig dat juist die gletschers zich smeltend terugtrekken. Samen met Anton Wuestman uit Vierakker deze uitdaging aangegaan. Ik wist dat ik een maand daarna met Ernst nog een Marathon op het programma had. De Jungfrau voor de 3e keer. Maar een Jungfrau is dat om ‘t even.

Ina, Anton’s geliefde, was ‘s avonds slecht te pas. Ik suggereerde nog wel opportunistisch of ze wellicht weer in verwachting was hetgeen ze subiet ontkende….. vooralsnog. Later bleek dit wel messcherp waargenomen.

Hoge en wijdse bergen.
De route.

Boven op de Scaletta pass stonden een aantal artsen. Zij pakten je bij de arm voelend of er weerstand in zat en keken je diep in de ogen of de blik nog helder was. Daarna mocht je aan de gevaarlijke afdaling beginnen.

Anton op de rug gezien, een eenzame strijder alhier. Na dit valsplat, aan het eind linksom en daar begonnen de Hm’s en het afzien. Zoals ik inmiddels weet van lopen in de bergen betekent het zo snel mogelijk wandelen. Op de overgangs fase tussen “snelwandelen” en hardlopen is het altijd lastig balanceren. Maar geweldig om te doen. Vóór en achter je “atleten” die ongeveer hetzelfde vermogen/kg hebben. De een net iets meer ambitie dan de ander, inhalen is lastig en iedereen “wandelt”. Het enige dat je hoort is het diepe gehijg van je “naasten” voor en achter.

Bijzondere ontmoeting onder aan de afdaling juist voor Davos. Staat er iemand volledig gesoigneerd in het TdF geel met een gele fiets. Ik herkende hem eerst niet maar z’n gezicht was als gevolg van de hitte wat rood aangelopen. Het bleek een ForFarmers collega te zijn. Hans Hulsebos. Hij was met vakantie en een fietstochtje aan het maken. Stond even aan een der laatste bochten onder aan ‘n berg te kijken naae die gekken die (hard)lopend voorbij kwamen. Niet verwachtend dat er een collega tussen liep. Vooralsnog kon hij mijn activiteit nog niet geloven. Kortstondig gesproken en toegelicht. Onderstaande foto deed hem overtuigen.

Toch wel redelijk uitgewoond over de streep vastgelegd met een foto van de organisatie. Psja….. de eindtijd.

Met de trein terug van Davos naar Filisur. ‘n ritje van een uur. ‘t Eerste gedeelte met ‘n Arts uit Nederland die ook de hele had gelopen. Hij was nogal boos op mij dat ik ‘n fout shirtje had verworven en wellicht nog erger ook had aangetrokken. Maar de marathon shirts waren er niet meer en zeker niet in mijn maat. Dus dan maar van de K78. Ik voelde me ook alsof ik die gelopen had.

Nadat we weer terug waren in Bergün met Ina & Anton gezellig in een lokaal restaurantje in Filisur ‘n biertje gedronken en getoast op de prestaties en wellicht ook op de gezegende toestand van Ina. Achteraf bleek dat ze niet misselijk was van m’n bochtenwerk, m’n Alpine rijstijl of de appelmoes. Nee de 5e diende zich aan. 

‘s Avonds terug in Filisur in het Hotel. Nog een biertje besteld, op het terras, ‘t nummer van Ernst gedraaid en hem op de hoogte gesteld van de ervaringen van die dag. ‘t Was weer een fikse trainingsdag. Ja ik heb een marathon gelopen in Zwitserland….de Swiss Alpine.

Rotterdam Marathon 1. 18 apr 1987

18 april 1987.  De eerste marathon. Wel reeds diverse halve marathons nadat ik in 85´ gestopt ben met voetballen. Ik denk in 1986 de eerste halve marathon van Warnsveld.  

Direct daarna in Almen enz…..Wellicht had ik veel eerder moeten stoppen met voetballen. Vervolgens samen met een andere gestopte voetballer Ernst te Velthuis bedacht om eens een marathon te gaan lopen. Dus Rotterdam. Eigenlijk op hardloopgebied nog zo groen als gras. Via via van trainer IJzerman uit Lochem een trainingsschema gekregen uitgaande van 4 uur. Dat schema hebben we 13 weken exact gevolgd.

Marathon schema 3:15 tot 3:30 uur volgens Herman IJzerman

Na ‘n koud voorjaar qua training volgt half april de marathon echter op de eerste warme dag van het jaar. Ik denk wel 25° tussen de gebouwen. Het werd een “toptijd” van 4:24:45 uur.

Bij de start riep de speaker nog dat het warm was dus drinken belangrijk.!! Ik denk: ” Ja daar is iets voor te zeggen”.! Ik had tijdens de trainingen nog nooit ´n druppel gedronken. Bonk…..dat was de start. Enkele minuten verder bleek dat er inderdaad een kanon was afgeschoten. 

Ai, Ai  wat een hitte, direct al zweten als een rund.  Post 1 op 5 km alle drinken op. Post 10 km alle drinken op. Eerst na 15 km ´t eerste drinken. ´n half bekertje op rantsoen. Onbegrijpelijk op dat moment. Ik had al trek in een emmer water vol.

Gefinished juist onder de 4,5 uur.

Men stond er met bladen bier. Plastic bekers van ´n halve liter. Heb er direct 2 leeggegooid en daarna wat rustiger nog een. Heerlijk. 

Finishen, ´n geweldige kick en ervaring.     Neen niet ‘t bier maar de marathon. Dat kon ik dus……..ook.

Achteraf, gezien de trainings arbeid, niet zo’n geweldige eindtijd.  Gezien de omstandigheden en met slechts ‘n half jaar loopervaring met deze intensiteit toch niet slecht. Kenners noemen het onverantwoord om zo snel zo sterk in trainings omvang toe te laten nemen. En dus zeker om van bijna niets in ‘n 1/2 jaar naar een loop van 42,195 km te gaan. 

De kennis en vaardigheden van een ” Wilderness guide”

Navigatie te land en op het water
De Wilderness Guide is een expert in het gebruik van de meest voorkomende navigatie middelen zoals de kaart, het kompas, hoogtemeter, gps, horloge etc. Voorts is hij getraind in het navigeren zonder al deze middelen. Waar ook ter wereld zal hij zijn weg weten te vinden met alleen de natuur als navigatie instrument, niet alleen door het hooggebergte, maar ook met de kajak of kano op snelstromende rivieren, langs zeekusten of door de onmetelijke wouden. 

Praktische Meteorologie
Een weersverwachting opstellen en hoe te verwerken in het routeplan is een tweede natuur voor de Wilderness Guide. Elke ochtend controleert hij de barometer, observeert regelmatig gedurende de tocht wolken en wolkvorming. Voorts betrekt hij windrichting en windsnelheid, de temperatuur voor elke denkbare hoogte in de bergen, de gevoelstemperatuur en op de grote meren en op zee de golfhoogte in zijn weerrapport. Hij heeft inzicht in lokale en grotere weersystemen. Dan pas wordt een beslissing genomen of een tocht door kan gaan of niet. 

Leiderschap

Onder extreme omstandigheden en noodsituaties krijgt de Wilderness Guide soms te maken met abnormaal menselijk functioneren. De gids weet in extreme omstandigheden en noodsituaties het hoofd koel te houden en de juiste maatregelen te nemen. Hij schat in hoe zijn groepsleden kunnen reageren, herkent karakterprofielen en heeft kennis en ervaring met conflictbeheersing, feedback geven en ontvangen. Hij observeert het groepsproces en stuurt eventueel bij. Hij weet de competenties binnen de groep te gebruiken om de tocht tot een succesvol einde te brengen. Hij vraagt zich af hoe zijn groepsleden reageren bij het doorschrijden van een snelstromende rivier, tijdens tochten in de bergen, als iemand vermist is of verdwaald raakt, bij noodsituaties op het water of bij ontmoetingen met gevaarlijk wild.

Didactiek
De Wilderness Guide beheerst ook didactische vaardigheden, nodig om zijn groep op de juiste wijze te leiden. Lesgeven, hoe vertel ik het in een logische, maar vooral begrijpelijke volgorde. Hoe bereid ik het nemen van een hindernis voor en hoe instrueer ik mijn groepsleden? Niet alleen lesgeven in de noodzakelijke onderwerpen voor een veilige en succesvolle tocht behoren tot de taak van de gids, maar ook kennisoverdracht van boeiende onderwerpen met betrekking tot flora en fauna, geologie, astronomie en vele andere onderwerpen die tijdens een tocht ter sprake komen. 

Search and Rescue 
Een Wilderness Guide moet altijd voorbereid zijn op vermissing van groepsleden. Volgens vaste procedures worden gegevens verzameld, opsporingsplannen gemaakt en dan zal hij leiding moeten geven aan een zelf geformeerd Search and Rescue team, tevens houdt hij met portofoons en satelliettelefoon met de juiste verbindingsprocedures contact met politie, de rangers, piloten etc. 
Het verzamelen van gegevens over de vermiste vergt ook een gedegen sporenonderzoek. Gegevens afleiden uit sporen is een kunst op zich, maar heel belangrijk om in de huid te kunnen kruipen van de dwaler. Een voortdurende controle op de groep is uitermate belangrijk, maar ondanks dat gebeurt het regelmatig dat in een onbewaakt ogenblik een groepslid de groep uit het oog verliest, dan is het van levensbelang om de vermiste zo snel mogelijk op te sporen. 

Swift Water and Mountain Rescue 
Het lezen van rivieren en getijdenbewegingen langs zeekusten is voor een Wilderness Guide een belangrijke routine. Hij voelt zich thuis op het water en is een bedreven kano- en kajakvaarder en rafter. Van een gids wordt echter meer verlangd: hij moet in staat zijn om zichzelf en zijn groepsleden te redden of in een veilige situatie te loodsen, hij moet een veilige rivercrossing kunnen voorbereiden en uitvoeren, hij weet de gevaren op het water te onderkennen en voortdurend de veiligheidsaspecten te waarborgen. Kortom de Wilderness Guide beheerst alle reddingstechnieken en weet leiding te geven aan reddingsoperaties op het water.
Van de oceaan naar de bergen, het beoefenen van reddingstechnieken in de bergen, snel handelen en reddingsmateriaal gereed maken om klimmers in nood veilig van de wand te kunnen halen, is evenals redding op het water een van de belangrijke vaardigheden van de gids. 

Wilderness First Aid, eerste hulp in de wildernis
Kennis van eerste hulp is evenals alle reddingstechnieken van levensbelang. Bij een ongeval ver van de bewoonde wereld moet de gids deskundige hulp kunnen bieden er van uitgaande dat medische hulp pas na lange tijd ter plaatse zou kunnen zijn. Patiëntenrapporten invullen, grondige onderzoeken verrichten, levensreddende handelingen uitvoeren, de organisatie rond de plaats van ongeval leiden, een evacuatieplan voorbereiden en uitvoeren en nog vele andere onderwerpen behoren tot de verplichte kennis van de gids. 

Wapenkennis
Het omhanden hebben van een vuurwapen is in sommige gebieden een extra veiligheid in verband met gevaarlijke diersoorten. Om de veiligheid van de groep te waarborgen moet een gids in staat zijn om een vuurwapen op de juiste wijze te gebruiken en veilig te vervoeren tijdens tochten door de wildernis.
Voor onderhoud van zijn schietvaardigheid moet hij kennis hebben van de regels op de schietbaan, wapenleer zoals de werking van verschillende wapen, kalibers, ballistiek en schiettechniek. 

Survival
Het kan gebeuren dat door een ongeval de groep zonder uitrusting en proviand komt te zitten. De gids is in staat om met zijn groep zonder voedsel en uitrusting lange tijd te kunnen overleven in de wildernis. Het verzamelen van de fundamentele behoeften; voedsel, water en bescherming tegen extreme omstandigheden heeft dan de hoogste prioriteit. De gids bezit dan ook vaardigheid en kennis op het gebied van jagen en vissen met werktuigen gemaakt van middelen uit de natuur en het verzamelen van eetbare planten, wortels en bessen. Voorts is hij bedreven in het maken van vuur en onderkomens onder alle omstandigheden. Hij weet zijn groep met natuurlijke oriënteringsmiddelen of een zelf gemaakt primitief instrument (zonnekompas van wilgetakken) te leiden naar de bewoonde wereld. 

Samengevat
De gids is in staat te functioneren onder extreme omstandigheden. Stormachtig weer, sneeuw, strenge vorst, weinig proviand vergen het uiterste van de gids. Het komt het er op aan om een groep gedurende lange tijd te voet, per kano of kajak veilig door de wildernis, terug naar de bewoonde wereld te leiden Men kan te maken krijgen met ellendige moerassen, dichte wouden, steile berghellingen, en barre weersomstandigheden. Het regent of sneeuwt soms dagenlang. Groepsleden kunnen verdwijnen en moeten weer opgespoord worden. Soms raken navigatiemiddelen of andere uitrusting verloren. Stormachtig weer, regen en koude eisen vaak hun tol. Toch moet elke dag een routeplan en een weersverwachting opgesteld of gewijzigd worden. Onder deze omstandigheden ontstaan er conflicten, een schone taak voor de gids om deze op te lossen, terwijl hijzelf ook moe, koud en hongerig is. Ondanks de barre omstandigheden zal de gids het hoof koel houden, en alle moeite moeten blijven doen om de groepsleden te stimuleren, te inspireren en op een veilige manier door woest terrein te leiden. Dat kenmerkt de ware gids.

Gids zijn is een boeiend en veelzijdig beroep. Zijn kennis en vaardigheden zijn uniek op dit moment, weinigen beheersen nog de ‘oude kennis’ om op een boeiende en veilige manier ‘moderne toeristen’ een onvergetelijk avontuur te bieden.

Inferno halve marathon d.d. 20 aug 2005.

2.200 mtr klimmen naar de Schilthorn!!

Op zaterdag 20 aug 2005 hebben Stef Beunk uit Beltrum en Leo Slütter uit Vorden deelgenomen aan deze Extreme halve marathon in Lauterbrunnen in Zwitserland. Dat de  Zwitsers helemaal verslingerd zijn aan dit soort kwellingen wisten we omdat we beiden al meerdere marathons hebben gelopen aldaar in de bergen

Met 3 keer de Jungfrau Marathon achter de kiezen en ‘n keer de Swiss Alpine marathon meenden we hun trekjes te kennen maar dit slaat toch weer alles. Korter, heftiger, intenser, kouder, hoger, meer klimmen, ruiger kortom een Inferno!!

Rekenkundig is het een gemiddelde stijging van ca. 10% Maar met een aaneengesloten vlak stuk, na 1 uur lopen, werden de overige stukken veel steiler. Gemeen steil waarbij je op ‘n gegeven moment wenst en smeekt dat het ophoudt. Of zoals Stef stelde: als er op 2.000 mtr hoogte iemand van de wedstrijdleiding had getracht me uit de wedstrijd te halen omdat ik boven de tijdgrens liep dan had ik waarschijnlijk niet geprotesteerd en in dank dit alibi geaccepteerd.

Met een pakkende uitnodiging kreeg ik zelfs Stef Beunk over de streep. Hij zou wel een zakelijk tripje plannen naar Zuid Duitsland.

“Plat”weg gezegd: “Wat “bolln” op de film zettn en ff deur rien noar Zwitserland met de vrouwe. Dat heffe e wettn! “

‘n Halve Marathon 21,1 km met 2.200 hoogtemeters op zat. 20 aug 2005!!

Plan derhalve voor de maand augustus 2005.

de Schilthorn

Ja je wordt wat ouder en voelt dat een hele marathon toch wel ‘n hele tijd duurt. ‘n Openbaring wellicht maar toch. Dus ‘n halve dan maar. Doe je normaal de schoenen niet voor aan maar deze lijkt heel speciaal. Stef zei al ‘ns dat de hele voor hem te veel werd. Ik zeg dan weet ik nog wel wat

Inferno…….alsof je benen, hart en hoofd in brand staan……

Je zou het ook de Schilthorn halve marathon kunnen noemen. Van Lauterbrunnen op 795 mtr boven NAP via Murren naar de Schilthorn. op 2970 mtr. De Schilthorn inderdaad dat draaiende James Bond restaurantje daar boven in de Zwitserse Alpen.  

Afstand  21.097 mtr en 2.175 hoogte meters.  

Vermoedelijk programma (analoog aan 2004)  DE ROUTE

Zaterdag, 20 Augustus 2005

 
08.00 – 09.45 Uitgifte van de startnummers op de Camping Jungfrau, Lauterbrunnen
   
10.15 Start Halve marathon
   
14.30 Sluiting van de finish op de  Schilthorn
15.30 Huldiging van de winnaars Alpinen Sportzentrum Mürren

In 2003 al eens even rondgekeken daarboven. Acclimatiseren is beslist noodzakelijk voordat ‘t klimmetje naar boven begint.

Even rondkijken in 2003

Wie nu alvast een kijkje wil nemen hoe het er uitziet moet even doorklikken op de foto en indien de moed nog niet in de schoenen is gezonken weer terugkeren.

‘s Avonds is het er verdacht donker.

De start bevindt zich bij camping Jungfrau, direct onderaan de Staubbachfalls, de publiekstekker van het Lauterbrunnendal. Na de start in het dal even warm lopen gedurende de eerste 4 vlakke kilometers naar Lauterbrunnen.

Na de passage van Lauterbrunnen zijn de volgende 6 a7 km nog redelijk ongevaarlijk, met 800 hoogtemeters, eigenlijk ‘n beetje klimmend opwarmen. De finishing touch van de warming up zeg maar.  Echter direct na het sportcentrum in Murren wordt het gesprek met de bergen zakelijk. Met de Höhenlücke meldt het eerste stukje steile wandklimmen zich. Evenals aan de overzijde tijdens de Jungfrau marathon het stukje naar Wengen waar menig soepel lopende marathonvreter op z’n bek gaat.

Finish 2004

Daarna wordt het 2 categorieën steiler in hetgeen zij daar noemen het Kanonenrohr met daaropvolgend het relatief vlakke   Geröllhalde waarna je begint aan het afsluitende 1,5 kilometer lange traject naar de Schilthorn-Gipfel.

Kortom een passende route voor een groot hart, sterke benen en de echte klimmers oftewel niks voor mij. Eigenlijk voor de licht gewichten. Je hebt waarschijnlijk 4.15 uur nodig om boven te komen.  

De winnaar, weliswaar een vederlichte Mexicaan, deed het in 2004 in 1:58 uur. De rode lantaarndrager in 4:45 uur.

Rotspaden7.657 km36% 
       
 Wandelpad / Bergweg 9.075 km 43% 
       
 Asfaltstraat 4.365 km 21% 

Voor de route informatie kijk op:  Kaarthttps://www.inferno.ch/images/content/Inhalte/Triathlon/Panorama_InfernoBerglauf.pdf

Verdere informatie in het duits.

Wettkampf-Reglement
Es gilt das CIME-Reglement. Die Verwendung von Nagelschuhen und (Ski)-Stöcken ist ausdrücklich untersagt. Bei Abkürzungen erfolgt die sofortige Disqualifikation.
Doping ist verboten. Swiss Olympic Association kann Dopingkontrollen durchführen.
 Informationen Halbmarathon

Kategorien

Frauen Damen I Jahrgänge 1970 und jünger Damen II Jahrgänge 1969 und älter Männer Junioren Jahrgänge 1985 und jünger Hauptklasse Jahrgänge 1984 – 1965 Senioren I Jahrgänge 1964 – 1955 Senioren II Jahrgänge 1954 – 1945 Senioren III Jahrgänge 1944 und älter Preisgeld für Frauen und Männer je:
 1. RangCHF600.-2. Rang CHF 500.-3. Rang CHF 400.-4. Rang CHF 200.-5. Rang CHF 150.-6. Rang CHF 100.-
Die Preisgelder werden nach dem “Overall-Klassement” vergeben. Bei ausländischen Teilnehmern wird die Quellensteuer abgezogen.Naturalpreise
In den einzelnen Kategorien erhalten Teilnehmer/innen, die nicht Preisgeld-berechtigt sind, Naturalpreise für die folgende Anzahl Ränge:
 Damen I3RängeDamen II 3 RängeJunioren 3 RängeHK 10 RängeSen. I 8 RängeSen. II 5 RängeSen. III 3 Ränge
Naturalpreise

In den einzelnen Kategorien erhalten Teilnehmer/innen, die nicht Preisgeld-berechtigt sind, Naturalpreise für die folgende Anzahl Ränge:
 Damen I3RängeDamen II 3 RängeJunioren 3 RängeHK 10 RängeSen. I 8 RängeSen. II 5 RängeSen. III 3 RängeAlle Finisher erhalten das MYSTERY INFERNO HALBMARATHON-Finisher-T-Shirt.
 Startgeld

CHF. 50.- / EURO 35.- für schriftliche Anmeldungen und Einzahlung des Startgeldes bis 10. August 2004.
CHF 70.- für Nachmeldungen am Wettkampftag (nur in CHF).

Im Startgeld inbegriffen: Rückfahrt mit der Schilthornbahn oder der Bergbahn Lauterbrunnen-Mürren (Startnummer gilt als Fahrkarte), 1 x Pasta-Party, Finisher-T-Shirt, Kleidertransporte, Verpflegung, Samariterdienst, Massage, Rangliste.KleidertransportFür die Kleider, die auf dem Schilthorn benötigt werden, werden am Start Kleidersäcke abgegeben. Die privaten Sporttaschen werden zum Alpinen Sportzentrum Mürren transportiert. top…



 

Maar dan de werkelijkheid op 20 aug 2005.

Naast de halve marathon was er ook een estaffette hardloopwedstrijd (3 ongelijke delen qua afstand en te overbruggen hoogte), een triathlon en een team triathlon waarbij 4 personen in een team de onderdelen verdelen in zwemmen 3,1 km, racefietsparcours, ATB parcours en vervolgens de halve marathon.

Samen met Stef Beunk had ik het plan opgevat om ‘ns deel te nemen aan een Zwitserse halve marathon. Stef had ik al ‘ns gevraagd om met een hele mee te doen. Maar hij bleef categorisch weigeren. Te veel voorbereiding en te eentonig. ‘n Hele marathon is ook ‘n heel eind en een aanslag op ‘t gestel in de voorbereiding en uitvoering. Dit leek intensiever en minder tijd te vergen. Gewoon op topwandeltempo omhoog lopen. Vlakke stukken zijn er niet. 

Dus met een stevig ontbijt de dag beginnen…. want het wordt hard werken….

Beginnen met een goed ontbijt!

Bij de aanmelding nog horen of er noodzakelijke last minut info is welke ik in m’n plan moet verwerken. Boven is het 3 gr. Celcius en regen met de verwachting: ….. sneeuw. Mwah zal wel niet zo’n vaart lopen.

Even de laatste info oppikken

Ook Stef was met snode plannen naar Lauterbrunnen gekomen. Net 18 geworden, maar wel weer een jaar ervaring erbij hetgeen tesamen op 50 uitkwam. Reden om ‘t volk te tonen dat er nog rekening met hem te houden is. Wellicht is het ook wel weer de eerste test voor de Survival van Beltrum waar Stef na enkele jaren absentie nu alweer enkele jaren met z’n dochter deelneemt. De aftrap voor het nieuwe trainings schema of gewoon ‘n test: Waar sta ik? De laatste ervaring met de bergen was alweer ruim 10 jaar oud. Samen met Jan Maarse aan de toenmalige versie van de Swiss Alpine deelgenomen.    

Nog even de laatste tactische informatie uitwisselen. 

Achteraf bleken er, in tegenstelling tot het laufstreckeplan,  toch totaal zo’n 4 km redelijk vlak in te zitten. Echter niet aan het begin maar net voor Mürren. Vanaf de start ging het direct omhoog. Reeds bij de start in Lauterbrunnen kneep ‘t je de adem af omdat ik ‘t gewenst en gepast vond om voor het aanwezige publiek toch looppassend door het dorp te gaan. Samen met Stef, conform de legendarische instructies van Gerrit Kluivers, wel even een vorm van warming up gedaan. Spieren losmaken, rekken en strekken en even enkele honderd meters warm lopen. Ik denk nog dat is redelijk overdone. In het plan stonden de 1e 4 km vlak dus ik denk dan loop ik me wel warm voor het omhoog gaat.

Niets van dat alles.  Je weet dat je na een uur lopen zo’n 100 meter bent opgeschoten en boven op dit rotsplateau bovenlangs naar Mürren loopt. Wel 450 mtr hoger. Een prachtig decor. De hemel zit al dicht.  

Zo bleek het strategisch plan direct de prullenbak in te kunnen. Verwachting was redelijk warm weer, daarentegen begon het direct na de start te regenen. Deze buien zouden uiteindelijk tot een der grootste catastrofes  uit de Zwitserse geschiedenis leiden hetgeen overigens niets met onze deelname van doen  had. Voor ons was het gevolg toen het lichaam uitgezweet was sterke afkoeling. Ik had een mouwloos waterdicht regenjasje bij me welke me tegen de grootste kou beschermde. Verder was het standaard aanwezige isolatiepakket afdoende. Wel deden de lage temperaturen en glibberige ondergrond de tijden van de toppers oplopen met 5 tot 10 min.   

Stef vrolijk zwaaiend en onwetend van hetgeen hem nog te wachten staat. 

Onderstaand ‘t “warmlopen” in Lauterbrunnen. De eersten gaan al over in ‘t wandel ritme. 

Een tijd van 3:42 uur loop je niet zomaar vol. Verzorging onderweg was goed, perfect zelfs. Maar na enkele uren krijg je vrijwel niets meer naar binnen. Alle soorten energy bars, chocolade, drinks, bananen etc. geprobeerd. Zelfs van de bouillon kreeg ik braakneigingen en moest ‘t met water wegspoelen. Door de bewolking was er onderweg niets te zien dan mist en regen. Jammer.  Met nog 200 meter te klimmen op 2800 mtr hoogte vraagt een verzorgingspost of ik nog iets wil. Drinken, eten of zuurstof. Ik zeg ik smacht naar zuurstof. Wil hij me ogenblikkelijk aan een echt zuurstof masker leggen. Ik mompel nog iets over een geintje, hetgeen Zwitsers met zo’n serieuze bezigheid niet kunnen waarderen en klim verder. 

Na ca 4,5 uur doemt ineens ‘t silhouet van ‘t Schilthorn restaurant (Draaiende “James Bond” ) op. Eerst nog eens kijken of ‘t geen lucht spiegeling is en denk nog dat daar zon voor nodig is. Nog een keer kijken en het begint er verdacht veel op te lijken. Dik ingepakt staan de film- en camera ploegen te wachten. Aan mijn silhouet zien ze vrij snel dat ik niet de verwachte triatleet ben.

Toch stoom ik door, krijg applaus hetgeen me goed doet ondanks de tijd en loop verder naar het finishspandoek.Finishen in een dergelijke tocht geeft ongeacht de tijd altijd een goed gevoel. 

Een vrolijke band staat ons daar met veel muziek op te wachten en speelt onverdroten door in regen en op dat moment ook sneeuw. Er valt nog ca 10 cm die avond. Stef finished in een tijd van 4:17 uur.

Voor een niet supergetrainde jonge 50tiger met korte benen een goede prestatie. Hij beaamt dat hem onderweg niet het vuur aan de schenen gelegd had moeten worden om uit de wedstrijd te stappen, b.v. omdat het slecht weer was, ook hij had niet ingestaan voor het antwoord.

De dagen erna beseffen we pas tot welk een noodtoestand de wateroverlast in Zwitserland heeft geleid. Daags na de wedstrijd vertrokken we naar een ander gebied/huis. ‘s Avonds werd het Lauterbrunnendal afgesloten voor alle auto en treinverkeer.

Dat Stef fors geleden heeft onder de extreme uitputting moge wel blijken uit het feit dat we voor vertrek uit het dal 3 uur met z’n vieren naar z’n autosleutels hebben gezocht. Het gehele appartement en z’n auto inclusief het onderlinge traject is meerdere keren minutieus uitgekamd. Reserve sleutels lagen in Beltrum (Nederland). Tot slot besloten tot een internationale reddings operatie. Transport, van t reserve setje sleutels, geregeld van Beltrum naar Eibergen naar Hennie Alferink (woont ergens achteraf), Hennie heeft een klein vliegtuigje en zou de voorbereidingen treffen voor een “nood” vlucht naar Zwitserland . Zodra de sleutels in zijn bezit waren zou hij vliegen. Alles in gang gezet. Maar wij toch doorzoeken. Ze moeten tenslotte ergens zijn…….Zoveelste koffie gezet en nadenken. Tot slot de gedachte om de buurman eens te vragen. Hij maakte gebruik van dezelfde entree hal. Stef had de sleutels volgens op ‘n tafeltje in de hal gelegd. Die buurman had de triatlon gelopen, was veel later binnengekomen en was nog aan het uitslapen maar dat moest toch maar wijken. Toen hij zich humeurig en slaperig aan de deur meldde wilde hij wel even kijken naar zijn sleutel verzameling en wat bleek: hij dacht bij het binnenkomen in de hal dat zijn “look a like” sleutelbos in de hal lag en had deze meegenomen in z’n appartement………………..De vlucht werd gecancelled !! 

Op naar de volgende jaarlijkse uitdaging.

Wellicht op 8 juli 2006 de Zermatt marathon !! 

Dus liefhebbers bereid u zich vast voor.*****************

N8run 2018

Gisteravond, 16 nov 2018, vond de N8Run 2018 plaats in de omgeving van Soest.

In 2005 ben ik gestart met de N8runs. Sindsdien 10 keer in de Achterhoek rond Vorden georganiseerd. Idee was dat je nog nauwkeuriger moet navigeren. Idee was ook om dit met zo min mogelijk kunstlicht te doen. Dat laatste gaat moeizaam, nadat eerst de Petzles steeds geavanceerder werden en soms zelfs honderden meters ver straalden werden deze verboden en door de organisatie verlichting beschikbaar gesteld. Soms op basis van een ledje. Maar in 2016 gestopt met de N8runs met de laatste versie vanuit ‘t Galgenveld in Borculo. In 2018 gaf Elise Wessels aan dit wel ‘ns ‘n keer te willen organiseren vanuit Soest.

Elise en Mario hadden een parkours uitgezet. Ontvangst is weer leuk, je spreekt een heel aantal bekenden rond een vrolijk flakkerend kampvuur.

Om 18:30 de briefing zoals gebruikelijk met veel ruis. Enkele teams komen nog binnen rollen halverwege de briefing hetgeen natuurlijk niet handig is, maar Elise en Mario kunnen daar zelf ook een kunstje mee. Om 19 uur de start hetgeen zoals gebruikelijk begint met het inzien van de verkregen info en overzicht zien te krijgen. Veel CP’s dus keuzes maken. Ik hou ‘n kort toespraakje en los vervolgens met een luid “pang” het startschot om 19:00 uur.

Gezellige ontvangst in the middle of nowhere. Nabij of in wat paardenstallen.
Gelijk schiften van informatie.

Enkele teams verdwijnen gelijk na de start naar een betere intekenplek. ‘n Paar honder meter verderop ligt een fraai hotel-restaurant. Na ca ‘n uur zijn alle teams op weg. ‘n Team vraagt nog wat een CP is….?  

Michiel van Gijtenbeek en Hilko Pruntel gaan telkenmale weer goed gehumeurd aan de slag.
Teun heeft er plezier in.

Om 1 uur ‘s nachts zijn alle teams nog onderweg maar staan de “ballen” warm klaar en het bier ijskoud. Om 2:12 bericht dat alle teams binnen zijn. Uitslag volgt. ? — bij De Soester Duinen.

Ge Speult Nie, het team van Teun de Laat gaat met de winst strijken. Heel goed in vorm deze nacht. Waarnemers stonden verbaasd van het gemak en snelheid waarmee zij de punten intekenden, vonden en verwerkten.

CP43 v.d. Midwinterrun 2017

Dit blijft toch een intrigerend CP die 43.

Waarom?

Omdat je op zo’n dag, ondanks de ogenschijnlijke nonchalance, toch geconcentreerd bezig bent terwijl je ook loopt te genieten van zo’n mooie vrije zaterdag in de natuur. Onderweg naar Kootwijk, tijdens het motivatie gesprek met Henk, al afgesproken om speciaal te letten op valse CP’s omdat daar een negatieve bonus van 60 min op staat. Oftewel straftijd.

Dat valse CP’s een belangrijk item zijn blijkt wel omdat de helft van de goeie CP’s een valse vakbroeder heeft. Ik telde er later ca 35, ervan uitgaande dat alle valse wel ‘n keer gepakt zijn door deze of gene. Anders zijn er nog meer.  ‘n Valse is dus dubbel zo erg dan ‘n gemiste en de “pakkans” is groot. Meer dan 50% zou ik zeggen omdat ze vrijwel altijd zo staan dat je ze eerder ziet dan ‘n echte. Ook worden de valse CP’s toegepast als de CP moeilijker wordt. Dus b.v. bij:

  • Door de deelnemer in te tekenen coordinaten / Cp’s.
  • Als de lokale situatie ingrijpend is veranderd t.o.v. de kaart.
  • Bij kompaskoersen
  • in het 2e deel van de race als de vermoeidheid oploopt.

Bij oplopende vermoeidheid schik je je eerder in de aanname dat je de echte CP gevonden hebt. Bij elke CP moet je uitgebreid in conclaaf blijven gaan of ‘t de echte is.

Het spelletje is ook meeslepend en boeiend. Daarbij heb ik een maatje die onvervalst ambitieus is. En het spelletje is leuk, wetende hoe de Chickenboys met oude en nieuwe kaarten, met GPS, en niet te vergeten Oziexplorer, deze gegevens voor de deelnemers vastlegd.

Ik weet ook dat het nauw luistert met, oude en nieuwe kaarten (op kaarten is de mapdatum niet de datum dat de kaart is gedrukt!!), drie verschillende stelsels.

De datum dat de kaart werd gedrukt/uitgegeven is alleen van belang voor de gegevens welke op die kaart staan (en die in de laatste maanden / jaren voor het drukken zijn verzameld) en van belang voor de hoek tussen het kaartnoorden, magnetisch noorden  en geografisch noorden.

Rechts boven in de hoek van de oudste kaart welke we kregen staat “Datum van de kaart 1997” en dan staat er nog “ongeveer” onder. We konden aannemen dat bedoeld werd dat de kaart ongeveer in 1997 is gedrukt en de herkomst van de gegevens erop van de maanden en jaren daarvoor zijn. Niet dat je daar veel meer mee kon dan vaststellen dat het de natuur was van meer dan 20 jaar terug.

De andere grotere kaart was van 2015.

De organisatie werkt in Ozie met andere kaarten met “mapdatum” WGS 84.  en de instelling Rijksdriehoek.

Als deelnemer moet je het doen met de gegevens welke verstrekt zijn door de organisatie.  Op het kaartje waar het omdraait staat ook het geografisch netwerk op met de lijnen 52″11,00.0  en 5″46,30.0. Dat is al een vreemde notatie. Het zou er uit moeten zien als 52˚11′ 00.0″ en 5˚ 46′ 30.0″.   30.0″ zijn dan 30.0 seconden decimaal.

Maar goed we namen aan dat we wisten wat er werd bedoeld. Dus hebben we het lijntje voor  5˚ 47′ 00.0″ gedefinieerd. In oostelijk richting moesten we 3,1″ verder. Dus uitgerekend hoever dat is en afgetekend. In Noordelijke richting ligt de lijn 52˚11′ 00.0″  CP39 ligt precies ook op die lijn. Nu nog 4,1″ naar het noorden……hebbes.

Even klicken om wat in te zoomen.

Logischer lijkt nog op het eind van het bosje maar dat zien we ter plekke wel. Vaak zit ie juist niet logisch, zeker niet bij deze boys. Daar aangekomen vinden we no. 30 op de plek waar we ‘m ingetekend hebben. We kijken nog even aan het eind van het bosje maar vinden niets. Later blijkt die nummer 30  dus ‘n valse. Ik heb in Ozie ‘n punt CP43A ingetekend. Daar ligt dit coördinaat als het stelsel op WGS84 is ingesteld. Is het ingesteld als RD dan is het precies op de plek waar 30 hing.  Ik denk dus dat de organisatie het ook zo heeft ingetekend en de CP opgehangen op CP43A met het nummer 28. Aan het eind van het pad en het bosje  hebben we geen CP gevonden. Voor verder kijken naar de plek van 43A was geen aanleiding. Niemand heeft een nummer 28 gevonden dus we weten niet waar de organisatie het nummer heeft opgehangen.  Op de website van de Chickenpower staat weliswaar deze foto. M’n betoog onderbouwd ook dat de werkelijke geografisch coördinaat hier wel ligt.

Als deze foto aan het eind van het bosje is genomen zie je op de achtergrond een perceels grens en een woning / schuur. Is dit in Noordelijke richting? Er lijkt een doorgaand pad tussen twee prikkeldraden te lopen.

Met respect voor de verklaring van Chickenpower, 4.1 had moeten zijn 4.7 ??? Dat is maar enkele 10-tallen meters verder het pad in. Juist ongeveer op het eind van het bos. Aan de sporen te zien hebben meer teams ook aan het eind gekeken.

Wel prijzenswaardig is dat zij met de billen bloot zijn gegaan. Zo’n ramp was dit probleempje ook weer niet. En daarbij: wij hebben onderweg veel meer fouten gemaakt dan de organisatie. Wel in minder tijd: Dat is ook weer waar!

De herziene uitslag, met “ons” op plek 10  is als volgt :

Nog steeds jammer dat we hiermee team 7 op plek 9 niet zijn gepasseerd. Zitten nog 9 minuten tussen. Na CP66 zeiden ze dat ze ook naar de finish zouden gaan doch verdwenen in de tegenovergestelde richting. Het werd hoog tijd: 15:45 uur. Maar ze konden nog hardlopen dus…… Wellicht nog naar CP67 en CP68 gegaan met wat later blijkt: een valse opgehaald op CP67.

Allemaal onzinnige aannames, we houden er mee op en gaan weer aan het werk…..

Bert, Jan, Harry en John en alle helpers bedankt voor de onvergetelijke zaterdag in Januari.

M.vr.gr. GaliLeo & de Mol

Midwinterrun Zaterdag 28 Jan. 2017- Kootwijk

“Mogge Henk. ……….helemaal scherp vandaag?” Z’n antwoord om iets voor zevenen op deze zaterdagochtend bevredigt me niet helemaal. “Nou ik bun neet zo fanatiek meer as vrogger!” Ik mompel nog iets van: Zo ken ik je niet! en trap ’t gas in richting Kootwijk op de Veluwe.  Meestal komt ’t ware beestje na het startschot weer boven denk ik. Onderweg memoreer ik een beetje vilein dat m’n dochter Léone het, tijdens de wedstrijd van de WOR 14 dgn geleden, goed deed en slim en scherp was. Ongemerkt gaat hij wat rechterop zitten in de luie BMW zetel. Dat komt goed denk ik direct. We zitten al om 7:30 uur aan de koffie.

In de voorbereiding al groot (tamelijk) wild tegen gekomen. De sneeuw as nog wat witter en dieper.

De kennismaking met de organisatie is weer vanouds. Vriendschappelijke stekeligheden worden uitgewisseld en we knappen beide helemaal op. Ook ontmoeten we vele vrienden van deze sport. Marcel en Paul zijn ook weer eens van de partij evenals Henk en Lia (winnaars bij de Start-up’s van de N8run).

Ook Peter en Felix staan weer aan de start.

Wij organiseren de N8-run zelf en lopen alleen de Midwinterrun op de Veluwe en de WOR van de Woudlopers.  Min of meer Adventure “races” van hetzelfde kaliber ook al zijn er verschillen. Waarmee gezegd wil zijn dat we niet over veel wedstrijd ritme beschikken.

Pieter zo blij als ‘n kind spelend in het bos. Met Teun de Laat die het een serieus spelletje vindt.

 

Pieter (vriend van Martine de jongste) heeft een snellere maat gevonden in Teun de Laat. Ook Martin en Gerard zijn er met de mededeling dat ze ook gaan wandelen vandaag. We merken nog op dat ze dan tegen ons waarschijnlijk geen kans maken maar dat deert hun (ogenschijnlijk) niets. Er is overigens nooit iets dat hun gemoed nadelig beïnvloedt.

In totaal 30 teams ingeschreven en aan de start zo blijkt.

Briefing:

  • 11:45 uur deadline eerste etappe. Straf: 1 min/min te laat.
  • Niks weggooien: Je kunt het nog weer nodig hebben.
  • CP63 is een mast.
  • Info CP18-27 op CP 10 t/m 16. Nou dat zien we vanzelf.
  • CP17 vervalt.
  • Koers CP 1 naar CP28 is 174 graden
  • Valse CP’s:
    • o   Ingetekende CP max afwijking 10 mtr
    • o   Zelf getekende CP 20 mtr
    • o   Koers afwijking > 10%.
  • Memorisatie: Geen aantekeningen maken binnen.

Martin en Gerard kwamen als laatste (na de briefing), al lachend, opdraven.

De start: 08:30 uur was een ca. 10 minuten durende video route langs 9 echte CP’s en enkele valse CP’s door de getto’s en krochten van Kootwijk.  In Adventure kringen noemen we dit ook wel een “memorisatie”. De video bleef zich ’n uur lang herhalen, 10:30 stop.

Naast valse CP’s ook enkele valse bewoners die dreigden met het oproepen van de politie als we niet subiet uit hun achtertuin verdwenen. Omdat de discussieduur met locals niet in tijd wordt gecorrigeerd riep ik: dat nog niet vast staat wie er opgepakt zouden gaan worden als de politie zou komen. Toen werd het rustiger. Een veel te arrogant jong ventje in een veel te groot huis en een te grote auto is tenslotte ook verdacht.      

Zoals verwacht; Henk was net een kameleon. Hij stond direct weer in de van hem bekende wedstrijdstand  en was weer messcherp. Direct na de start van de video, we mochten binnen geen aantekeningen maken, schoot Henk naar buiten en bekeek de video door het raam.

Henk als een kameleon bijna onzichtbaar.

Door de geometrie van de ontvangst ruimte had de organisatie twee laptops met een beamer  opgesteld in twee ruimtes. Helaas keek Henk door een raam in de verkeerde ruimte naar een scherm. Wat bleek: de ene helft keek naar een video waarin de tekst ontbrak waarin aangegeven welke CP’s zichtbaar werden. We hadden weliswaar doorgenummerd maar raakten met CP 7 en 8 en de valse toch de tel kwijt. Maar we wilden er een leuke dag van maken dus niet getreurd. CP9 was natuurlijk een kerkje waar Jan de gegevens voor etappe 2 stond uit te reiken. Nadat we hem van de laatste envelop hadden ontdaan werd het duidelijk welke positie we daar al hadden, Jan liep gelijk weg omdat z’n taak er daar op zat.

Met etappe 2 liep het direct als een speer. Henk was alert, hij leest ’t roadbook, schrijft de punten op, haalt geintjes uit met de andere teams c.q. zet ze op het (verkeerde) been en helpt ze als het nodig is (naar de kl….). Ik navigeer c.q. lees de kaart.

GaliLeo & de Mol

Samen zoeken we naar de CP’s, we hebben een afgesproken signaal als we het CP hebben gevonden als er meerdere teams lopen te zoeken. Niemand roept namelijk: “Ik heb hem!”  Meestal wacht je op oogcontact met je maat en verdwijnt schielijk uit de buurt van de CP.  Maar er zijn meerder methoden. Sommigen beginnen te mopperen op de organisatie, roepen dat ie niet op de plek hangt. Slecht uitgezet en roepen: “Hij hangt er niet: op naar de volgende!” Negen van de tien keer hebben ze ‘m gevonden. Heel soms wordt er oprechte hulp geboden.

Zo langzamerhand krijgen we ook een beetje ervaring. Aan het gedrag van de teams valt o.a. af te lezen:

  1. Of ze bezig zijn om op weg te gaan naar de volgende CP.
  2. Onderweg zijn naar de volgende CP.
  3. Op de plek van de CP gearriveerd zijn en beginnen te zoeken.
  4. Op de plek zijn en de CP niet kunnen vinden.

Bij elke toestand ander gedrag.

  • Bij 1) dicht bij elkaar de kaart bestuderend geen aandacht voor de omgeving. De minder ervaren teams staan vaak nog dicht bij de CP.
  • Bij 2) onverstoord snelheid maken om de afstand te overbruggen.
  • Bij 3) onderzoekende blik, kijkend achter de dichts bij zijnde bomen.
  • Bij 4) vertwijfeld rondkijkend, steun zoekend bij andere teams, uit elkaar gewaaide groepsleden soms 100 meter verder zoekend.

Onbewust neem je het waar, neemt er kennis van en vervolg je eigen koers.

De omgeving waar we liepen was overwegend bos en heidevelden. Het Kootwijkerzand-en bos is groot genoeg maar alle CP’s lagen in een gebied van hooguit 4×4 km.  Kootwijk ligt er middenin.  Op het Kootwijkerzand (op de heide en zandvlaktes) vele CP’s welke op kaart reeds waren ingetekend. Vanuit die ingetekende CP’s, vele kompas koersjes en vandaaruit weer vele koersjes. Omdat de kaarten terplekke zwart waren gemaakt waren er geen  details bekend dus had intekenen geen zin. Nauwkeurig kompas gebruik en passen tellen voor de afstand is dan het effectiefst en leuk. Natuurlijk ook veel valse CP’s. Daar staat 60 min straftijd op dus die koste wat kost vermijden.  De deadline was 11:45uur. Daarna binnen komen 1 min straf voor elke minuut te laat. Niet doen dus. Juist op tijd binnen in het cafeetje van de start.

Met ‘n drone nog even een luchtfoto laten maken van o.a. ‘t team “LINK”

Etappe 3.

Koffie met een punt. Eerste idee is veel intekenen. Maar het zijn er niet veel zoals snel blijkt.  Zo’n dubbele koers, niet doen, te fout gevoelig, waarschijnlijk ook nog een valse in de buurt. CP 41 en 43 wel schetsend ingetekend.

CP43 aldus…… Niemand had ‘t juist. ‘n Fikse afwijking.

De kopzorgen van Henk.

Zover bekend geen valse in de buurt dus wel opgehaald. Dus alle uitgepakte tekenspullen vlug weer in de rugzak, koffie snel naar binnen, waarachtig we krijgen weer haast.

  • Met veel teams gezocht naar CP46. Uiteindelijk gevonden op de grond maar niet aangeraakt en laten liggen…..
  • CP40 niet naar gezocht maar onderweg naar CP39 een CP gevonden door Henk. Hij vraagt waar moet ik die invullen? Ik zeg dat kan CP39 niet zijn. Welke dan wel? De kaart verder opengevouwen en geconcludeerd dat het CP40 moest zijn.
  • De CP’s hoog in de 50 en 60 maar laten liggen. Te ver!
  • CP66 was een discussie. CP wel gevonden maar was o.i. vals. Meer dan 10 meter van de positie op kaart. Later bleek dat ie wel op de juiste plek hing. Wie komt er nu op ‘t idee dat de kaart niet klopt…..

We hadden echter geen rekening gehouden met veranderingen in het landschap. Het pad waarover wij aan waren komen lopen lag ongeveer in het midden van het bosperceel. Zie rode route. Heel verneukeratief. Dat hier geen valse hing verbaast mij nog steeds. Of hing er toch een? Ik verdenk mijzelf ervan dat ik dat zomaar wel had gedaan.

Om ca. 15:55 uur leveren we de papieren in. Deadline 16:00 uur met een straf van 2 min per minuut te laat. Dus zeker niet doen.

De gelopen route met relevante CP’s ingetekend. ff op het plaatje klicken voor een uitvergroting!!

Resumé

Alhoewel de uitslag er eigenlijk niet toe doet na zo’n mooie dag wroeten in de Veluwse bossen is het toch wel tevreden stellend dat we al wandelend op plek14 zijn geëindigd. Onderweg is het weleens frustrerend als je teams lekker in de loopas uit het zicht ziet verdwijnen. Anderzijds denken we dat we redelijk rustig wandelend minder fouten maken dan we looppassend zouden doen. De strategie is helder, ik focus me op de kaart en Henk zo’n beetje op de rest. Koersjes doen we in de regel samen.

Het operationele gebied was prachtig, tot ’n uur of 3 ook nog mooie sneeuw en bevroren ondergrond. Van de dooi niet veel last gehad. Overigens geen beest gezien maar als ze bij team 30 nog niet weg zijn worden ze niet oud.

Zo wordt het natuurlijk niet wat.

De uitslag zoals gezegd: Daar kunnen we ons helemaal in vinden. Martin en Gerard hadden als doel gesteld boven ons te eindigen. Bij  de aftiteling van de uitslag hoorden we hun namen al (veel )  eerder dan de onze.

Uitslag:

De winnaars van de plekken 3e (Oleksandre & Jane), 2e (Patrick & Inga)  en de eerste plek:  Maxim & Sasha.

 

 

Chickenpower organisatoren bedankt. Was een mooie run op een mooie dag.

Bedankt voor de foto’s.

Léone & Viktor. Aug ’11

Viktor heeft beet.
Viktor heeft beet.

Zoals in de laatste blog al gememoreerd heeft Leone hier gewerkt  aan haar scriptie, terwijl Viktor z’n geliefde hobby, vissen, beoefende. Op woensdag 29 juni, ‘n dag voor Leone’s verjaardag, heb ik hen opgehaald van Edmonton.

Viktor had ook nog wel ‘n andere hobby willen uitvoeren, een paar ritjes op m’n Harley b.v.. Was voor mij ook best geweest ware het niet dat m’n verzekering verbiedt dat er anderen zonder een valide Canadees rijbewijs de machine berijden. Heel coulant had ik in Nederland wel een ritje gemaakt op z’n vaders BMW. Maar goed om hier onverzekerd rond te gaan rijden daar is zo’n ding ook weer wat te prijzig voor.
Zo tussen haar scriptie werk door heeft Leone nog wel kans gezien om hier en daar wat leuke dingetjes te doen. ‘t Bezoek aan de Hinton Rodeo, Athabasca Lookout, canoe en kayak tochten, de WEM, Beaver board walk en Jasper.
Voor haar verjaardag op 30 Juni hebben we haar een gezellige overnachting in Jasper aangeboden. Deze heeft ze op een alternatieve wijze verspeeld. Hans K. moest terug gebracht worden naar Calgary. Voorstel was dat Leone & Viktor dat zouden doen via de Ice Fields Park Way. Op de terugweg wilden ze dan even Calgary bezoeken, daar was de Stampede juist op ‘t hoogtepunt. Vervolgens Canmore en zo de route terug met ‘n bezoek aan alle watervallen, Banff en alle beziens waardigheden onderweg met uiteraard tot slot ook Jasper.
Tussen al die activiteiten nog ‘ns naar Miette Hot Springs samen, moet je gezien hebben en ook Maligne Lake. Ook Rock Lake hebben zij nog bezocht. Dus de omgeving volledig verkend.

Op de laatste zondag voor hun vertrek moesten we toch nog even samen vissen. Dus trokken Leone, Viktor en ik erop uit. Viktor had al een hele tijd nieuwe vispullen en had al heel wat uren aan allerlei waters gestaan. Ook bracht hij ‘n keer een mooie brook trout (forel) mee welke we met z’n 4én soldaat hebben gemaakt. Lekker.

Dus nu met twee hengels op pad en wijze adviezen van Leone. Ik had ‘n nog nauwelijks uitgegooid of ‘t begon al te trekken aan m’n draad. Viktor kijkt nog een keer en denkt dat kan niet zo snel.

Ik was banger dat ‘t haakje tussen de rotsen vast zat en haal ‘m binnen al gauw constaterend dat er wel degelijk ‘n mooie brook trout aan zat van zo’n 40cm zoals Leone professioneel vaststelde met de meetlat.

Derde en m’n laatste forel alweer. Zij springt ‘n eind boven het water uit om te ontsnappen. Bleek er een van 52cm te zijn. Toen we er samen 5 hadden zijn we gestopt en de rest werd de vrijheid weer gegund.

Deze rainbow was 52 cm lang. Al snel hadden we er vijf gevangen in ‘n uur tijd.
Thuis gekomen heb ik ze schoon gemaakt en in de grote bakschaal. Voorzien van kruiden een lekkere marinade. Daarna 45 min op de BBQ zo zacht mogelijke gaar sudderen.

De grote rainbow aan Pieter en Diederik gegeven. Pieter heeft deze de volgende dag bereid. Ik dacht die eten ze wel met z’n tweeën, maar nee hoor! De andere dag bracht Pieter voor ons beiden nog een maaltje. Smaakte ook uitzonderlijk goed! Pieter bereidde de forel met kervel. Dat zal ik onthouden.

Leo

Verslag N8RUN 2016

De winnaars:Inga en Patrick
De winnaars:Inga en Patrick

Patrick de Bruijcker en Inga Lehman onder de naam PAIN wonnen de N8RUN-2016 in de Expert klasse afgelopen vrijdagnacht 14 oktober in een bewolkte donkere nacht in de Gelderse Achterhoek.  Startlocatie was het normaliter idyllisch gelegen oude zwembad ” ‘t Galgenveld” in Borculo. Nou idyllisch, eens was het luguber!

De totaal uitslag van de “Experts” is als volgt:

uitslag-experts

En experts zijn die twee: Patrick en Inga. Ik had hen al bezig gezien onlangs tijdens de Ultra Survival Run. Echt gefocussed en tempo makend. Dus niet verbazingwekkend dat ze boven kwamen drijven toen de knop sorteren in Excel werd ingedrukt.     

2e plek voor het duo Koning/deJong en 3e, heel netjes,  ‘t koppel Haarhuis.

Start-up’s

Bij de Start-ups waren Lia Nummerdor en Axel van Ruitenbeek, idd moeder en zoon, de besten. Zij beschouwden zich gezien hun ervaring als beginners, doch deze uitslag doet bijna anders vermoeden . 

schermafbeelding-2016-10-16-om-13-48-45

Veel gehoorde opmerking was, dat deelnemers veel geleerd hebben in de harde wereld van de werkelijkheid. Maar goed dat moet eens gebeuren wil je in dit metier een positie verwerven.

Opmerkelijk was wel dat deze teams soms ook CP’s welke zij niet aan behoefden te doen toch zijn gaan zoeken (dat kon ik overigens niet zien) en soms ook gevonden hebben (dat wel). Dat waren dan CP’s op kaart. Dus onnodige inspanningen evenals zoeken naar “vervallen” CP’s. Dat deden “Experts”  ook wel.  Wellicht dat daar, ten onrechte, met een schuin oog naar werd gekeken werd.

Lugubere start locatie.

De start in de Heerlijkheid Borculo op ‘t Galgenveld. Zoals de naam al doet vermoeden waren daar ten tijde van de Heren van Borculo de galgen opgesteld om de zwaarst mogelijke straf voor veroordeelden ten uitvoer te brengen: De doodstraf d.m.v. de galg.  Eigenlijk ‘n zelfde straf als er nu nog staat, op de zwaarste overtredingen in het reglement van de N8RUN, namelijk diskwalificatie en verwijderen uit de eindrangschikking……  Dat deden ze toen ook. Er is weinig veranderd. Het veld, ‘t Galgenveld, was toen eigendom van de Heren van Borculo en het recht tot het uitspreken van zo’n straf hadden zij kennelijk of hebben ze zich toegeëigend. Ook toen hadden leiders al menselijke trekjes. 

galgenveld
“t Galgenveld” Drie hoekpunten van het bad waren qua coordinaten gegeven evenals het middelpunt (CP1) zodat je de zijden kunt uitrekenen. Vanhieruit stonden 6 koersen genoteerd. Een gedeelte van die koers ligt in het bad…. Helaas is slechts een team naar het middelpunt toe gezwommen. De zwemmer ripe het nummer (11) naar z’n maatje. Anderen noteerden vervolgens ook maar dat nummer, in de hoop dat hij geen ander nummer had geroepen. Of zonder die hoop. Anderzijds deed CP1 niet mee. Je hoefde dat nummer niet te noteren volgens het roadbook.

Pas later is ongeveer op deze locatie een zwembad aangelegd en in 1935 geopend. In 1989 werd dit natuur zwembad weer gesloten veroorzaakt door de aanleg van ‘t Hambroek een waterplas iets verderop. Deze plas ontstond weer doordat hier zand voor o.a. de wegenbouw is uitgegraven.  Het natuurbad werd zoals veelal gebruikelijk hier aangelegd omdat er een natuurlijk plas was in een laag gelegen gebied. Het bad heeft dan ook geen bodem oftewel een zandbodem.   

Iedereen druk voor de start. Vanuit heel Nederland kwamen de teams. Veel app-jes met meldingen over files, maar uiteindelijk was het startveld kompleet om 19 uur.

Nauwgezette controle bij binnenkomst en de handtekening zetten op de deelnemers lijst.
Nauwgezette controle bij binnenkomst en de handtekening zetten op de deelnemers lijst.

 

Om 19:15 uur werd er gestart na een briefing rond 18:45 uur. Totaal ingeschreven teams 20 waarvan 15 als Experts en 5  in het Start-up klassement. Waarachtig al een ontboezeming om jezelf tot een der klasses te verklaren. Wellicht is een promotie/degradatie regeling iets voor de toekomst…..

Het inteken werk was redelijk complex of in ieder geval duurde het redelijk lang. De Experts dienden van elke der toegepaste coordinaten stelsels 4 a 5 coordinaten intekenen op kaartbladen welke op een onbekende schaal, pagina vullend, waren afgedrukt. Geografische, UTM en Rijksdriehoek systemen waren toegepast. Verder een 10-tal kompaskoersen hetgeen de bakermat van het navigeren is natuurlijk. In het donker is het nog lastiger. De locaties waar het kompas gebruikt moest worden waren op kaart zwart gemaakt waardoor voor de meeste punten het intekenen van de koersen zinloos was.

inteken6
De winnaars van de Start-up klasse direct links op de voorgrond. Lia Nummerdor en Axel van Ruitenbeek.

Strategieën:

  • Een team had de taken snel verdeeld. Een ging intekenen en de ander kompas lopen voor de eerste 6 koersjes op het terrein binnen de hekken. Splitsen was toegestaan was er immers gezegd t/m CP8
  • Een behoorlijk aantal teams verlieten snel de locatie om eerst CP’s in het buitengebied op te halen.
  • Een team begon tegels rond het zwembad te tellen om de maten van het bad vast te stellen. Kan natuurlijk ook. Je kunt het ook afpassen of uitrekenen.
  • Anderen zaten te dromen van ”  ‘n Bal en een beugel”
  • Weer anderen van valse CP’s en 10% tolerantie.
  • Tijdens de briefing vielen de eerste druppels maar gedurende de race ging het nooit hard, in ieder geval nie

    algemene-info
    Algemene-info Topgrafische kaart 1995 Borculo

    t bij ons kampvuurtje.

  • Nog weer anderen over declinatie, kaarthoek, verschil tussen de drie Noorden’s… etc
  • Uiteraard de rookies wat op weg geholpen.
  • Veel teams zochten CP’s bij de punten a,b en c.
  • Henk en Ernst checkten de gedragingen onderweg. Fijn om er een paar “jongens” bij te hebben voor zulke diensten. Ook voor ‘t kassa hokje, kampvuur en ballen onderhoud etc.

 

linkerkaartroute_n8-run16rechterkaart

 

 

 

 

galgenveld-kaart
Op deze kaart de koersen ingetekend.

Resultaten:

Na binnenkomst werden de eindtijden vastgelegd en alle gevonden CP’s ingevoerd. Toen de laatste deelnemers binnen waren duurde het nog even voor e.e.a. was afgerond en een voorlopige uitslag bekend kon worden gemaakt.

  • Van de CP’s is er gemiddeld 69% gevonden. Van de valse 1% en “gegokte” of foute CP’s 4%.
  • Team Raid had voor 85% van de CP’s een CP-code gevonden. 5 CP’s gemist..
  • Team 10 (13e plek) heeft er 14 gevonden waarvan een valse.
  • CP 13, 26 en 44 had iedereen.
  • Geen enkele CP is niet gevonden.
  • Wel enkele slechts 1,2 of 3 keer.

Gelukkig waren de winnaars nog aanwezig. Ieder had onder het genot van een beugel een bal tot zich genomen. Tot m’n genoegen geconstateerd dat rond 03:00 uur alle ballen waren genuttigd maar er nog enkele beugels over waren.

Op zondag dus alle ingevoerde gegevens nog weer nagelopen waarbij nogal wat foutjes werden gevonden en gecorrigeerd. Gelukkig bleef de winnaar bij de Experts ongewijzigd. Dat scheelt een heel eind rijden met de prijzen.

Na afloop werd er gezellig bij gepraat onder het genot van een “Bal en Beugel”.

Om het motto nog wat kracht bij te zetten: de "Beugel"
Om het motto nog wat kracht bij te zetten: de “Beugel”

 

 

 

 

 

 

en de "Ballen"
en de “Ballen”

 

 

 

 

 

 

 

 

Uitgebreide uitslag Experts:

Herziene versie. Was niet het juiste bereik gekozen bij het sorteren. DE laatste 4 teams volgorde gewijzigd. Een oplettende deelnemer wees me er op.
Herziene versie. Was niet het juiste bereik gekozen bij het sorteren. DE laatste 4 teams volgorde gewijzigd. Een oplettende deelnemer wees me er op.

 

 

 

 

 

  • Het lijkt wel of de teams 5 en 11 veel samen gelopen hebben.
  • Als je CP3 niet hebt zijn 16 en 29 eigenlijk niet mogelijk

Uitgebreide uitslag Rookies:

schermafbeelding-2016-10-16-om-13-48-59

 

 

 

 

Nog enkele plaatjes van de start cp’s. Om de boel een beetje uit elkaar te trekken. Het was dus prima dat er ook teams direct de poort uitgingen.

CP3 aan linker zijkant linker poortpaal. Is ook uitgangspunt voor CP16 en 29. CP 16 is alleen door de winnaar gevonden en CP29 door het eerste team en 't laatste. Ook team 13 had dit punt.
CP3 aan linker zijkant van de linker poortpaal. Is ook uitgangspunt voor CP16 en 29. CP 16 is alleen door de winnaar gevonden en CP29 door het eerste team en ‘t laatste. Ook team 13 had dit punt.  Lia en Axel hebben de code van CP29 ingevuld bij CP16.

CP2
CP2

unadjustednonraw_thumb_567
CP7

unadjustednonraw_thumb_565
CP6

unadjustednonraw_thumb_568
CP7 vals

unadjustednonraw_thumb_56a
CP 4 vals

unadjustednonraw_thumb_56c
CP5

unadjustednonraw_thumb_569
CP4

unadjustednonraw_thumb_56b
CP5 vals