Categoriearchief: Marathons

Swiss Alpine Marathon K78. 26 juli 2003

42.192 meter door de Zwitserse bergen van Bergun naar Davos.

Prachtig langs de gletschers, hoog in de Zwitserse bergen. Natuurlijk spijtig dat juist die gletschers zich smeltend terugtrekken. Samen met Anton Wuestman uit Vierakker deze uitdaging aangegaan. Ik wist dat ik een maand daarna met Ernst nog een Marathon op het programma had. De Jungfrau voor de 3e keer. Maar een Jungfrau is dat om ‘t even.

Ina, Anton’s geliefde, was ‘s avonds slecht te pas. Ik suggereerde nog wel opportunistisch of ze wellicht weer in verwachting was hetgeen ze subiet ontkende….. vooralsnog. Later bleek dit wel messcherp waargenomen.

Hoge en wijdse bergen.
De route.

Boven op de Scaletta pass stonden een aantal artsen. Zij pakten je bij de arm voelend of er weerstand in zat en keken je diep in de ogen of de blik nog helder was. Daarna mocht je aan de gevaarlijke afdaling beginnen.

Anton op de rug gezien, een eenzame strijder alhier. Na dit valsplat, aan het eind linksom en daar begonnen de Hm’s en het afzien. Zoals ik inmiddels weet van lopen in de bergen betekent het zo snel mogelijk wandelen. Op de overgangs fase tussen “snelwandelen” en hardlopen is het altijd lastig balanceren. Maar geweldig om te doen. Vóór en achter je “atleten” die ongeveer hetzelfde vermogen/kg hebben. De een net iets meer ambitie dan de ander, inhalen is lastig en iedereen “wandelt”. Het enige dat je hoort is het diepe gehijg van je “naasten” voor en achter.

Bijzondere ontmoeting onder aan de afdaling juist voor Davos. Staat er iemand volledig gesoigneerd in het TdF geel met een gele fiets. Ik herkende hem eerst niet maar z’n gezicht was als gevolg van de hitte wat rood aangelopen. Het bleek een ForFarmers collega te zijn. Hans Hulsebos. Hij was met vakantie en een fietstochtje aan het maken. Stond even aan een der laatste bochten onder aan ‘n berg te kijken naae die gekken die (hard)lopend voorbij kwamen. Niet verwachtend dat er een collega tussen liep. Vooralsnog kon hij mijn activiteit nog niet geloven. Kortstondig gesproken en toegelicht. Onderstaande foto deed hem overtuigen.

Toch wel redelijk uitgewoond over de streep vastgelegd met een foto van de organisatie. Psja….. de eindtijd.

Met de trein terug van Davos naar Filisur. ‘n ritje van een uur. ‘t Eerste gedeelte met ‘n Arts uit Nederland die ook de hele had gelopen. Hij was nogal boos op mij dat ik ‘n fout shirtje had verworven en wellicht nog erger ook had aangetrokken. Maar de marathon shirts waren er niet meer en zeker niet in mijn maat. Dus dan maar van de K78. Ik voelde me ook alsof ik die gelopen had.

Nadat we weer terug waren in Bergün met Ina & Anton gezellig in een lokaal restaurantje in Filisur ‘n biertje gedronken en getoast op de prestaties en wellicht ook op de gezegende toestand van Ina. Achteraf bleek dat ze niet misselijk was van m’n bochtenwerk, m’n Alpine rijstijl of de appelmoes. Nee de 5e diende zich aan. 

‘s Avonds terug in Filisur in het Hotel. Nog een biertje besteld, op het terras, ‘t nummer van Ernst gedraaid en hem op de hoogte gesteld van de ervaringen van die dag. ‘t Was weer een fikse trainingsdag. Ja ik heb een marathon gelopen in Zwitserland….de Swiss Alpine.

Geschiedenis van de marathon

De oorsprong van de marathon ligt in het jaar 490 v.Chr., toen de Griekse soldaat Phidippides van Marathon naar Athene gesneld zou zijn om het nieuws van de overwinning van de Atheners (onder leiding van generaal Miltiades) op de numeriek veel sterkere Perzen te melden. Dat gebeurde toen Darius koning was over de Meden en de Perzen. Pheidippides legde echter de afstand tussen Athene en Sparta af om hulp te vragen aan de Spartanen. Toen deze weigerden liep de bode terug naar Athene en in een ruk naar Marathon. Bij de uiteindelijke overwinning liep hij terug naar Athene.

De geschiedenis vermeldt wel dat deze laatste tocht, van Marathon naar Athene (eerste marathon) een dodelijke afloop had: na het uitbrengen van de woorden “Verheug u, wij hebben gewonnen!” in het centrum van Athene, viel de boodschapper dood neer; hij bleek een zonnesteek te hebben opgelopen. Over de waarheid van dit verhaal valt nog te twisten, een aantal historici beweert dat deze marathon nooit gelopen is.

De Franse filoloog Michel Bréal opperde al in 1896 de marathon in het programma van de eerste Olympische Spelen op te nemen. Die spelen werden in Griekenland gehouden. Bréal pleitte voor een marathon tussen Marathon en Athene, maar bij een test vooraf bleek de uiteindelijk te lopen afstand wel erg lang: 48 km. Voor de wedstrijd werd een wat kortere afstand bepaald.

De officiële afstand van de marathon zoals die tot heden geldt, werd pas vastgesteld bij de derde Olympische Spelen, die van 1908 in Londen. De afstand kwam enigszins overeen met die van de eerste Griekse marathon: 42 km en 195 meter, de afstand tussen de meet op het terrein voor Windsor Castle tot de finishlijn die precies voor de koninklijke tribune in het White City Stadion in West-Londen was uitgezet.

‘n Marathon voor mij….

De marathon vergt bijzonder veel van het fysieke uithoudingsvermogen. De marathon-elite, die de afstand in 2u.04 min. kan lopen, loopt met een gemiddelde snelheid van ca. 20 km per uur. Een goed getrainde atleet kan normaal gesproken slechts enkele malen per jaar een hele wedstrijdmarathon op snelheid uitlopen, omdat het lichaam tijd nodig heeft om te herstellen. Duurloop, snelheidstraining, krachttraining, een uitgebalanceerd voedingsschema (onder meer koolhydraten) en een ijzeren motivatie zijn enkele ingrediënten die het goed volbrengen van een marathon mogelijk maken.

Als je echter de marathon op “reserve” loopt dus op ca 80% van je max. snelheid dan kun je er wel meer lopen. Bij een beperkt aantal km/week en specifieke overige training kun je er verantwoord wel elke 2 weken een lopen.

42.195 meter te voet zo snel mogelijk overbruggen. Monotoon op het vlakke, uitdagend bergop.  Ook op het vlakke is er onderscheid. 105 rondjes op een sintelbaan is weer anders dan 100 ronden bij de Voshaar in Eibergen of over de Afsluitdijk en bijna weer terug.

Origineel de afstand van ‘t plaatsje Marathon naar Athene in Griekenland.

Een helle tocht. Elke marathon, ongeacht de kwaliteit van de voorbereiding, vergt het veel en wellicht wel bijna het uiterste van de fysieke en mentale mogelijkheden. Immers zodra je gestart bent moet je het doen met de voorbereiding die er is geweest, met de plussen en minnen en dan ga je zo diep als het er in zit.  Alhoewel je met die uitspraak “uiterste” voorzichtig moet zijn. Je bent uiteindelijk tot veel meer in staat dan normaal gesproken verwacht mag worden.  B.v. onder extreme omstandigheden zou je na de finish nog wel zo’n inspanning kunnen doen!!!!! ????

.

Rotterdam Marathon 1. 18 apr 1987

18 april 1987.  De eerste marathon. Wel reeds diverse halve marathons nadat ik in 85´ gestopt ben met voetballen. Ik denk in 1986 de eerste halve marathon van Warnsveld.  

Direct daarna in Almen enz…..Wellicht had ik veel eerder moeten stoppen met voetballen. Vervolgens samen met een andere gestopte voetballer Ernst te Velthuis bedacht om eens een marathon te gaan lopen. Dus Rotterdam. Eigenlijk op hardloopgebied nog zo groen als gras. Via via van trainer IJzerman uit Lochem een trainingsschema gekregen uitgaande van 4 uur. Dat schema hebben we 13 weken exact gevolgd.

Marathon schema 3:15 tot 3:30 uur volgens Herman IJzerman

Na ‘n koud voorjaar qua training volgt half april de marathon echter op de eerste warme dag van het jaar. Ik denk wel 25° tussen de gebouwen. Het werd een “toptijd” van 4:24:45 uur.

Bij de start riep de speaker nog dat het warm was dus drinken belangrijk.!! Ik denk: ” Ja daar is iets voor te zeggen”.! Ik had tijdens de trainingen nog nooit ´n druppel gedronken. Bonk…..dat was de start. Enkele minuten verder bleek dat er inderdaad een kanon was afgeschoten. 

Ai, Ai  wat een hitte, direct al zweten als een rund.  Post 1 op 5 km alle drinken op. Post 10 km alle drinken op. Eerst na 15 km ´t eerste drinken. ´n half bekertje op rantsoen. Onbegrijpelijk op dat moment. Ik had al trek in een emmer water vol.

Gefinished juist onder de 4,5 uur.

Men stond er met bladen bier. Plastic bekers van ´n halve liter. Heb er direct 2 leeggegooid en daarna wat rustiger nog een. Heerlijk. 

Finishen, ´n geweldige kick en ervaring.     Neen niet ‘t bier maar de marathon. Dat kon ik dus……..ook.

Achteraf, gezien de trainings arbeid, niet zo’n geweldige eindtijd.  Gezien de omstandigheden en met slechts ‘n half jaar loopervaring met deze intensiteit toch niet slecht. Kenners noemen het onverantwoord om zo snel zo sterk in trainings omvang toe te laten nemen. En dus zeker om van bijna niets in ‘n 1/2 jaar naar een loop van 42,195 km te gaan. 

Inferno halve marathon d.d. 20 aug 2005.

2.200 mtr klimmen naar de Schilthorn!!

Op zaterdag 20 aug 2005 hebben Stef Beunk uit Beltrum en Leo Slütter uit Vorden deelgenomen aan deze Extreme halve marathon in Lauterbrunnen in Zwitserland. Dat de  Zwitsers helemaal verslingerd zijn aan dit soort kwellingen wisten we omdat we beiden al meerdere marathons hebben gelopen aldaar in de bergen

Met 3 keer de Jungfrau Marathon achter de kiezen en ‘n keer de Swiss Alpine marathon meenden we hun trekjes te kennen maar dit slaat toch weer alles. Korter, heftiger, intenser, kouder, hoger, meer klimmen, ruiger kortom een Inferno!!

Rekenkundig is het een gemiddelde stijging van ca. 10% Maar met een aaneengesloten vlak stuk, na 1 uur lopen, werden de overige stukken veel steiler. Gemeen steil waarbij je op ‘n gegeven moment wenst en smeekt dat het ophoudt. Of zoals Stef stelde: als er op 2.000 mtr hoogte iemand van de wedstrijdleiding had getracht me uit de wedstrijd te halen omdat ik boven de tijdgrens liep dan had ik waarschijnlijk niet geprotesteerd en in dank dit alibi geaccepteerd.

Met een pakkende uitnodiging kreeg ik zelfs Stef Beunk over de streep. Hij zou wel een zakelijk tripje plannen naar Zuid Duitsland.

“Plat”weg gezegd: “Wat “bolln” op de film zettn en ff deur rien noar Zwitserland met de vrouwe. Dat heffe e wettn! “

‘n Halve Marathon 21,1 km met 2.200 hoogtemeters op zat. 20 aug 2005!!

Plan derhalve voor de maand augustus 2005.

de Schilthorn

Ja je wordt wat ouder en voelt dat een hele marathon toch wel ‘n hele tijd duurt. ‘n Openbaring wellicht maar toch. Dus ‘n halve dan maar. Doe je normaal de schoenen niet voor aan maar deze lijkt heel speciaal. Stef zei al ‘ns dat de hele voor hem te veel werd. Ik zeg dan weet ik nog wel wat

Inferno…….alsof je benen, hart en hoofd in brand staan……

Je zou het ook de Schilthorn halve marathon kunnen noemen. Van Lauterbrunnen op 795 mtr boven NAP via Murren naar de Schilthorn. op 2970 mtr. De Schilthorn inderdaad dat draaiende James Bond restaurantje daar boven in de Zwitserse Alpen.  

Afstand  21.097 mtr en 2.175 hoogte meters.  

Vermoedelijk programma (analoog aan 2004)  DE ROUTE

Zaterdag, 20 Augustus 2005

 
08.00 – 09.45 Uitgifte van de startnummers op de Camping Jungfrau, Lauterbrunnen
   
10.15 Start Halve marathon
   
14.30 Sluiting van de finish op de  Schilthorn
15.30 Huldiging van de winnaars Alpinen Sportzentrum Mürren

In 2003 al eens even rondgekeken daarboven. Acclimatiseren is beslist noodzakelijk voordat ‘t klimmetje naar boven begint.

Even rondkijken in 2003

Wie nu alvast een kijkje wil nemen hoe het er uitziet moet even doorklikken op de foto en indien de moed nog niet in de schoenen is gezonken weer terugkeren.

‘s Avonds is het er verdacht donker.

De start bevindt zich bij camping Jungfrau, direct onderaan de Staubbachfalls, de publiekstekker van het Lauterbrunnendal. Na de start in het dal even warm lopen gedurende de eerste 4 vlakke kilometers naar Lauterbrunnen.

Na de passage van Lauterbrunnen zijn de volgende 6 a7 km nog redelijk ongevaarlijk, met 800 hoogtemeters, eigenlijk ‘n beetje klimmend opwarmen. De finishing touch van de warming up zeg maar.  Echter direct na het sportcentrum in Murren wordt het gesprek met de bergen zakelijk. Met de Höhenlücke meldt het eerste stukje steile wandklimmen zich. Evenals aan de overzijde tijdens de Jungfrau marathon het stukje naar Wengen waar menig soepel lopende marathonvreter op z’n bek gaat.

Finish 2004

Daarna wordt het 2 categorieën steiler in hetgeen zij daar noemen het Kanonenrohr met daaropvolgend het relatief vlakke   Geröllhalde waarna je begint aan het afsluitende 1,5 kilometer lange traject naar de Schilthorn-Gipfel.

Kortom een passende route voor een groot hart, sterke benen en de echte klimmers oftewel niks voor mij. Eigenlijk voor de licht gewichten. Je hebt waarschijnlijk 4.15 uur nodig om boven te komen.  

De winnaar, weliswaar een vederlichte Mexicaan, deed het in 2004 in 1:58 uur. De rode lantaarndrager in 4:45 uur.

Rotspaden7.657 km36% 
       
 Wandelpad / Bergweg 9.075 km 43% 
       
 Asfaltstraat 4.365 km 21% 

Voor de route informatie kijk op:  Kaarthttps://www.inferno.ch/images/content/Inhalte/Triathlon/Panorama_InfernoBerglauf.pdf

Verdere informatie in het duits.

Wettkampf-Reglement
Es gilt das CIME-Reglement. Die Verwendung von Nagelschuhen und (Ski)-Stöcken ist ausdrücklich untersagt. Bei Abkürzungen erfolgt die sofortige Disqualifikation.
Doping ist verboten. Swiss Olympic Association kann Dopingkontrollen durchführen.
 Informationen Halbmarathon

Kategorien

Frauen Damen I Jahrgänge 1970 und jünger Damen II Jahrgänge 1969 und älter Männer Junioren Jahrgänge 1985 und jünger Hauptklasse Jahrgänge 1984 – 1965 Senioren I Jahrgänge 1964 – 1955 Senioren II Jahrgänge 1954 – 1945 Senioren III Jahrgänge 1944 und älter Preisgeld für Frauen und Männer je:
 1. RangCHF600.-2. Rang CHF 500.-3. Rang CHF 400.-4. Rang CHF 200.-5. Rang CHF 150.-6. Rang CHF 100.-
Die Preisgelder werden nach dem “Overall-Klassement” vergeben. Bei ausländischen Teilnehmern wird die Quellensteuer abgezogen.Naturalpreise
In den einzelnen Kategorien erhalten Teilnehmer/innen, die nicht Preisgeld-berechtigt sind, Naturalpreise für die folgende Anzahl Ränge:
 Damen I3RängeDamen II 3 RängeJunioren 3 RängeHK 10 RängeSen. I 8 RängeSen. II 5 RängeSen. III 3 Ränge
Naturalpreise

In den einzelnen Kategorien erhalten Teilnehmer/innen, die nicht Preisgeld-berechtigt sind, Naturalpreise für die folgende Anzahl Ränge:
 Damen I3RängeDamen II 3 RängeJunioren 3 RängeHK 10 RängeSen. I 8 RängeSen. II 5 RängeSen. III 3 RängeAlle Finisher erhalten das MYSTERY INFERNO HALBMARATHON-Finisher-T-Shirt.
 Startgeld

CHF. 50.- / EURO 35.- für schriftliche Anmeldungen und Einzahlung des Startgeldes bis 10. August 2004.
CHF 70.- für Nachmeldungen am Wettkampftag (nur in CHF).

Im Startgeld inbegriffen: Rückfahrt mit der Schilthornbahn oder der Bergbahn Lauterbrunnen-Mürren (Startnummer gilt als Fahrkarte), 1 x Pasta-Party, Finisher-T-Shirt, Kleidertransporte, Verpflegung, Samariterdienst, Massage, Rangliste.KleidertransportFür die Kleider, die auf dem Schilthorn benötigt werden, werden am Start Kleidersäcke abgegeben. Die privaten Sporttaschen werden zum Alpinen Sportzentrum Mürren transportiert. top…



 

Maar dan de werkelijkheid op 20 aug 2005.

Naast de halve marathon was er ook een estaffette hardloopwedstrijd (3 ongelijke delen qua afstand en te overbruggen hoogte), een triathlon en een team triathlon waarbij 4 personen in een team de onderdelen verdelen in zwemmen 3,1 km, racefietsparcours, ATB parcours en vervolgens de halve marathon.

Samen met Stef Beunk had ik het plan opgevat om ‘ns deel te nemen aan een Zwitserse halve marathon. Stef had ik al ‘ns gevraagd om met een hele mee te doen. Maar hij bleef categorisch weigeren. Te veel voorbereiding en te eentonig. ‘n Hele marathon is ook ‘n heel eind en een aanslag op ‘t gestel in de voorbereiding en uitvoering. Dit leek intensiever en minder tijd te vergen. Gewoon op topwandeltempo omhoog lopen. Vlakke stukken zijn er niet. 

Dus met een stevig ontbijt de dag beginnen…. want het wordt hard werken….

Beginnen met een goed ontbijt!

Bij de aanmelding nog horen of er noodzakelijke last minut info is welke ik in m’n plan moet verwerken. Boven is het 3 gr. Celcius en regen met de verwachting: ….. sneeuw. Mwah zal wel niet zo’n vaart lopen.

Even de laatste info oppikken

Ook Stef was met snode plannen naar Lauterbrunnen gekomen. Net 18 geworden, maar wel weer een jaar ervaring erbij hetgeen tesamen op 50 uitkwam. Reden om ‘t volk te tonen dat er nog rekening met hem te houden is. Wellicht is het ook wel weer de eerste test voor de Survival van Beltrum waar Stef na enkele jaren absentie nu alweer enkele jaren met z’n dochter deelneemt. De aftrap voor het nieuwe trainings schema of gewoon ‘n test: Waar sta ik? De laatste ervaring met de bergen was alweer ruim 10 jaar oud. Samen met Jan Maarse aan de toenmalige versie van de Swiss Alpine deelgenomen.    

Nog even de laatste tactische informatie uitwisselen. 

Achteraf bleken er, in tegenstelling tot het laufstreckeplan,  toch totaal zo’n 4 km redelijk vlak in te zitten. Echter niet aan het begin maar net voor Mürren. Vanaf de start ging het direct omhoog. Reeds bij de start in Lauterbrunnen kneep ‘t je de adem af omdat ik ‘t gewenst en gepast vond om voor het aanwezige publiek toch looppassend door het dorp te gaan. Samen met Stef, conform de legendarische instructies van Gerrit Kluivers, wel even een vorm van warming up gedaan. Spieren losmaken, rekken en strekken en even enkele honderd meters warm lopen. Ik denk nog dat is redelijk overdone. In het plan stonden de 1e 4 km vlak dus ik denk dan loop ik me wel warm voor het omhoog gaat.

Niets van dat alles.  Je weet dat je na een uur lopen zo’n 100 meter bent opgeschoten en boven op dit rotsplateau bovenlangs naar Mürren loopt. Wel 450 mtr hoger. Een prachtig decor. De hemel zit al dicht.  

Zo bleek het strategisch plan direct de prullenbak in te kunnen. Verwachting was redelijk warm weer, daarentegen begon het direct na de start te regenen. Deze buien zouden uiteindelijk tot een der grootste catastrofes  uit de Zwitserse geschiedenis leiden hetgeen overigens niets met onze deelname van doen  had. Voor ons was het gevolg toen het lichaam uitgezweet was sterke afkoeling. Ik had een mouwloos waterdicht regenjasje bij me welke me tegen de grootste kou beschermde. Verder was het standaard aanwezige isolatiepakket afdoende. Wel deden de lage temperaturen en glibberige ondergrond de tijden van de toppers oplopen met 5 tot 10 min.   

Stef vrolijk zwaaiend en onwetend van hetgeen hem nog te wachten staat. 

Onderstaand ‘t “warmlopen” in Lauterbrunnen. De eersten gaan al over in ‘t wandel ritme. 

Een tijd van 3:42 uur loop je niet zomaar vol. Verzorging onderweg was goed, perfect zelfs. Maar na enkele uren krijg je vrijwel niets meer naar binnen. Alle soorten energy bars, chocolade, drinks, bananen etc. geprobeerd. Zelfs van de bouillon kreeg ik braakneigingen en moest ‘t met water wegspoelen. Door de bewolking was er onderweg niets te zien dan mist en regen. Jammer.  Met nog 200 meter te klimmen op 2800 mtr hoogte vraagt een verzorgingspost of ik nog iets wil. Drinken, eten of zuurstof. Ik zeg ik smacht naar zuurstof. Wil hij me ogenblikkelijk aan een echt zuurstof masker leggen. Ik mompel nog iets over een geintje, hetgeen Zwitsers met zo’n serieuze bezigheid niet kunnen waarderen en klim verder. 

Na ca 4,5 uur doemt ineens ‘t silhouet van ‘t Schilthorn restaurant (Draaiende “James Bond” ) op. Eerst nog eens kijken of ‘t geen lucht spiegeling is en denk nog dat daar zon voor nodig is. Nog een keer kijken en het begint er verdacht veel op te lijken. Dik ingepakt staan de film- en camera ploegen te wachten. Aan mijn silhouet zien ze vrij snel dat ik niet de verwachte triatleet ben.

Toch stoom ik door, krijg applaus hetgeen me goed doet ondanks de tijd en loop verder naar het finishspandoek.Finishen in een dergelijke tocht geeft ongeacht de tijd altijd een goed gevoel. 

Een vrolijke band staat ons daar met veel muziek op te wachten en speelt onverdroten door in regen en op dat moment ook sneeuw. Er valt nog ca 10 cm die avond. Stef finished in een tijd van 4:17 uur.

Voor een niet supergetrainde jonge 50tiger met korte benen een goede prestatie. Hij beaamt dat hem onderweg niet het vuur aan de schenen gelegd had moeten worden om uit de wedstrijd te stappen, b.v. omdat het slecht weer was, ook hij had niet ingestaan voor het antwoord.

De dagen erna beseffen we pas tot welk een noodtoestand de wateroverlast in Zwitserland heeft geleid. Daags na de wedstrijd vertrokken we naar een ander gebied/huis. ‘s Avonds werd het Lauterbrunnendal afgesloten voor alle auto en treinverkeer.

Dat Stef fors geleden heeft onder de extreme uitputting moge wel blijken uit het feit dat we voor vertrek uit het dal 3 uur met z’n vieren naar z’n autosleutels hebben gezocht. Het gehele appartement en z’n auto inclusief het onderlinge traject is meerdere keren minutieus uitgekamd. Reserve sleutels lagen in Beltrum (Nederland). Tot slot besloten tot een internationale reddings operatie. Transport, van t reserve setje sleutels, geregeld van Beltrum naar Eibergen naar Hennie Alferink (woont ergens achteraf), Hennie heeft een klein vliegtuigje en zou de voorbereidingen treffen voor een “nood” vlucht naar Zwitserland . Zodra de sleutels in zijn bezit waren zou hij vliegen. Alles in gang gezet. Maar wij toch doorzoeken. Ze moeten tenslotte ergens zijn…….Zoveelste koffie gezet en nadenken. Tot slot de gedachte om de buurman eens te vragen. Hij maakte gebruik van dezelfde entree hal. Stef had de sleutels volgens op ‘n tafeltje in de hal gelegd. Die buurman had de triatlon gelopen, was veel later binnengekomen en was nog aan het uitslapen maar dat moest toch maar wijken. Toen hij zich humeurig en slaperig aan de deur meldde wilde hij wel even kijken naar zijn sleutel verzameling en wat bleek: hij dacht bij het binnenkomen in de hal dat zijn “look a like” sleutelbos in de hal lag en had deze meegenomen in z’n appartement………………..De vlucht werd gecancelled !! 

Op naar de volgende jaarlijkse uitdaging.

Wellicht op 8 juli 2006 de Zermatt marathon !! 

Dus liefhebbers bereid u zich vast voor.*****************

Karrimor Int. Mountain Marathon 1999

De Karrimor International Mountain Marathon  (KIMM).  ( https://theomm.com )

KIMM 1999, Cowal Peninsula, Schotland

De Cowal Peninsula is een deel van het eerste “Forest Park” dat werd gesticht in Groot Brittanië dit was al in 1935. 
In het verleden waren de bewoners kleine boeren die leefden van de veeteelt, zij hielden kleine zwarte pony’s. In de zomer dan werd al het vee meegenomen naar de hoger op de heuvel gelegen sheildings. De overblijfselen van deze shieldings zijn op sommige plaatsen nog steeds te zien.  

De deelnemers, teams bestaande uit 2-personen, zijn ingedeeld in een 6-tal klassen.

De Elite klasse, de topklasse, is voor zeer ervaren deelnemers, topatleten, welke de routes met de hoogste moeilijkheidsgraad krijgen voorgelegd.

De A-B-C klassen volgen telkenmale met wat eenvoudigere opgaven.

In de Long en Short score klasses worden een aantal CP´s opgegeven. Hieruit kun je kiezen volgens een methode waarbij aan elke CP een waardering is verbonden in de vorm van een punten systeem b.v. voor een veraf of hoog en moeilijk te vinden CP veel punten, en een ander onder aan de berg en via paden te bereiken punt relatief weinig punten.

Ondergetekenden.

Als teamnummer 850 namen Johan Pegge uit Lochem en ondergetekende Leo Slütter uit Vorden deel aan de wedstrijd eind October1999.  Waarschijnlijk waren we niet de enige Nederlanders doch wel enkele van de zeer weinigen. Er is ook nog een Zweeds team gesignaleerd. De Scandinaviërs zijn ook zeer bekend met deze vorm van oriëntatielopen.

De start

In de omgeving van Ardentinny  waren 2 startlocaties uitgezet. De klassen A, C en Short Score klasses dienden vanuit Ardentinny  ca. 3 km naar het noordoosten te lopen en ca. 220 meter te klimmen. In een 3-tal fases wordt er gestart.      2 min. voor de opgegeven starttijd wordt je aanwezigheid gecontroleerd in het ontvangstvak, 1 min. voor de starttijd loop je door naar het enkele meters verder gelegen controlekaartvak. Hier ontvang je de start/controlekaart waarop je met de CP-tang de code in de kaart kun drukken. Vervolgens loop je door naar het werkelijke startvak en vertrek je op je eigen starttijd op aangeven van de starter.

Zo’n startgroep van een 10-tal atleten omvat deelnemers uit alle mogelijke klasses die na de start dan ook alle mogelijke richtingen uit kunnen rennen vanwege de verschillende Cp’s welk men moet zoeken maar ook nog vanwege de verschillende strategieën. In dit geval echter ging het gros direct omhoog tegen de eerste berg op naar 650 mtr.

Het deelnemersveld.

Volgens de opgave van de organisatie nemen ca. 1500 koppels deel. Individuele deelname is uitgesloten. De organisatie kent een zeer strikt reglement met daarnaast een ijzeren fair-play discipline. Hulp van buitenaf is hierbij uit den boze. Bekijk hiervoor even de website. 

Ha eindelijk de inschrijving / aanmelding gevonden.
Nog even wat sideseeing om gevoel voor het landschap te krijgen.

De koppels kunnen zijn samengesteld uit of vrouwen of mannen of mixed teams. Voorkeur heeft het als beide koppelgenoten fysiek en psychisch aan elkaar gewaagd zijn. Zoals we enkelen spraken is het binnen vele koppels helder wie de navigator is. Veelal is de ander dan volger/controller of pakezel, maar je moet het wel samen doen. Wel krijgen beiden een kaart. Binnen ons team besloten we bij meerderheid te besluiten tenzij iemand voorop liep. In dat geval was het uitgangspunt dat degene op kop de weg wist!!!

Voor mij was het toch verbazingwekkend hoeveel vrouwen tot het deelnemers waren toegetreden. 

Het parcours.

In de naam van de organisatie ligt al opgesloten dat het evenement een mountain marathon is. 

Op de dag vóór de start, de 29e oktober, ontvangen we bij het inchequen reeds de kaart van het operationele gebied. Hierop staan ca. 100 CP´s omcirkeld. Min of meer markante punten in het terrein zoals: oorsprong van een bergbeekje, bijzondere rots, hoekpunt van een bos, eind van een omheining, dalletje of meertje. Ook zijn oversteekplaatsen van verharde wegen bewaakt. De toppers tenslotte verliezen geen tijd met links en rechts kijken. 

Bij de start wordt de informatie verstrekt van de CP´s welke in je klasse van toepassing zijn. Dit zijn meestal een 10-tal CP´s per dag. Hiervan wordt de plek op kaart omcirkeld en de coördinaten verstrekt, tevens wordt de plek  omschreven met een enkel woord zoals b.v. bron of top of rotspartij. De totale afstand voor die dag in vogelvlucht wordt gegeven en het aantal meters stijging volgens de meest gunstige route. Meer wil je niet weten. 

Na de start, als de informatie is verkregen welke CP´s je moet aandoen, bepaal je de route welke je zult gaan volgen.  

Om aan alle flauwe verwachtingen een eind te maken ligt het eerste CP boven op de eerste berg van ca. 650 mtr.

In rood de route aangegeven voor dag 1. In vogelvlucht wel te verstaan. In de praktijk is het noodzakelijk om de route nauwgezet van CP naar CP te bestuderen en een keus te maken hoe te lopen. Op hoogte blijven maar meer kilometers lopen langs zeiknatte hellingen op 45 graden. Dat is uiterst vervelend voor de enkels en voeten. Na twee meter zijn je schoenen en sokken nat. Extra scheve wrijving op je voeten bij elke stap is funest. Als de kortste weg voor Johan ‘s nachts 22km is was deze route zeker 40 km.

Johan liep dus ‘s nachts van het midway camp ten westen van Loch Eck terug naar de start. Hij koos echter voor de noordroute. ca 22 km in de stormachtige duisternis zonder kaart.

Het gebied Argyll & Bute bestaat ook in de bergen veelal uit een zeer zachte humusachtige bodem welke volledige verzadigd is. Of zelfs meer dan dat. Je loopt er in lang gras op en neer te deinen tot je enkels, knieën of kruis in de prut, en zodra het wat afloopt ontstaan er stroompjes en ondergrondse riviertjes waar je te pas en te onpas in wegzakt. Maar het is wel genieten van de sportieve omgeving en medesporters en iedereen is opgewekt op dit zero luxery level. Onderweg kom je uiteraard velen tegen, het blijft echter onduidelijk wie in welke klasse loopt en waarheen hun weg leidt.

Het noordelijkste puntje in Glenbranter. 3 huisjes met een parkeerplaats alwaar de toegangs weg tot het gebied wordt overgestoken.

De uitrusting.

Voor het vertrek hebben we ons uitgebreid laten informeren over de benodigde uitrusting.  Het moest licht zijn, wind-en waterdicht en warm. Door de vele informatie zijn ons kennelijk enkele niet onbelangrijke puntjes ontgaan. Alhoewel ik redelijke survivalschoenen met fikse noppen van Nike aanhad. M´n partner Johan echter 10 jaar oude afgesleten Seacony schoenen. Dit was onvoldoende maar Johan is ook nogal zuinig van aard. Hij dacht dat de schoenen nog één race meekonden. Hij viel / gleed naar schatting wel 100 keer en ik 10-tallen keren. Dit leverde duurzaam ontwrichte knieën op en uit elkaar gerukte schouderpartijen. De specifieke fell-running shoes van onze Britse collega´s met een soort rubberspike achtige zolen waren uitdrukkelijk aanbevolen. Naast de totale investering van alle benodigde materialen hadden we beide besloten van deze laatste uitgave af te zien.

Wellicht ook hadden we accenten moeten verschuiven. M´n kookgerei, heb ik niet gebruikt en derhalve met de brandstof voor een week voor niets meegesjouwd. Tevens was er op de kleding behoorlijk te bezuinigen geweest. Drinken heb ik beperkt tot 2 bidons met voldoende poeder voor een week. Snelle jongens nemen niets mee alleen een plastic bekertje waaruit men drinkt bij een bergstroompje.

De toppers lopen met ca. 3,7 kg (waarin inbegrepen alle volgens de reglementen voorgeschreven zaken welke je moet meenemen.)  terwijl ik droog ongeveer 15 kg bij me had. Daarbij komt dat ik niet alles in plastic had verpakt waardoor de belasting gedurende de eerste dag opliep naar wel 20 kg. Dit is zowel bergop als bergaf dodelijk.    

De wedstrijd.

De eerste dag blijkt bij de start het parkoers 25 km horizontaal gemeten te bedragen en 1.200 stijgmeters. Hiervoor krijgen we vanaf de start om 09.40 uur de tijd tot 20.00 uur, het tijdstip waarop eenieder binnen moet zijn. We hebben dus 10 uur en 20 minuten de tijd. Dat lijkt meer dan ruim voldoende. Toch blijkt ons slechte schoeisel de daalsnelheid zeer nadelig te beïnvloeden. Links en rechts vliegen ons de echte dalers als klipgeiten om de oren. Hen hadden we toch niet kunnen volgen doch er zijn ook ogenschijnlijk mindere goden. Naar beneden dus vele voorzichtige glij- en glibberpartijen. De wind zorgt, ook door het grote oppervlak (rugzak), vaak voor onbalans op de steile afdalingen. De koers en de CP´s zelf waren redelijk goed te vinden. De vele meters stijgen met bepakking  bepaalden de moeilijkheidsgraad.

Zodra echter de toppen van de bergen en wijzelf in de mist/wolken verdwenen kwam het echt op kompaslopen aan. Het wordt dan echt letten op de koers, kleine markante zaken in het terrein en precies weten waar je zit. Je begint echter te navigeren op zicht en op kaart. Dat gaat ook prima. Maar ineens trekt er een grote laaghangende wolk of mistvlaag over en het zicht reduceert tot 5 meter. Shit waar zijn we precies op kaart en welke kompaskoers moeten lopen? Ehh waar is m’n kompas…… Rugzak op kop en hebbes…. Koers bepalen, instellen en weer verder. Weer 15 min verloren……

Zodra de vermoeidheid groter wordt wordt je ook nonchalanter op omgevings signalen. Tegen zessen moeten we nog 2 CP´s welke op een route liggen dwars over de berg. Zie kaart! Het wordt al donkerder en het regent en stormt nog steeds windkracht 10/11. Omhoog gaat het nog in de schemering gedurende ´n uur. Het laatste gedeelte is een afdaling van vierhonderd verticale meters in het stikke donker langs een bergloopje / waterval. Zuinige Johan heeft een klein staaflantaarntje tussen zijn tanden en ik een Petzellamp op m´n hoofd. Hij maant me tot ‘n rustigere afdaling gezien zijn beperkte verlichting. Ik denk bull-shit ik wil naar bed….. Door rustig in regen en wind de afdaling voetje voor voetje en billetje voor billetje glijdend te vervolgen komen we steeds lager. Het enige alarm in m´n achterhoofd is: “Wat als de batterij leeg is?” Vervolgen is dan onmogelijk. Tent opzetten op een helling? Oplossing: niet meer aandenken totdat het daadwerkelijk zover is.

Om 19:50 uur, 10 min voor de dealine, komen we bij finish. Controle kaart inleveren. “High five” in de Schotse shit, het eerste succes. We worden verzocht een plekje te zoeken in het weiland en de tent op de zetten. We lopen 200 meter door het, overvol gebookte, weiland tot de enkels in de modder en vervolgen tot in het water van Loch Eck. 

Dit weilandje was voor 99% overstroomd. Toch maar ‘n tentje opzetten, Johan aan de waterkant.

Het midway camp tijdens de mooie droge zomer toen de tocht werd uitgezet.

Het minst nat lijkt tegen de waterlijn. We besluiten aldaar de tentjes op te zetten. In de storm valt dit niet mee. Als ze staan besluiten we niet uitgebreid in de regen te gaan evalueren maar om te gaan liggen, ik besluit vervolgens om, alleen voor mezelf, maar niet te gaan koken. Een der laatste Nederlandse broodjes spuit ik vol met jam uit een tube en leg me neer in m´n natte slaapzak. Ik doe zoals gebruikelijk geen oog dicht die nacht. De tent neemt alle vormen aan welke tijdens de test werden voorgelegd gedurende de nachtelijke storm. Om ca 01.00 uur hoor ik m’n maat Johan mompelen dat hij het verderop zoekt omdat alles nat is en de tent weggewaaid. Ik zeg nog kom maar bij mij in al weet ik nog niet goed hoe. Nee zegt hij dan slaap jij ook niet, mompelt nog iets over de auto en loopt vervolgens plonzend weg. Na enkele minuten realiseer ik me dat hij echt weg is en kom m’n tent uit om opheldering te krijgen omtrent zijn doel. In geen velden of wegen meer te bekennen. Ik lig de gehele nacht onrustig te denken en te rollen. Om 6.00 uur sta ik op en loop naar de weg om te zien waar Johan is gebleven. Later bleek de wintertijd in te zijn gegaan en heb ik ca 3 uur lopen ronddolen tot ik de doedelzakspeler hoor rondkomen voor reveille. Nog besef ik de tijd niet. In de tent heb ik alles ingepakt. Ik besluit vervolgens de tent ook maar in te pakken en tevens de resten van Johan z´n tent en spullen. Rond 8 uur mijn tijd naar de start alwaar de wintertijd duidelijk wordt. Ik heb dus nog 1 uur 45 minuten de tijd voor de start en de terugkomst van Johan. Op de starttijd meld ik me bij de start alwaar me wordt verboden om in m´n eentje te starten. Rond 09.00 uur verschijnt een sleepwagen in het kamp welke op de weg keert bij de caravan van de organisatie. Ik denk nog wat moet zo’n sleepwagen hier, er staat geen enkele auto.

De route voor de 2e dag

Na ca. 10 min zie ik Johan terugkomen van de waterkant waar onze tenten niet meer stonden.

Hierna wordt me zijn verhaal duidelijk.   

Het weer.

Bijna per definitie “levert” de organisatie traditoneel British weather. In 1998 betekende dit gedurende het gehele evenement zware storm, welke soms tot orkaan kracht aanwakkerde. Op grotere hoogte in de hills moet je dan enige ruggegraat bezitten om de tocht te vervolgen. Ook in 1999 stond er een windkracht 8 a 9. Gedurende de nacht aangroeiend tot een zware storm met windkracht 10 a 11. Het gros der tenten bleef overeind doch niet het door de gele kleur wat ´s zomers aandoende bananententje van mijn compagnon. Nadat de buitentent verdwenen was  golfde het water tijdens de zware buien naar binnen.  En nadat vervolgens alle droge draden aan zijn lijf waren verdwenen besloot hij alle spullen, behalve de tent, op te pakken en te vertrekken naar mogelijk drogere oorden. De auto was hierbij de enige optie doch deze stond in werkelijkheid 25 km verder nabij het basis kamp in Ardentinny. Met zijn rugzak doch zonder kaart verdween hij rond 01.00 uur in de stikdonkere nacht na zijn plan aan mij te hebben onthuld. De optie om bij mij in te kruipen werd daarbij als niet aanvaardbaar ter zijde geschoven omdat  mijn natte spullen dan nog natter zouden worden. Om ongeveer 05.00 uur kon hij zich opwarmen in de warm gestookte auto. Echt slapen was ook daar niet mogelijk. Een aantal alarm installaties van auto´s zagen de zware zuid westerstorm aan voor een dief in de nacht en loeiden naar elkaar om aandacht.

Bij een der eerste obstakels vanuit de Atlantic Ocean, en dat is Argyll,  kun je van alles verwachten.

Moraal: Hou een beetje rekening met de mogelijke varianten van het weer.

Na een uurtje in de auto verlaat hij om 6.00 uur met veel wheelspin de parkeerwei en rijdt richting midwaycamp om na enkele kilometers op een muurtje te rijden waarbij de stuurinrichting dermate wordt vervormd dat een sleepwagen noodzakelijk wordt.   Tsja….einde verhaal … einde tweede dag …. einde Kimm-race …. en de verklaring voor de sleepwagen in het kamp.

Nu was deze actie toch al niet toegelaten door de wedstrijdleiding maar in tijden van nood doe je wat.

Zo dus een abrupt einde aan wat een sportief weekend had moeten worden. Dat doen we nog eens beter………

Dan ben je nog niet thuis, want geen auto meer, dus ook een geen bootreis via Hull naar IJmuiden. Maar de BMW kent een eigen verzekering. Als je een schade hebt van meer dan Hfl 3.000,= dekt de verzekering de thuisreis, ook per vliegtuig. Dus ‘s ochtends snel gebooked en per taxi naar het vliegveld van Glasgow. Een toestel met pakweg 100 seats. Wij zaten er alleen in, met de crew, 2 piloten. De hele kist werd gedurende de vlucht in de storm als een paraplu heen en weer gesmeten, uiteindelijk slingerend landend op Schiphol. Oftewel een zinderend slot van een bewogen weekend.

Kimm web site

Zoals gezegd kun je de Kimm web site vinden op www.theomm.com    Hier vindt je ook alle informatie. Vele adviezen worden gegeven om niet te vergeten. Van controlelijsten tot voedingsadviezen. Ook kun je doorklikken naar de adventure-store alwaar alle benodigde zaken vooronderweg in topkwaliteit te verkrijgen zijn. Ik heb er o.a. ook een tent gekocht welke stond als een huis tijdens windkracht 11. Deze weegt nog steeds 2,4 kg. Ook is er de “sup” air tent te koop welke slechts 825 gr. weegt. Deze is nog steeds 125 cm breed. Ik hou het voor mogelijk dat deze nog steeds bedoeld is als 1/2 persoons “if very close friends”. Wellicht volgende keer toch maar de mixed dubbel.

Reacties

Als je meer wilt weten over onze ervaringen of je hebt vragen dan kun je E-mailen naar mij   leo.slutter(at)kpnmail.nl  of je kunt de site bezoeken en bij subscribe je inschrijven op de nieuwsbrief van de organisatie door je E-mail adres achter te laten. Je loopt dan wel het risico dat je nog eens een inschrijfformulier krijgt toegezonden met alle gevolgen van dien.

Onderstaand artikel verscheen in de Tubantia van 14 juli 2000. ´n Artikel van de hand van Ronald Vrugteman.

Fell running vergt uiterste van conditie
Door Ronald Vrugteman:
Fell running.
De ruige, onherbergzame Schotse Hooglanden zijn er als het ware voor geschapen. De een noemt het gekkenwerk, de ander hardlopen in zijn meest edele vorm. Fell(berg) running is een tak van de loopsport waarin conditie, atletisch vermogen, navigatie en gebrek aan hoogtevrees onmisbare elementen vormen. 
Vordenaar Leo Slütter (van 1952) en zijn collega Johan Pegge (1949) uit Lochem gingen de uitdaging aan in de Karrimor International Mountain Marathon (Kimm). 
De Kimm is een tweedaagse bergoriëntatie-loopwedstrijd die jaarlijks eind oktober wordt gehouden ergens in Groot Brittannië. Hij en Johan Pegge, beiden werkzaam bij ABC Mengvoeders in Lochem, zijn fervente survivalrun-deelnemers, die altijd op zoek zijn naar een nieuwe uitdaging. Pegge is momenteel in voorbereiding voor de Nijmeegse Vierdaagse en Slütter kijkt al uit naar de Jungfrau Marathon. Het avontuur KIMM had vorig jaar plaats op het Schotse schiereiland Argyll & Bute bij het dorpje Dunoon, circa 50 km ten noordwesten van Glasgow. Pegge en Slütter hebben in dat woeste gebied een wereldervaring beleefd. 
`Hier gaat het om afzien en vechten als motief. De intensiteit die dat met zich meebrengt. Niet de natuur alleen, maar de vermoeidheid die de beleving ervan verandert.` Dat schreef de bekende ultraloper Jan Knippenberg, die enkele jaren geleden overleed, in zijn boek De mens als duurloper naar aanleiding van een fell running-race in Schotland. Slütter en Pegge kunnen de woorden van de ultraloper onderschrijven. `Nergens krijgen je benen het zwaarder te verduren dan in een fell runrace. Soms moet je je letterlijk vastgrijpen aan een graspol om niet te vallen. Benen, knieën en heupen krijgen voortdurend zware klappen te verwerken. Bij fell running gebruik je al je ledematen, je zoekt constant naar balans. Je klautert bergopwaarts op tempo, want er is een tijdslimiet, je moet je constant oriënteren, je daalt -zo snel mogelijk- steile hellingen af in het pikkedonker terwijl je jezelf vervloekt omdat je in de voorbereiding dacht dat een kleine zaklantaarn -met het oog op het mee te sjouwen gewicht- wel voldoende zou zijn`, zegt Slütter. Johan Pegge: `Je kunt niet met als basis een halve marathon aan een wedstrijd fell running deelnemen. Je moet specifieke heuveltraining hebben gedaan en over enige navigatiekennis beschikken, wil je die twee dagen relatief schadevrij doorkomen.`Als teamnummer 850 namen Johan Pegge en Leo Slütter deel aan de wedstrijd. `Volgens de opgave van de organisatie verschenen er 1500 koppels aan de start. Individuele deelname is uitgesloten. Voorkeur heeft het als de leden van een koppel fysiek en psychisch aan elkaar gewaagd zijn. Binnen vele koppels is afgesproken wie de navigator is. Veelal is de ander dan volger/controller of pakezel, maar je moet het samen doen`, zegt Pegge. 
Slütter: `Op de startdag kregen we de kaart van het operatiegebied. Daarop stonden ongeveer honderd controleposten (CP`s) omcirkeld. Min of meer markante punten in het terrein zoals een bijzondere rots, hoekpunt van een bos, eind van een omheining, dalletje of meertje. Ook wordt duidelijk welke CP`s in jouw klasse moet worden aangedaan. Dat zijn er meestal tien per dag. Als we al illusies hadden omtrent makkelijk beginnen, werden die meteen de grond ingeboord; controlepost één lag bovenop de eerste berg van 650 meter hoog. Het gebied Argyll & Bute bestaat ook in de bergen veelal uit een zeer zachte humusachtige bodem die volledig is verzadigd. Of zelfs meer dan dat. Je loopt er in lang gras op en neer te deinen tot je enkels, knieën of kruis in de prut, en zodra het wat afloopt ontstaan er stroompjes en ondergrondse riviertjes waar je te pas en te onpas in wegzakt. Maar het is wel genieten van de ruige omgeving. Onderweg kom je uiteraard medelopers tegen, maar je weet niet in welke klasse ze lopen en welke CP`s zij moeten afwerken. Als de mist komt opzetten zie je absoluut niets meer van de omgeving. Als je dan niet op het kompas kunt lopen, ga dan maar zitten wachten tot het opklaart, want anders verdwaal je hopeloos.` Voor het vertrek hebben beide mannen zich uitgebreid laten informeren over de benodigde uitrusting. Die moest licht zijn, wind en waterdicht en warm. Maar bij aankomst bleek dat ze nog veel te veel gewicht hadden, vergeleken bij de meer ervaren deelnemers. `We dachten dat goede survivalschoenen wel zouden voldoen, maar we vielen beiden tientallen keren. Dit leverde duurzaam ontwrichte knieën op en uit elkaar gerukte schouderpartijen. De speciale fell running schoenen waren ons wel aanbevolen, maar ja `t was allemaal al duur genoeg dus…`, zegt Slütter. 
Bijna per definitie `levert` de organisatie traditioneel British weather: regen en wind, vooral veel wind. `Op grotere hoogte in de hills moet je dan enige ruggengraat bezitten om de tocht te vervolgen. Maar als je dan als debutant -na veel ontberingen- toch nog binnen de limiet binnenkomt aan het eind van de tweede dag, is er toch een enorm gevoel van voldoening. En doe je jezelf de belofte ooit nog weer eens een fell running race te ondernemem`, zegt Pegge.`De inspanning is zo groot, dat je alles vergeet. Het is de beste manier om de stress van je af te schudden. Twee dagen in deze onherbergzame omgeving en je bent al je problemen kwijt. In dit decor is elk probleem nietig`, zegt Leo Slütter De eerstvolgende Kimm heeft plaats in het weekeinde van 28 en 29 oktober. Voor buitenlandse deelnemers blijft inschrijving mogelijk tot zondag 23 juli via internet. Meer informatie: www.theomm.com