Alle berichten van Leo Slutter

Introductie

Vorden Dec. 2002LS2

Uit de rubriek “Even voorstellen ” op de site van de  Survivalbond onderstaand stuk gekopieerd.

Leo Slütter, (oud) Vz. SBN

Dagelijkse werkzaamheden versus SBN

M’n dagelijkse werkzaamheden als Hfd. Techniek bij ABCTA (leverancier van mengvoeders   voor varkens, rundvee en pluimvee) (nu ForFarmers) eisen veel aandacht. Deze aandacht is ook ‘s avonds vaak nog daarop gericht. De Nederlandse Landbouw, mijn werkzaamheden in de mengvoederindustrie vallen daar onder, staat onder druk. Maar er zijn ook kansen. Om daar gebruik van te maken moet je alert zijn en er als de kippen bij zijn om in vaktaal te blijven.
Met een juist delegeren aan goede mensen om je heen moet het werk op bondsnivo te doen zijn. M´n voorganger Stef Beunk heeft in zijn (te korte) zittingsperiode al een goede aanzet gegeven om fors te snijden in de vaak uitvoerende taken van de SBN. Als Bond kennen we ook geen professioneel Bondsbureau dus moeten we de taken ook beperkt houden tot beleidslijnen, eenduidige reglementering, algemene taken en leden administraties.

Het eerste jaar als voorzitter van de SBN is hoofdzakelijk besteed aan het inventariseren van de huidige status. Hierna is als afsluiting door het bestuur een nieuw beleidsplan geschreven welke door de algemene ledenvergadering is aanvaard. Vanaf april 2001 is daarmee mee aan de slag gegaan. Vervolgens werd de SBN getroffen door 2 tegenslagen van formaat, het desastreuze ongeval van Kees van Hoof en de MKZ crisis. Hierdoor heeft het wedstrijdseizoen bijna een half jaar stil gelegen. Daarbij heeft ook John Wiggerman te kennen gegeven dat hij een halfjaar geen bijdrage kan leveren vanwege deelname aan ‘n Adventure Raid. Dat is leuk voor hem maar lastig voor de bond. Het is als met een voetbal elftal, als een half elftal niet in de wedstrijd zit dan kunnen de anderen nog zo hun best doen, maar wordt winst boeken lastig. Door omstandigheden was het bestuur onderbezet waardoor van delegeren te weinig komt. Er gloort echter weer hoop aan de horizon. Er zijn enkele nieuwe mensen gevonden die een bijdrage willen leveren. We vinden ook dat survivalsporters, want dat zijn meestal de nieuwe mensen, uit het goede hout zijn gesneden.
Een goede secretaris en actieve bestuursleden zijn van groot belang. Met Wouter Ormel hebben we het wat dat betreft heel goed getroffen. Maar ook Hans te Veldhuis doet veel goed werk voor de parcourscommissie. Onder zijn leiding groeit en bloeit dit aandachtsgebied van de SBN. Van groot belang zijn ook de vele mensen die elk op hun post een bijdrage leveren en van hun taak iets bijzonders maken. Ik noem maar even degenen die de jeugd vorm geven, Winfried Bats met de site, ´n penningmeester achter de schermen en zo verder.

Wat trekt je binnen de survival en haar randgebeuren? 
De, no nonsens, sfeer spreekt me bijzonder aan en het bezig zijn met de natuur en soms tegen de (natuur) elementen. Bij een sport welke sterk in ontwikkeling is kan ook veel, als de omstandigheden maar vergelijkbaar is voor alle deelnemers. In m’n woonplaats organiseer ik met enkele liefhebbers jaarlijks ‘n 30 km hardloopwedstrijd. Dat is ook leuk. Ergens in het achterveld is er een stukje weg met zo’n 300 meter handgevormde waaltjes. Deze liggen inderdaad wat onregelmatig en daar komen dan na afloop opmerkingen over van de fijnbesnaarde atleten dat ‘t wel een erg lastig stuk was (uit het achterveld soms ook nog). Dan denk ik met weemoed aan de Survivalsporters.

leo_slutter
In Beltrum in actie bij de catcrawl over de Slinge

Affiniteit met Beltrum? 
Daar liggen m’n roots. Ik ben er geboren en dus bekend terrein. Als ik daar meeloop dan moet het natuurlijk goed gaan. Het gaat nu niet goed genoeg dus ik loop niet mee.

Ik loop en organiseer graag adventure raids. 12, 24 uurs of meerdaagse races op kaart en kompas met natuurlijke of eigen gemaakte hindernissen waaraan in teamverband wordt deelgenomen. De “klassieke ” survivalrun kent daarentegen een uitgelinte route met veelal gebouwde hindernissen.

M´n diensttijd heb ik doorgebracht als dienstplichtige bij het Korps Mariniers. Na de opleiding in Nederland werd ik “uitgezonden” voor ca. 1,5 jaar naar Curaçao. Van daar uit deelgenomen aan veel oefeningen in het Caribische gebied waaronder een jungle training in Suriname. Wellicht dat ik daar reeds in 1970 het survivalvirus heb opgelopen. Na een incubatietijd van meer dan 20 jaar kan het dus alsnog actief worden. Mogelijk ook te lang doorgevoetbald….


Beltrum is, volgens een der historische analyses, de oorsprong van de survivalsport welke daarna snel is geëvolueerd. Tegenwoordig kijk je vooruit om te zien waar de hindernis ophoud om de krachten te verdelen. Beltrum kent een heel goed uitgebalanceerde run met vaak extreme weersomstandigheden. De hindernissen zijn goed verdeeld, altijd zorgend dat er geen loopritme verkregen wordt. Bij de finish iets speciaals waarvan je bij de start al de rillingen over de rug krijgt. De atleten zijn zeer allround getraind. Het is onmogelijk om zomaar in de sport in te stappen en op niveau mee te doen. Hiervoor heb je een aantal jaren nodig. Als je al gewend bent om veel te lopen door zwaar terrein dan nog moeten de handen en armen wennen aan de grote duur belastingen.

In Beltrum help ik ook elk jaar enkele dagen met het opbouwen van de de hindernissen. Dat is een heerlijke onderbreking van de normale bezigheden en wat is er mooier dan een paar uur een hindernis bouwen in het Kooibos.

Survivalervaring in de praktijk? 
Tot voor twee jaar kon ik melden dat ik bij alle grote wedstrijden de hele run heb meegelopen. Van de hele runs heb ik maar twee keer de rode armband zelf meegebracht naar de finish. Vaak zat er wel een hindernis waar te veel of uitsluitend armkracht werd gevraagd. Dan zijn de verhoudingen spierkracht en massa zoek en moet ik me overgeven aan de zwaartekracht. Daarna vaker gekozen voor een halve run. Ondanks dat een halve run in m’n hart niet de echte is was het wel veel geschikter. Je start op tijd en bent ruim voor donker binnen en je ziet nog iets van de anderen. Vervolgens kun je de eigen sporttas ook nog in de auto krijgen om toch nog redelijk voldaan huiswaarts te gaan. Om Stef ( Beunk red.) nog eens te citeren ” Er is geen grotere bevrediging dan het volbrengen van de hele run.” Dat is onbeschrijfelijk. Als het maar een afwisselend parcours is en bij voorkeur één hele ronde. Verder zijn de meerdaagse Adventure Raids en berglopen nog steeds heel uitdagend. Het boeit me zeer om met kaart en kompas in de bergen of onherbergzame gebieden onder tijdsdruk een aantal checkpoints en een gewenste route te zoeken. Je goed oriënteren en de nacht onder de blote hemel doorbrengen in en dichtbij de natuur dat is onvergetelijk.

Uitnodiging N8-run 14 oktober 2016 bericht

N8RUN: 14 OKTOBER 2016
Direct inschrijven?:  (30,- euro per koppel)

14 oktober is het weer tijd voor de jaarlijkse N8RUN: een 7-uurse adventure race in de duisternis. Rookies doen mee in de ‘start-ups’ klasse en de crème de la crème van de navigators schrijven zich in voor het ‘experts’ klassement. 

Deelnemers dienen, in teams van twee, circa 45 ‘check points’ in het buitengebied te vinden. Oriëntatie op basis van primitieve middelen: kaart en magnetisch kompas. Kennis van de drie coördinatenstelsels (RD, geografisch en UTM) is vereist, evenals een goede basisconditie: je moet 15 à 20 km kunnen wandelen/hardlopen. 

Locatie: Achterhoek (exacte startplaats wordt later bekendgemaakt).
Briefing: 18:45 uur. Start: 19:00 uur. 
We sluiten traditioneel af met een bal en een beugel!


Nacht wil zeggen dat we starten, zodra de duisternis voldoende is ingetreden en als alle koppels aanwezig zijn maar niet later dan 19:00 uur. Duur van de wedstrijd waarbij ca. 30 tot 50 CP’s gevonden dienen te worden is max 7 uur. Voor de winnaar was dat het afgelopen jaar minder dan 5 uur. De deadline ligt op 7 uur na de start. Dus om 2 uur ‘s nachts sluit de finish en starten de keiharde deadline penalties. Zie hiervoor het reglement met de “Regels op basis waarvan het spel wordt gespeeld”

Pieter & Buddy

Naast de CP´s is er een 2e target: Je moet je ongezien door het terrein bewegen en de CP´s ongezien benaderen, oftewel tactisch verplaatsen! Zie hiertoe ook de straftijden tabel B. Ophouden of verplaatsen op de openbare weg is niet toegestaan. Je onderweg laten betrappen is al helemaal uit den boze. De laatste 50 meter vanaf een CP is vrijgesteld van tijdstraffen. Je zou dus onderweg kunnen concluderen dat zodra een team zich op een openbaar punt “laat zien” er een CP dicht in de buurt is.???? Dat betekent dat zodra je een CP gevonden hebt, je snel weer weg moet zijn “Out of the No Show Area”!!! Enerzijds is dat een extra moeilijkheids graad om tot de CP´s te komen anderzijds beschermt dat ” ´t milieu” en de organisatie!! Dat betekent dat je je niet zichtbaar verplaatst, je niet ophoudt op ongewenste plaatsen, stil en ongezien opereert, opsporing medewerkers en ” in- en externe mobiele patrouilles” ontloopt! Zie reglement.

Maanstanden Oktober 2016

Een derde punt is dat zelf meegenomen hoofdlampen niet zijn toegestaan. De organisatie verstrekt de verlichting. Dus als we onderweg toch zelf meegebrachte feest verlichting zien is dat ook diskwalificatie! Dit draagt bij tot het ongezien verplaatsen. ‘n Gunstige bijkomstigheid is dat de maanstand “1e kwartier” is. Dus niet echt donker.

Startlocatie: Ergens in de Gelderse Achterhoek.  De exacte locatie hoort u minimaal 24 uur van te voren.

Het betreft een Koppelrun (2 personen)

Deelname staat open voor koppels die denken het kaartlezen en kompas gebruik enigszins onder de knie te hebben.

De volgende expertise is gewenst:

Hardloper_ani* ca 15 tot 20 km kunnen lopen/hardlopen maar verder kunnen wandelen.

  • Voldoende kennis van de 3 coordinaten stelsels: Geografisch systeem, UTM systeem en Rijksdriehoek.
  • Topografische kaarten kunnen lezen, legenda’s begrijpen, begrip declinatie en inclinatie “kunnen duiden”, weten waarom topo-kaarten uitsluitend in het midden de werkel3 x Noordijkheid presenteren.
  • Verschil weten tussen het kaart- magnetisch- en geografisch noorden.

Zonnekompas

  • Goed kunnen omgaan met kompas. Koersen lopen, positie bepalen, noorden bepalen, etc.

Briefing vrijdagavond om 18:45 uur

Start:  De teams ontvangen vanaf 19.00 uur ‘t roadbook met o.a. kaartjes en koersen in Geografisch- Rijksdriehoek- en UTM- coördinaten.  Van alle drie stelsels dient men 3  á  4 coördinaten in te tekenen.

De (start) tijd per koppel wordt geregistreerd. Dat is het moment van uitreiking van het roadbook. Het eerste deel van de route zou naar ´n comfortabele “tekenlocatie” kunnen leiden doch wordt niet gegarandeerd. Comfort is niet in de prijs inbegrepen! Dus wat liquide middelen beschikbaar hebben. Teams die niet slagen in de doelstellingen en zich dus al in de, zwart op wit vaststaande, straftijden sfeer begeven dienen eveneens over voldoende legitimatie te beschikken om ook ter plekke genoegdoening te kunnen verstrekken. (= betalen omdat u zich dan buiten de scope van de organisatie bevindt ☻€₤$ ) Het snelste team ontvangt een ….(nog nader vast te stellen “ludieke” , passende “bokaal” of winnaars trofee)

Kosten Euro 30,= per team tot 30 september (inschrijven en betaling). Hierna Euro 40,=/team.

Klassementen.

Experts.

Dit jaar kan men deelnemen in twee klassementen.  Voor “experts” is het duidelijk. Het is de “creme de la creme” van de navigators. Snappen de 3 stelsels door en door, kunnen adequaat kaartlezen en intekenen en willen op het hoogste nivo strijden met gelijken op dat gebied.  

Start-up’s.

De “Start up klasse” is zich ervan bewust dat we drie coördinaat systemen toepassen doch zijn hier niet goed in thuis  en houden er derhalve al helemaal niet van. Ook intekenen is nogal foutgevoelig. Zij vinden het spelletje leuk maar liever op een iets lager nivo waarbij wel flink gelopen kan worden. Om toch enig verschil te kunnen maken is er uit elk der 3 toegepaste coördinaat systemen een CP opgenomen om in te tekenen.  

Extra informatie N8-run navigatie

Extra info voor de N8-run. 

Vroeger was de bovenkant van een kaart niet het Noorden maar het Oosten. Om de kaart goed te kunnen gebruiken moest men de bovenkant dus eerst naar het Oosten “de Oriënt” draaien, of terwijl “Oriënteren”.

Wat staat er te gebeuren tijdens de N8-run. Omdat er op de inschrijvings lijst nogal wat, mij, onbekende namen voorkomen hierbij nog een uiteenzetting over hoe we bij zo’n N8-run te werk gaan. Ook enkele voorbeeld kaartjes heb ik bijgesloten en ’n bijhorend roadbook. Teken de CP’s  ‘ns netjes en in alle rust in. Werk aan een eigen struktuur van werken met je maat. ’n Kompas koers kun je ook intekenen natuurlijk. In de praktijk zal dat straks op een witte vlek op kaart zijn dus weinig zinvol. Kompas koersjes kun je zowiezo veelal sneller gewoon instellen en lopen. ’n Mogelijk scenario voor de komende N8-run is:

Ja je moet ook om kunnen gaan met onzekerheden! De start is altijd lastig, ff erin komen, zodra je de eerste CP’s (Check Points) hebt gevonden gaat het beter, je krijgt bij elk CP ’n boost (of niet) ben je eraan gewend dan voer je het tempo op…… om al spoedig de eerste fout te maken)

Bij de start ontvang je de informatie welke nodig is om een of meer CP’s te vinden of in te tekenen. Misschien krijg je ook alle informatie wel. Laat eerst het geheel en vervolgens de details op je inwerken zodat je overzicht krijgt. Dat doe je telkenmale als je nieuwe informatie ontvangt.

Het is meestal wat kaart materiaal (meestal (nooit) op de bekende schaal 1:25.000. Kan ook een lucht foto zijn of een kaart op andere schaal. Dat is vaak wel het basiskaart materiaal. Om effectief gebruik te maken van ’n A4 velletje druk ik het meestal af in een pagina vullend formaat. (lekker voor de slechtzienden) Slechthorenden zijn er al genoeg gezien het effect van de briefings…..

Omdat ik enkele jaren geleden een brand heb gehad in m'n kaarten-archiefkast zijn er delen van de kaart weggebrand. Dus er kan ook een enkel CP-tje in het verbrande deel liggen. Excuses daarvoor maar nieuwe kaarten zijn nogal prijzig.

Daarnaast ontvang je ’t roadbook (is niks van verbrand)  waarin opgenomen de info welke nodig is om een CP in te tekenen of een kompas koersje te lopen. Verder natuurlijk de controlekaart waarop je met een watervaste stift de gevonden codes op de CP’s invult. Het reglement ken je uit je hoofd, zeker de items waarmee het spel gespeeld wordt.

Wat staat er in het (oefen) roadbook?

  • 5 UTM coördinaten. In te tekenen op het kaartje met UTM stelsel
  • 5 Rijks Driehoek coördinaten. In te tekenen op het kaartje met RD & geografische coördinaten
  • 5 Geografische coördinaten. In te tekenen op het kaartje met RD & geografische coördinaten
  • ’n Kompas koers. In ’t veld gewoon kompas instellen en gaan lopen. Je kunt ‘m ook intekenen.
  • Vanuit een RD coördinaat lopen naar een ander gegeven RD coördinaat. Je kunt de hoek uitrekenen (x-y verschillen uitrekenen, driehoekje tekenen en hoeken uitrekenen en afstand schuine zijde. ) of intekenen en opmeten. Naar eigen keuze, kennis en kunde.

Aan de getallen combinaties is te zien wat voor soort stelsel ’t is.

Hoe kun je de CP’s vinden.

  • Je mag de CP’s in willekeurige volgorde afwikkelen, dat is niet altijd handig maar soms wel.
  • Soms staan CP’s gewoon op de kaart, dus die moet je trachten te vinden in het veld. Goed en nauwkeurig kaartlezen dus. Daar hoort ook kennis van de legenda bij.
  • De hierboven genoemde CP’s kun je intekenen op de kaartjes. Druk de kaartjes niet op schaal af. Handige jongens kunnen dat maar dan weet je straks nog niet hoe je moet intekenen / rekenen om de positie op de kaart te krijgen.
  • Kompas koersen kun je meestal ’t best direct lopen in het veld. Intekenen kost al gauw 5 min, die ben je dan al kwijt en……  je tekent het in een wit vlak. Weet je nog weinig.
  • Soms moet je een positie in het veld vinden waar twee lijnen te kruisen welke een gegeven hoek maken naar zichtbare markante punten. Zelfs in het stikke donker. Omgekeerde van positie bepalen. Natuurlijk hebben we ook enkele verrassingen, zodat je ter plekke moet improviseren.

 

Er werd me eens gevraagd naar de afstand tussen twee O.L. lijnen op kaart.

IMG_1304
Simpele schets waarop de evenaar en twee meridianen. Die komen op de polen bij elkaar. Omdat daar de verschillen met magnetisch noorden groot worden tekent men de lijnen boven de poolcircels niet door.

Bedoel je dan de plek op A, B of C  ? 

De lengte hemelsbreed van de OL is op de evenaar 40.000km/360 graden is 111,11 km per graad,  dus per minuut (weer gedeeld door 60) is dat 1852 mtr oftewel een Nautische mijl. Vervolgens is elke seconde op de kaart ongeveer 31 meter.

Op de Noordpool is de straal gelijk aan nul dus de OL per minuut ook nul.

Tussen de evenaar en de polen liggen alle waarden daartussen in. Maar de N8-run is binnen een straal van 25km van Vorden dus niet om de evenaar. 🙂

Er kan b.v. gevraagd worden om vanaf het snijpunt  6°15’ 22’’  —  53°12’45’’  een kompas koers te lopen van 150 mtr op 254° . In dat geval is de afstand tussen die lijnen niet zo relevant.

Bv  22/60st minuut (is 22 sec.) is het deel van een minuut ten Oosten van de 15’ lijn. Dus 22/60 van de door jou opgemeten ruimte op jouw kaart

Oja nu weten we het weer……

Ps     

1)Vergeet niet dat e.e.a. NB (Noorder Breedte) anders ligt dan O.L. (Ooster Lengte) De vakken zijn niet vierkant!!!!!!

2)Er is een verschil tussen het Geografisch Noorden, het magnetisch Noorden en het kaart Noorden.

3)Het magnetisch noorden verplaatst zich constant. Hoeveel per jaar: dat staat in de kaart legenda.

4)Het verschil en de jaarlijkse verandering tussen geo- kaart- en magnetisch noorden  staat eveneens in de kaart legenda.

 

Nieuwe “TimeOutDoorEvents”

Met de nieuwe naam www.timeoutdoorevents.com ipv .nl is hierbij de vernieuwing van m’n website ‘n feit.

Natuurlijk wist ik dat m’n Frontpage gehannes niet de schoonheidsprijs wegdroeg, ook dat het geen handig CMS systeem is en ook dat ik geen maanden wil ploeteren om een geheel eigen website te bouwen met Dreamweaver o.i.d.  daarom maar gekeken of er niet iets anders is. Ook Joomla nog bezien.

Omdat m’n blog al op WordPress gebaseerd was leek de website aldaar ook wel handig. Combineren kan wellicht ook. Het is allemaal wat flitsender en meer gestructureerde.

De meest interessante zaken zet ik over.

M.vr.gr. Leo

 

 

2009 Slütterrun Zutphen

Hey guy’s (Vanuit Hinton BC, Canada) 28 nov. 2009

De gehele dag, zaterdag de 28e Nov,  was ik onrustig, wetende dat vanuit Zutphen, richting Brummen, Posbank, Veluwezoom, en weer terug naar Zutphen zwaar strijd werd geleverd tijdens de Slütterrun2009 rond Zutphen. M’n gedachten waren erbij maar ik kon het geen plek geven. Vanmiddag dus maar op de fiets gestapt en een soort ATB parcours, welke ik in gedachten had opgezet, rond gefietst. ’n Km of 6 rond ons terrein. Kan er nog wel enkele km bij verzinnen waardoor het totaal op ca 10 komt met in totaal een hoogte verschil van zo’n 200 mtr per ronde. Misschien iets om een ATB of MTB wedstrijdje van te maken. Vanmorgen nog met Hans van Klaveren over gesproken. Als een aantal fietsclubs in de omgeving er wat aan doen heb je zo een paar honderd man. 

De foto’s, op de picasa link  doorkijkende is m’n eerste gedachte dat ik m.b.t. het parcours de laatste jaren erg mild ben geworden. Niet dat ik dat zelf heb uitgevonden maar het werd al beweerd en vandaag bewezen. Mooie plaatjes maar wel wat uit het begin van de run en het keiharde eind van de wedstrijd. (Prijsuitreiking).  

Toen ik Johan en Henk niet aan tafel zag zitten met ’n biertje en ook niet de warme hap, zelfs niet bij achtereenvolgens plek 3, 2  en 1 ging ik me behoorlijk zorgen maken. Zouden dan toch de jaren hebben toegeslagen?

Nee dus…….gelukkig de laatste foto 151 een lachend stel met de koplampen nog op. 

Ik gelijk op de eigenschappen van de foto drukken om te zien hoe laat ie gemaakt is…….. Tot m’n geruststelling geeft ie aan dat het nog steeds de 28e was.

Maar wel een goede winnaar, volgens mijn conclusies dus: Menno Klunder met z’n maatje. ’t Is een heel goeie navigator. Grote wedstrijden hebben grote winnaars!!

Tot m’n verrassing Henry Polman met Mark Krus als derde. Henry is z’n creatieve kant aan het ontwikkelen en waar kun je dat beter doen dan tijdens zo’n run. Nou is hun positie ook weer niet zo verrassend. ’t Zijn (zeer) goede fietsers en veel duurvermogen. Maar navigeren blijft ’t belangrijkst.

Niet verrassend die gasten van de Veluwe, vergis me altijd wie wie is John & Jan (om te verrassen verwisselen zij telkenmale van maatje) , als tweede. Hadden ook zomaar eerste kunnen zijn. Dat zullen ze in januari wel worden.

Ben heel benieuwd naar de ervaringen van Johan en Henk. En natuurlijk ook van Herman als neutraal fotograaf en verslaggever. Dat moet wel een verhaal worden Herman!!!!

Ik denk dat Herman niet op de Posbank is geweest laat staan ’t rondje Loenermark en zo. 

Ik zal nog een (of dit) stukje op de website zetten.

Momenteel liggen jullie zoals het hoort allemaal te pitten, morgenvroeg natuurlijk fietsen en dan tegen 2 uur even de mail checken.

Nogmaals al m’n commentaren onder voorbehoud…………….

Schermafbeelding 2015-12-07 om 21.38.11

 

Schermafbeelding 2015-12-07 om 21.38.36

 

===============================

Verslag Slütterrun zaterdag 28 november 2009.

Door Menno Klunder

De reis naar het industrietterrein in Zutphen was zaterdagochtend de eerste hindernis. De N314 ter hoogte van de kruising met de N348 lag er wegens werkzaamheden uit. Gezien het vroege tijdstip van melden bij Berkel Milieu, 07.00 uur had ik hier natuurlijk geen rekening mee gehouden en mijn schema zo opgesteld dat ik zonder vertraging niet later als 07.00 uur aanwezig zou zijn,maar zeker ook niet eerder. Hier ging dus gelijk de eerste streep door de rekening. Na veel heen en weer gedraai en het niet volgen van de omleidingsroute, kwam ik gestresst om 07.20 uur aangelopen. Ik bleek gelukkig niet die enig die dit euvel ondervonden had, want de briefing werd nog even uitgesteld tot de laatsten er ook zouden zijn.

Opnieuw een stress factor. Ik had al mijn spullen nog in de auto en eigenlijk nog niet goed klaargelegd. De avond ervoor had ik een grote weekendtas gepakt en alle spullen die ik dacht misschien nodig te hebben hierin gegooid. Dus ik was voorzien van zonnebrandcreme tot en met een bivak muts. De briefing kon elk ogenblik beginnen, maar de tijd kroop ook steeds dichter na 08.00uur, het starttijdstip dat strikt gevolgd zou worden. Terwijl ik eigenlijk nog helemaal niet start klaar was.

Misschien dat het kwam dat ik me dus druk maakte over de tijd die resteerde totdat de start zou volgen, of misschien dat ik nog niet wakker was, maar van de briefing kreeg ik eigenlijk niks mee. Er werd van alles gezegd en het enige dat me bij bleef was dat we geen N-wegen mochten oversteken. In het latere verloop van de wedstrijd zou dit ons, Ruud Heezen, en mijzelf nog een paar keer opbreken.

Na het startschot ging het als vanouds. Snel werden de punten ingetekend. We kozen er voor om niet alle punten in te tekenen, maar te beginnen met CP 1 tot en met 20. Voor het volgende intekenen zouden we wel een plekke vinden onderweg. Dat was dus een mooie misrekening. De locatie bij Berkel Milieu was mooi droog en onderweg begon het spoedig te regenen. Wat het intekenen op natte kaarten veel lastiger maakt. Wij kozen ervoor om in de grote hal de punten in te tekenen, ervan uitgaande dat de kantoren en kantine niet beschikbaar zouden zijn. Deze aanname was niet correct. Zoals we achteraf op de foto’s zagen zat menig team gezellig aan de verschillende bureau’s punten in te tekenen.  Zij hadden het duidelijk slimmer aangepakt dan wij.

Maar toch.., we vlogen als 1 van de eersten het veld in. En kwamen gelijk bij de eerste CP de blauwe sticker tegen met een letter erop. Dat zouden dus volgens ons wel de aanduiding van de CP’s zijn.  De daarop volgende punten gingen snel. En we haalden al een team in dat nog duidelijk zijn draai niet gevonden had. En voor de strategie van alleen vaste punten aflopen gekozen had.

Bij CP 10 of 11 aangekomen liep het voor het eerst wat stroever. We hebben daar zeker 20 minuten lopen zoeken naar een paaltje met daarop een lettersticker. Al vrij snel meldde Ruud een paaltje langs de IJssel met nr 7 erop. Met de vraag of dit ter oriëntatie ook op de stafkaart stond. Het antwoord was negatief. Na door meerder teams gepasseerd te zijn, vervolgden wij onze weg door de mooie uiterwaarden met in ons achterhoofd dat we dit punt niet gevonden hadden.  Jammer dat het weer al wat ruiger werd, want met een mooi zonnetje, mistvlagen en een kudde paarden zou het er zo mooi uit kunnen zien in de uiterwaarden.

Op een gegeven moment kwamen we bij de sluis op weg richting Almen (? Baak red. ) uit. De sluis was even een probleem. Ik had het punt eigenlijk op de krib na de sluis ingetekend. Een team dat ons volgde bracht ons op het idee ook eens in de sluis te kijken en ja hoor daar hing hij. Een geweldige plek om een CP te verstoppen.

De reis werd vervolgd om op een gegeven ogenblik bij de pont uit te komen.  Toen de man ons om geld vroeg reageerden wij dat we geen geld hadden. Hier hadden we namelijk geen rekening mee gehouden. Zwemmen na de overkant was de enige optie die restte. Gelukkig hebben we voor noodgevallen natuurlijk altijd geld bij ons, wie betaald anders die taxi terug, dus de pont werd betaald met het verzoek direct te vertrekken. Het duurde even en weg waren we. Gelijk gaven we de pontbaas 2 euro fooi, met de mededeling dat als er nog een team zou komen zonder geld. Hij dit van onze 2 euro moest betalen.  Bij het afgaan van de pont lagen we weer op kop samen met het team van Chicken power. Het volgende punt werd snel gevonden totdat het andere team er voor koos ongezien door een sloot te gaan lopen. Wij kozen er voor over de oever naast de sloot te blijven lopen. Zo liepen we zo het ontvangst comité in de armen. Zij lachten en wij waren ons op dat moment nog van geen kwaad bewust. Achteraf bleek dus in de briefing aangegeven te zijn, dat deze CP ongezien benaderd moest worden. Dat was ons niet gelukt dus hindernis niet geslaagd en 1 uur straftijd aan de broek. (Volgende keer toch maar wat eerder opstaan).

Toen kwam het punt dat we de resterende punten in moesten gaan tekenen. Na een beetje rondkijken zagen we een mooie garagebox. Even aanbellen bij de bewoner, natuurlijk was het geen probleem, maar of we toch echt niet even binnen wouden komen. Nee, we zijn smerig, nat, koud en we hebben haast. De man leefde met ons mee en bracht ons spontaan een dampende bak koffie. Dit konden we natuurlijk uit beleefdheid niet afslaan;)

Vervolgens vervolgden we onze weg en kwamen aan bij Cp22. Hier kon maar 1 plek zijn, waar de sticker zou moeten hangen. Sticker? In het roadboek bleek te staan dat je het huisnummer op moest schrijven. Gelukkig wees een ander team ons hier op. (sportief) . En toen viel ook het kwartje van nr op het paaltje van eerder deze ochtend.  Na, nog een lange tunnel onder deN348 te zijn doorgekropen kwamen we aan op het wisselpunt om te gaan fietsen. Daar kwamen we het team van Sherpa tegen. Poppe en Jaap. Even horen hoe zij er voor stonden en hun bleken goed op koers te liggen. Waarschijnlijk virtueel zelfs voor ons. Het is mooi om te zien hoe scherp deze rakkers ondanks hun leeftijd, sorry Poppe,  toch zijn.

Het fietsen ging aan het begin redelijk. De dead line naderde me rasse schreden, waarop een afweging gemaakt moest worden tussen het laten liggen van een aantal Cp’s met elk 30 minuten straftijd of straftijd voor het overschreiden van de dead line. Er werd gekozen voor een mix. Dus alle punten die redelijk op de lijn lagen werden aangedaan, afwijkende punten lieten we voor wat ze waren.

Bij de voet van de Lange Juffer aangekomen, werden we ontvangen door een van de enthousiaste vrijwilligers, die ondanks het gure en natte weer toch enthousiast zijn praatje hield. Het was de bedoeling om binnen 20 minuten bij de “finish” te zijn. Nu ken ik de Posbank van vroeger van het wielrennen dus wist ik een beetje wat ons te wachten stond. Vol overgave ramden we op de pedalen om bij de finish te komen.  Bij de finish aangekomen kregen we nieuwe kaarten. Deze namen we gretig in ontvangst, want de oude waren te nat om nog te kunnen gebruiken.

Het inteken van de volgende punten ging snel en de te volgen route via de Loenermark, rand Eerbeek richting de Hoven en tenslotte Zutphen was snel bepaald. Het terrein was me van eerdere wedstrijden en trainingen wel enigszins bekend.

Na het vertrek voor het tweede deel was het lekker droog en een waterig zonnetje deed zijn intrede. De weerman had gisteren wel gesproken over 10mm neerslag, maar dat zal wel alleen in de ochtend zijn, en nu zullen we wel te maken hebben met een opklaring. Het bleek echter anders uit te pakken. Het zonnetje was ter troost voor de ellende die komen zou. Onweer, windstoten,slagregens en hagel maakten het een helse uitputtingsslag. Bij de CP’s waren we niet meer in staat met een pen te schrijven. We schreven daarom maar alles met een dikke stift op de kaart en een stuk papier. Geleidelijk schoven we ook weer in het deelnemersveld naar voren toe. Bij het naderen van Zutphen lagen we dan ook weer lekker op koers. Bijna alle Cp’s werden in het 2e stuk gevonden, met uitzondering van het vogelhuisje wat volgens ons echt niet op de aangewezen plek aanwezig was.

Op het industrieterrein in Zutphen kwamen we als eerste aan bij de hindernis over de zandbulten. De mededeling van de organisator dat we het laatste stuk niet meer zouden hoeven te lopen gaf ons extra energie. We vlogen over de hindernis om onze weg in de ingevallen duisternis te volgen. Met een beetje geluk vonden we de daarop volgende CP’s in rap tempo om vervolgens iets na 18.00 uur te finishen. Toen kwam de traktatie waar we de hele dag al op hoopten, een overheerlijk warme douche. Helemaal geweldig, wat kan warm water toch lekker zijn. Daarna begon het moment van sterke verhalen en voldaan terug kijken. Wat was het toch weer gaaf om zo door de natuur te jakkeren in strijd met jezelf, je teammaat, de overige teams en de elementen. Dat geeft me energie en voldoening en doet me realiseren dat we toch weer wat unieks hebben meegemaakt. Vertel dit maandag aan de koffietafel maar eens aan je collega’s. In 99 van de 100% van de gevallen zullen ze je verdwaasd aankijken en zich afvragen of dit een nieuwe variant van de Mexicaanse griep is.

Na een stampotbuffet, wat heerlijk was, volgde de einduitslag. Laten we voorop stellen dat een hele dag sporten het belangrijkste is, toch willen we ook allemaal zo goed mogelijk presteren. Wij hielden, de race overziend, rekening met een plek bij de eerste 3, om precies te zijn dachten we dat we misschien wel 2e zouden zijn. Echter we bleken te hebben gewonnen.  Blij namen we dan ook de 1e prijs in ontvangst.

Bij deze willen wij, Ruud Hezen en ondergetekende, dan ook iedereen bedanken die de race mogelijk hebben gemaakt, Wim en Gerard, de overige organisatie, vrijwilligers, landeigenaren, Berkel Milieu en de overige deelnemers. Leo mag trots zijn dat zijn deze race zijn naaam draagt. Hopelijk blijft het niet bij deze keer maar komt er in de toekomst een vervolg.

Menno Klunder

Foto’s van Herman Postel

 

Quadricep-Patella Rupture

 19 feb 2009

Zo was het zaterdag de 14 feb 2009. Valentijnsdag dus ik gunde Riny ’n dagje shoppen in Bristol Zuid – West Engeland . Zelf dacht ik ’n lekker eindje te gaan hardlopen in de heuvels rond Bristol. De dag er voor hadden we er al gewandeld doch de dames waren op dat moment niet in de “mood to go to the top”. We wilden ook nog naar de rugby wedstrijd Bristol-New Castle. (3-35). Basketbal nee rugby haha.
Dus de andere ochtend met de auto een rustig parkeerplaatsje gezocht onder aan Crooks Peak.

Alles achter gelaten behalve auto sleutels. Nog even gesproken met een back packer, ’n oudere man van een jaar of 57. Die vond het nogal moedig om dat hardlopend te doen. Maar je bent jong en je wilt wat. Na wat warming up in een rustig tempo omhoog.
Boven direkt gevolgd door de afdaling aan de andere zijde naar de volgende bult Compton Hill. Vandaaraf weer naar beneden tot bijna bij de pakeerplaats waar we een jaar of wat geleden de auto parkeerden. Toen weer terug. Ik denk 1,5 uur is genoeg. Compton Hill weer naar beneden. Onderaan was het modderig dus voorzichtig. Gladde leemgrond. Ik zie nog een drassige plek waar ik overheen wil springen. Bij de landing glij ik weg, wil corrigeren, zet daarbij automatisch alle beschikbare energie in en ga door de hoeven. Ik voelde 3 korte scherpe pees scheuren en weet direkt wat er aan de hand is. Afgescheurde pees Quadriceps/patella. 

De rode lijn vormt ruw weg de breuklijn.

Na ‘n minuutje probeer ik met veel moeite en pijn op te staan. Linker been kan niets en buigen doet pijn. Maar toch sta ik op ‘n gegeven moment op één been te balanceren. Het linker onderbeen slingert los onder knie…. Ik kijk vooruit en vervolgens naar boven naar Crooks Peak en weet dat dat niet meer haalbaar is. Er omheen tot het pad aan de achterzijde, hooguit 1 km, dan is het niet zover tot de auto. Ik hinkel 5 stapjes voorwaarts door de modder waarbij ik ’t linker been tot de gewenste landingsplek slinger. Dat gaat ‘m ook niet worden. Krukken heb ik nodig en ‘n spalk. Maar waar? Geen boom te bekennen, alleen rotsenmuurtjes. Dus maar ff wachten op de 3 wandelaars welke ik gepasseerd was tijdens de afdaling. 3 min op een been staan is dan al lang. Ik vraag op afstand al of zij willen helpen. Ik heb een dokter en een helikopter nodig. Dat klonk nogal overtrokken, voor iemand die in de modder is gevallen, aan de uitdrukking op het gezicht van de man te zien. Toch belt hij 911. Terwijl hij aan de telefoon is hoor ik de helikopter opstijgen. De helikopter piloot vindt ons snel en geholpen door een paar mensen strompel ik de 40 meter naar de helikopter. Ik moet m’n been een beetje buigen om ‘m binnen boord te krijgen. Maar dan vertrekken we vlot. Binnen 15 min. lig ik vervolgens in het ziekenhuis. Ik heb de wandelaars nog autosleutels gegeven, het was (uiteraard) een slimme prof. van de Bristol University, en gevraagd m’n telefoon even naar het ziekenhuis te brengen zodat ik Riny kon bellen. Wist het nummer niet. 
Vervolgens onderzoek. Diagnose klopt. Zo mogelijk de volgende dag, op zondag de 15e feb operatie als er geen dringende gevallen zijn. Die zijn er wel maar toch vind de operatie plaats rond de middag van de 15e. Feb 2009   
M’n prof, moest na een wandeling terug naar z’n eigen auto, mijn auto vinden waarvan ik de parkeerplek had uitgelegd. Hij reed, links gesteerd met de BMW naar het hospitaal en bracht de telefoon, sleutels en zelfs m’n bril. Ik gaf hem de tel.nummers van Riny en haar zus en hij regelde de informatie voorziening. Iedereen natuurlijk wat “verrast”.
Maandag pas, toen ik rond negenen wat helderder werd, kreeg ik genoeg van het ziekenhuis en besloot huiswaarts te keren. Riep de hoofdverpleegkundige en vroeg wat ik daarvoor moest doen en zij. B.v. gips geschikt evt voor een gipsvlucht, medicijnen en 30 spuiten (trombose), ’n nette ontslag brief, relaas van de ontvangen behandeling/operatie, krukken, cursus krukken (trap) lopen en zo.
Rond 14 uur verlieten we het ziekenhuis, met alle spullen en ander gips, om te kijken of ik in de auto paste. Zo’n BMW is klein achterin. Maar toch groter dan het leek. ’t Paste en besloten om zo dan maar via de Cannel Tunnel op dinsdag terug te reizen en geen gipsvlucht met allerlei andere complicaties. Riny kreeg een korte praktische inleiding links rijden en links sturen en was direct geslaagd.
Na nog een slechte nacht te hebben doorgebracht bij haar zus zijn we dinsdagochtend vertrokken rond 8:30 uur en rond 19:00 uur in Vorden.
Woensdag wat bijkomen en de boel op orde brengen voor 6 weken gips. MRSA test afnemen, kweekjes laten zetten, volgende week nieuw strakker gips. Na die 6 weken, met ongetwijfeld nog vele ervaringen en vertroeteling de revalidatie……  
Dus dat betekent voorlopig even  geen activiteiten, wedstrijden o.i.d..  Ronde van Vlaanderen (4 april) afgezegd (vind ik zonder voorbereiding al zwaar laat staan met! )

25 Feb 2009. Analyse

Telkenmale gaat ‘t door m’n hoofd hoe dit heeft kunnen gebeuren. Ik hou het op een combinatie van besturing en technisch falen. Afstand inschatten, (foutieve opnemer), landing berekenen, vertraging van de massa berekenen en in te zetten spiermassa/kracht. Er werd dus veel te veel kracht ingezet. Nou ja onzin wellicht.

Vaag herinner ik me dat ik een jaar of 10 geleden al eens iets door de knie ging toen ik uit een lage auto met m’n linker been diezelfde massa op nivo trachtte te brengen.  Had het gevoel dat er toen iets inscheurde maar dat ging voor 80% goed en heelde wellicht weer enigszins. Wel wat last van gehad zonder te weten wat het precies was. Misschien is het genezen en was er steeds ‘t begin van een scheuring aanwezig. Nu die 80% er ook af was was het helder.  Nu nog 4 weken herstelweefsel aanmaken. Daarna gips eraf en revalideren…..

“Hoe geet ‘t?” 9 maart 2009

Zoals de winnaar van de Elfstedentocht ’63 Reinier Paping onderweg al antwoordde op deze vraag:” ’t Geet!”. Maar ‘t geet natuurlijk niet. ‘t Is gewoon lastig, vervelend en je kunt gewoon niks en je moet gewoon door.

Inmiddels is het voorval ruim 4 weken geleden. Dus nog 2 weken gips. De huidige 5e verpakking zit wel erg strak. Blauw en soms ’n ietwat zwart voetje zonder veel gevoel. ’t Klemt dus hier en daar een beetje.

  • Direct bij binnenkomst stabilisatie gips.
  • Volgende dag operatie met daarna weer nieuw gips.
  • 2e dag vertrek met, voor de zekerheid “vliegtuiggips” dus in tweeën gedeeld met expansie mogelijkheid zodat een eventuele zwelling tijdens de vlucht weg kan.
  • Na de 5 dgn MRSA testduur nieuw gips met controle na 3 weken.
  • Bij de controle gips 5. Dat dus erg strak zit.

Hoe het genezingsproces onder ‘t gips verloopt kan ik slechts gissen. Soms heb ik het idee dat het wel aan elkaar zit. Als het gips eraf gaat wordt het in ieder geval een instabiele toestand. Dat wordt overigens altijd voorspeld. Alle spieren zijn de coördinatie kwijt. Daar komt bij dat het op een andere, kortere, wijze aan elkaar zit. Dus het wordt een lange revalidatie. De wond zit mooi gaaf dicht. Geen oppervlakte hechtingen. Geen idee welke techniek is toegepast voor de reparatie. Dat hebben we nu opgevraagd in Engeland. Benieuwd hoe zij met ‘t beschikbaar stellen van gegevens om gaan. De orthopeed hier heeft ook (nog) geen interesse in hoe en waar de pees nou precies is afgescheurd en hoe gerepareerd. In het ontslag rapport staat het heel summier. De 31e gaat ‘t gips er in ieder geval af….

“Hanny” 11 maart 2009

Met Herman Postel de revalidatie mogelijkheden vluchtig besproken en meer nog hoe ik preventief toch nog iets kon doen. Ik dacht aan een roeiapparaat of spinningfiets. Hij opperde de mogelijkheid om de oefenfiets van Hanny (“Hanny” genaamd)  te brengen en er een trapper af te halen. Nou dat werkt. Dagelijks, inmiddels,  een uurtje met 1 been fietsen.

17 maart 2009

Op aandringen van alle vrouwen thuis toch maar even langs de gipskamer gegaan. ‘t Blijkt dat, indien ‘t been niet constant erg hoog wordt gehouden, vocht zich opslaat in het been en dus dikker wordt. Dus afknellen bloedvaten en zo. Dood voetje en donker van kleur. Dat klopt dus met de waarnemingen.

Optie is, zoals destijds met het vlieggips, om ‘t gips van boven tot beneden door te zagen, 1 cm ertussen uit, en vervolgens met 4 trekbandjes met klitteband erom de spanning handmatig regelen. Dat functioneert nu enkele dagen naar tevredenheid.

Nog 14 dagen, de 31e Maart gaat het gips eraf.

19 maart 2009

Eerste afspraak met de fysio. Behandelplan opstellen voor het moment op 13 maart als het gips eraf gaat. Hoe kan hierop al geanticipeerd worden. Wens is om binnen 4 weken minimaal weer 90 graden buiging te verkrijgen en enige kracht. Vervolgens een revalidatie plan welke ik stand-alone kan afwikkelen. Idee is zo snel mogelijk,  doch ook weer niet geheel tegen de grens aan,  dus zonder het risico van overschrijding van de grenzen. Dat zal zowel met de belasting van de hechting van de pees op de knieschijf aan de orde zijn als met de kracht opbouw in de spieren (quadriceps)

Daar is inmiddels niets meer van over. ‘t Gips rammelt.  Gelukkig kan ik met de trekbandjes wat bijstellen.

26 maart 2009

‘t Dagelijks ‘n uurtje fietsen, veelal 4 x 15 min, met ‘n lekker muziekje. Verder is dat geestdodend, maar het is wel lekker om zo wat te kunnen doen.

Gister ook naar Strada (sportschool) geweest en alle spieren welke invloed hebben op de beenspieren al flink aan de tand gevoeld. Dus nu overal spierpijn haha!  Nog 7 dgn gipsen.

Op dinsdag 31 maart is na 6 weken en 2 dagen ‘t gips verwijderd. Direct foto’s maken (X-ray en helaas geen MRI waarop m.i. meer te zien zou zijn).  

Uit het gips is het even een wat onzeker gevoel.  Na 6 weken van boetedoening voor m’n misstap in de engelse heuvels rond Bristol is hedenochtend ’t gips verwijderd. Pootje wat dunner.  Spieren weg. Beetje onzeker omdat, als ik iets door de knie zak, lichte buiging van bv. 20°, erdoorheen zak omdat ik het zaakje erboven niet kan opvangen. Vanmiddag 31/3 een heel eind gelopen en trachten goed af te wikkelen, nergens tegen aan te stoten, en telkenmale bij elke stap de knie buigen tot er weerstand komt.

31 maart 2009

Onderstaand de 2 plaatjes. Duidelijk zijn de harpoentjes te zien waarmee de quadriceps pees / spier weer is vast gezet. Zeker voor techneuten mooi om te zien hoe dit gerepareerd wordt. Met deze harpoentjes is de pees vastgezet, waarna de verdere hechting aan de patella (knieschijf) gedurende 6 weken gips moet volgen Dat schijnt dus nu aardig vast te zitten. Duidelijk is de knieschijf te zien welke volgen`s de orthopeed netjes in de bedding ligt.

Linker knie vanaf de binnenzijde
Knie vanaf de voorzijde
Linker knie vanaf de voorzijde. Duidelijk zijn de drie ankers te zien.

Parallel hieraan lopen de plannen om m’n baan op te zeggen en die van Riny mn vrouw ook en naar Canada te vertrekken. Die plannen lopen al langer. Maar met deze blessure en de wetenschap dat ik in Canada weinig te zoeken heb als ik niet weer fatsoenlijk aan het lopen kom geeft het toch wel wat te denken.

Het is nu zaak om er weer beweging in te krijgen. Binnen enkele weken moet ik de knie weer haaks kunnen krijgen om op 28 april fatsoenlijk in het vliegtuig te kunnen zitten naar Canada . Dat gaat vast lukken. Donderdag 2/4 naar het KNVB sportcentrum Zeist voor revalidatie. Dat zal er wel intensief aan toegaan. 

Ergens in die periode ben ik richting ‘n werkgever gestapt en hen in kennis gesteld van ‘t plan.

2 april 2009.

Vanmorgen in Zeist geweest, op het medisch centrum van de KNVB. Bij de knie specialisten. Na onderzoek van de knie, opnemen van de maatvoering t.o.v. ‘t gezonde been, volgde ‘t mobiliseren van de knie.

Achtereenvolgens:

  • Inventarisatie van hetgeen heeft plaats gevonden en onderzoek van onderstaande X-ray plaatjes.
  • Onderzoek op vocht, speling op de kruisbanden (die lijken goed voor een 58 jarig onderstel).
  • Mobiliseren knieschijf, oprekken van de quadriceps en pees.
  • Afstemmen oefenprogram.

Ik kreeg zeer strikte instructies mee m.b.t. de toegestane oefeningen. Hij kende mijn soort types op basis van een wederzijdse kennis.  De door hem opgegeven oefeningen zijn ’t absolute maximum! Dus daar hou ik me maar aan.

Na weer een bezoek aan de ‘t SMC (Sport Medisch Centrum) van de KNVB in Zeist is de maximale amplitude van de knie weer toegenomen.  D.w.z. dat de knie statisch wordt gebogen en een klein (20-tal) aantal herhalingen maar wel steeds een paar graden verder. Dus voorzichtig buigend gaat het al verder dan 90 gr. Op spanning zelfs 100 a 110 graden. Bij 110 zou je kunnen fietsen (spinner), dus werd die stand opgezocht en toen raps naar de fiets in de trainingszaal. Een aantal prominente topvoetballers, welke ik al een tijdje in de nationale competitie had gemist, zaten al op diverse machines rondjes te malen. Dus posteerde ik me daar maar tussen om voorzichtig ‘n rondje te kunnen maken. Met veel moeite ‘n kwartiertje gefietst zonder weerstand en met een lage frequentie. Dat was al best zweten.

Volgens m’n behandelende fysiotherapeut is de status nu al zeer positief met weinig reactie dus ……. doorgaan.

Donderdag nog ‘n keer naar Zeist juist voor de Pasen.   

Inmiddels ook het OK rapport uit Engeland ontvangen. De reparatie is uitgevoerd met 3 ankertjes, zijn gewoon in de “handel” verkrijgbaar. Mitek G2 Quickanchors. Worden erin geschoten,  ik dacht ‘n beetje krap boren en en dan erin slaan met een hamer. De methodiek wordt in de regel toegepast bij ‘t afscheuren of herplaatsen van de spier welke buitenom over de schouder loopt. Maar in de knie kan het ook……blijkt.  Of is dit een creatief alternatief?

Een van de drie ankers waarmee de pees weer werd vastgezet aan de knieschijf.

21 april 2009.

Vanmiddag weer een buigproef doorstaan op de pijnbank in Zeist. Een der doelen was om op een vliegtuigstoel te kunnen zitten. Dat doel is bereikt. 

Vrijdagmiddag j.l. op de spinner thuis. Zadel weer een standje lager hetgeen mijns inziens verdacht veel leek op de hoogte van de race fiets. Dus die weer van ‘t zolder gehaald en voorzichtig een rondje gefietst om het huis. Dat ging niet slecht dus de fietsbroek aan en rustig ‘n 30 km in de buurt rondgefietst.  Logische denkstap is dan ook om de auto te proberen. Met enige wringen kon ik in dat kleine BMW-tje komen. Schakelen ging prima dus ik rij weer en voel me weer vrij om te gaan en staan. ‘t Enige dat ontbreekt is kracht in het been.  

Zaterdag ook ‘n uur en zondagochtend met Ernst weer wat langer kompleet met koffie pauze. Dat is wel weer een relatief geweldige belevenis. De Paaschberg groep kwam nog achterop en hield even in voor een praatje. Dan zit je zo weer tegen de dertig en dat was niet de bedoeling dus hen maar doorgestuurd.

Conclusie: Sinds het gips eraf is is de vooruitgang gigantisch. Het gaat wel weer goed komen. Snelle progressie door de intensieve oefening maar er moet nog veel gebeuren. Voor het weer 90% is ben ik een half jaar onderweg sedert de 14e feb.09.

28 april 2009. Vertrek naar Hinton, Alberta, Canada

23 mei 2009.

Inmddels alweer bijna 4 weken in Canada. 1e doel in de revalidatie was om met een gebogen knie in het vliegtuig te kunnen zitten. Nou dat is zo’n 15 uur gelukt. De rugzak heb ik niet veel gedragen onderweg. 

Van de fysio in Vorden (Inge) heb ik vorige week nog een uitgebreid  training en herstel programma ontvangen. Alhoewel zij ook beaamt dat deze tendon ruptuur niet veel voorkomt zijn er wel vergelijkingen met ander blessures.

Ik heb dus deze weken geen gerichte training gedaan. Daar is niet van gekomen. Wel veel beweging met m’n knie / been. Dus er is wel progressie maar had meer kunnen zijn. Ik zit nu op 13 weken na de operatie dus mag knie wat zwaarder belast worden.

12 juni 2009.

Ja eigenlijk zou zou ik nu een fikse progressie moeten melden. ‘t Is lastig om het verschil met 3 weken terug vast te stellen. 

Gerichte training heb ik niet gedaan. Buigen gaat goed tot vrijwel maximaal en redelijk pijnvrij. Ik probeer wel vaak te rekken met de quadriceps zoals voor het ongeval. Met de hand de voet vasthouden achter hamstring. Hoe verder het bovenbeen dan naar achter gehouden wordt des te meer voel je de spanning op de quadriceps steeds verder naar boven. In het begin was het alleen buigen met de ‘t knie gewricht nu ook meer de spier zelf.

‘t Zit in ieder geval goed vast. Maar ik voel wel dat er nog weinig kracht in zit. Ik ben 2 keer wezen hardlopen 7 km op de Highway hier.  Voorlopig nog geen  bosloop. Dan voel je wel dat de coördinatie naadje is en de spieren niets corrigeren of dempen of iets opvangen.

Vandaag ‘n dik uur met de ATB weggeweest. Ook eerst op de Higway op en af. 6 km naar het zuiden. Tegen de bult op valt dat toch tegen maar ik kwam boven. Terug rond Jarvis Lake de gravelroad gepakt. Dat gaat ook op en af. Op een gegeven moment nog hard doorfietsen omdat ik beloofd had met een uur terug te zijn. Riny is nogal bang dat ik gepakt wordt door een beer. ‘t Werd  1 uur :20 min. Met ‘t gevoel dat ‘t been ‘n behoorlijke arbeid had geleverd. Moet ook wel want met een maand komen er een aantal survival atleten en dan zal het wel ‘n keer aanpakken worden. De bergen in.

Dus veel fietsen de komende tijd. M’n eigen fiets zal er met 14 dagen hoop ik ook zijn.

Ik moet m’n therapeuten Michel Eskes en Inge Wilms ook progressie melden. Michel heeft meer ‘t zware buigwerk opgeknapt. Inge heeft de subtiele coordinatie oefeningen aangegeven. Moet ik me wel beter aan houden.

5 juli 2009.

Inmiddels ook in Canada weer enkele keren ‘n dik uur gebuffeld op de ATB. Vooral voor m’n linkerbeen gaf dat een geweldig spierpijn gevoel. Ik dacht even dat die spieren er niet meer waren. Dat was natuurlijk ook zo en van die spieren welke er wel waren werd gelijk heel veel gevraagd. Nu ik dat zo schrijf besef ik dat een geleidelijk opvoeren van de belasting wellicht beter is.  

Dat zal dus moeten gebeuren.

5 oktober 2009

Inmiddels weer 3 maand verder en 8 maand na het ongeval. Tijdens ‘t dagelijkse werk in Canada merk ik er niet veel meer van. Wel bij elke afwijkende bezigheid. Traplopen, op de knieën liggen en natuurlijk sporten.  

De zomer wel telkenmale wat gedaan maar niet gericht. Zo nu en dan fietsen en minder vaak hardlopen. Wel enkel keren een berg op geweest. Frappant was wel dat met Ernst en Tonny ‘n stijging van 400 meter per uur wel gehaald kon worden. Niet veel last van. Bergaf wel weer. 

Maar het moet wel gerichter. Idee is om een doel te stellen: b.v. een Adventure Race met een maatje die ook wat ligt te klungelen. Dus als het even meezit moet dat 30 jan. ’10 gebeuren.  De Midwinterrun.

Heb gister gefietst en vandaag ’n uur zachtjes (hard) gelopen. Linkerbeen heeft nog weinig coördinatie en weinig spiermassa om de klappen van het neerkomen op te vangen. Intervallen. Dus stukken van 500 meter langs de Highway. Ff bijkomen en weer verder. Dat zo’n 10 keer.  Door het bos ben ik te angstig om hard te lopen en bang te struikelen. Ook wat angst om uit te glijden (de oorzaak van de malheur) Ook maar ’n half uurtje wat krachttraining gedaan en voel nu wel dat dat zijn effect heeft rond ’t knie gewricht.

Kim had me instructie gegeven. Belasten terwijl de spieren langer worden dat geeft een dubbel effect. Morgen weer dus, want m’n maatje (Henk) traint zich ook het apezuur in Nederland op de Lochemse berg.

14 feb 2010. ‘n Jaar na dato.

Op 30 jan 2010 moest het dan gebeuren. Het is echt winter in de Rockies dus heel geschikt om even naar Nederland af te reizen. De Midwinterrun stond op het program. M.i.  lang niet voldoende gericht getraind. Dus vooraf was het van belang een haalbare strategie overeen te komen met Henk welke voornamelijk was gebaseerd op stapvoets lopen en geen fouten maken .  Achteraf bij analyse bleek dat we zo’n 38 km hebben gelopen. De ondergrond vaak spekglad bedekt met sneeuw. Aan glibberend hardlopen had ik sowieso een broertje dood aldaar.  Alhoewel stijf in al m’n gewrichten na afloop door gewone overbelasting had m’n knie zich aardig gehouden. Een beetje vocht erin maar geen onoverkomelijke pijn. Ik dacht dat is met 2-3 dagen weer over en dat was zo. Dus in die zin ging het goed.

Enkele dagen ervoor, constateerde ik dat het koud was in Nederland, en er een ijsvloer lag op de Vordense ijsbaan. Ik had dacht dat ik nog een stel hoge noren had maar kon die niet vinden. In Canada wellicht? Dus maar nieuwe M&M’s gekocht bij Freewheel in Vorden en met Martine naar de ijsbaan.

Deze schoenen passen ook op m’n langlaufskie’s dus leek het me wel passend.

Optimisme vierde nog hoogtij totdat ik moest gaan staan op die dingen. Alhoewel relatief laag bij ‘t ijs, was ik als de dood voor glij / valpartijen. Letterlijk aan de hand van Martine voltooide ik ‘n 10-tal rondjes waarna ik waternat weer op het typische schaatsbankje neerzeeg.   …………..Morgen weer, maar het dooide.  De angst, voor glijden,  zit er diep in. Onvoorstelbaar hoe zoiets in ‘t brein wordt ingebrand. En hoe krijg je het er weer uit. Allereerst meer kracht in de quadriceps denk ik maar daarnaast balanceren / en coördinatie oefeningen. Dus nu sta ik dagelijks op een been te balanceren, glad is het hier ook overal. 

Het dooie gevoel in ‘t scheenbeen en de voet blijft. Oppassen als het erg koud wordt.

Hardlopen wil nog niet. ‘t Is me hier ook te glad overal. 

Onderdelen Wild. Guide opleiding

Outdoorlessen

Aan de Outdoor mensen zijn onderstaande onderwerpen uiteengezet tijdens ca 40 lessen van 45 min. Het zijn enkele noodzakelijke onderwerpen uit de gidsenopleiding welke deelnemers aan de Outdoor moeten kennen voor een behoorlijke deelname en voor het geval zij ergens alleen voor mochten komen te staan.

  • kaart- en kompas lezen
    •  1:250.000 kaarten lezen.
    • UTM-coordinaten systeem en GMRS systeem.
    • Kompas: uitleg van het instrument.
    • Kompas gebruik.
    • Inclinatie en declinatie
    • Kaarthoeken en kompashoeken. 
    • Kompas gebruik in het veld
    • Afstanden meten in het veld.
    • Snelheden in het veld en calibratie. Terreinomstandigheden: Bebost, alpineterrein, bergop, bergaf, trail, ATV route, gravelroad, verhardeweg. 
    • navigeren
  • weerkunde
    • Wolkenkennis
    • Onweer
    • Hoge- en lage druk gebieden
    • Weer-systemen
    • Wind
  • Routeplan opstellen.
    • Vastleggen elementaire gegevens. Begin- en eindcoordinaten, tijden, koersen, afstanden en (rust)tijden.
    • Vertrek en terugkomsttijden.
    • Achterlaten gegevens bij RMCP of politie of anderen.
    • Omvang van de groep
    • Groepsleden en elementaire gegevens van ‘t individuele lid. Herkennings elementen (kleur haar, ogen etc), fysieke en psychische eigenschappen, allergienen, 
  • eerste hulp in de wildernis.
  • eetbare en geneeskrachtige planten 
  • hoe te handelen bij ontmoetingen met groot wild 
  • veiligheid en survival
  • Kano, kayaktechnieken.
    • Verplichte attributen, naast paddels, reserve paddel, bailor, trow-bag, vastzetlijnen
    • Inrichten en beladen van de kano en kajak
    • kompasvaren, drift, vaarsnelheden zonder en met tegen- en meewind.
    • paddelslagen: boogslag, J-stroke, 
  • klimtechnieken 
    • klimgordel/broekje
    • Flaschenzug
    • ca 8 elementaire knopen.
    • lijnen en belastingen. Dynamische en statische lijnen.
  • wildernis etiquette.
    • Kiezen van een kampplek.
    • Inrichten kampplek
    • Ontsnappingsroutes kiezen voor groot wild en mensen.
    • Base-line uitzetten.
  • opsporen en herkennen van groot wild. 
    • sporen herkennen.
    • verbanden zien in de natuur. b.v tussen wolf en eland. Zwaluw en mug etc. 
  • kamproutines/regels in de wildernis. 
    • Gebruik van materialen.