Alle berichten van Leo Slutter

2003 Breedenbroek—>Gendringen

Op zaterdag 14 juni 03 vond de ABCTA survivalrun plaats. Een adventure raid georganiseerd door medewerkers van ABCTA voor haar relaties en/of voor bedrijven met affiniteit met de landbouw.

Tijdens het evenement wordt op basis van een roadbook en kaart en kompas, lopend, ATB-end,  kayakkend of anders, de route gezocht door een vooraf onbekend gebied in Nederland. Onderweg zijn allerlei natuurlijke en kunstmatige hindernissen voorzien welk moeten worden overwonnen.  Dit in teamverband (4-persoonsteams) gedurende een ca 12 uur durende bezigheid. Het is geen wedstrijd doch het team welke voor het uitgezette traject de minste tijd nodig heeft wordt tot winnaar uitgeroepen.

De start is zaterdagochtend om 7.00 uur exact. Om 6 uur ontvangst met koffie en gebak als laatste gebaar van mededogen, om 6.30 uur de briefing waarin de laatste wedstrijdmededelingen worden gedaan.

Onder druk van de adrenaline worden hier al de eerste essentiële zaken niet opgepikt. Natuurlijk wordt er teveel verteld, verdeeldheid gezaaid, onrust gekweekt, onzekerheid opgewekt. Kunst is het kaf van het koren te scheiden, overzicht te bewaren naast rust en teamspirit. Is er goed getraind, zijn alle facetten beoefend, zijn de taken goed verdeeld, wie is de team captain, hoe worden de beslissingen genomen onderweg, wie meet de afstanden, wie navigeert, wat te doen bij twijfel, hoe kunnen de etappewisselingen snel verlopen en  wie of hoe worden de strategische, tactische of operationele besluiten genomen?

Natuurlijk is het een spel maar om in de uitslagentop te komen moet alles kloppen. Niet zo zeer de snelheid maar het uithoudingsvermogen en fouten reductie zijn bepalend voor een goed klassement.

Direct na het aftellen om 7.00 uur is het zaak om uit de informatie welke wordt verstrekt een schifting te maken. Het lag in de bedoeling om slechts een afstand en koers te verstrekken. Dan konden alle teams direct aan de slag. Door omstandigheden werd het toch meer. Enkele kaarten, roadbooks, instructies, legenda’s etc.

 

Dus duurt het enige tijd (soms 20 min.) voordat helder is dat alleen die ene koers er uitgepikt moest worden om te vertrekken.

Ook de controleposten kijken nog even waar hun exacte locatie is.

De eerste etappe zijn 5 koersen welke alleen met het kompas gevonden kunnen worden. Een koers bij de start en telkens op het CP de vervolg koers naar de volgende. Hierbij ook enkele valse CP’s met de vervolgkoers. ‘n Boswachter haalde een valse CP weg. De 24 teams waren opgedeeld in 3 groepen met 3 verschillende routes naar CP 4. Dus konden enkelen van de eerste groep niet de valse CP tegenkomen. ‘n Mee- of tegenvaller dus. Qua afstand bedroeg de eerste etappe ca 4 km. Het punt waar de kajaks in ontvangst konden worden genomen was een kaartcoördinaat en stond als eerste punt op een der kaarten.

Volle kracht vooruit.

Met de kajak een koers lopen van 1.625 mtr op x graden was de volgende opdracht en werd als lastig ervaren. Hierna met stijve schouders eindelijk de kajak in voor ca 10 km stroomopwaarts kajakken. Hier was beer los en konden velen alle remmen losgooien.

Het ABCTA team had hier de kop al stevig in handen. Henk kijkt nog eens achterom. Geen tegenstander te bekennen stelt hij tevreden vast. 

Voor enkelen was het echter een spoedcursus. De eerste km maakte menigeen de ene na de andere pirouette. Dit tot veel plezier bij de begeleiders maar tot rampgedachten bij de organisatie. In vertwijfeling werd al gedacht aan nachtverlichting aanbrengen op de boot van Renee. Hij bleek een zeer snelle leerling. Bij het eindpunt van het kajakken ging hij fier op kop en hield de teamleden uit de wind.

 

Renee ramt zijn teammaat onbarmhartig midscheeps. Een lastige bezigheid dat kajakken. De draaikolken zijn nog zichtbaar waar zijn krachtige paddelslagen het water beroerden.

Dat kajakken vaak een onderdeel is van de run was bekend maar zoveel “onkunde”was niet verwacht.   Tijdens de kajakroute uiteraard veel uitstapje om stuwen heen en nog een uitstap naar enkele hindernissen zoals hieronder aangegeven.

Uiteraard zijn niet alle deelnemers doorgewinterde survivalatleten. Daarom is teamwork deze dag een eerste vereiste. Met 4 teamleden eindigen is belangrijk. Verlies van een teamlid betekent 3 uur straftijd. Dodelijk voor de uitslag dus. Bij elk onderdeel is het “sparen” van de zwakste een absolute must. Maar zoals bij deze hindernis moet je het laatste stukje toch nog echt zelf doen en dat kost kracht.

In het reglement staat dat ieder teamlid wel alle hindernissen zelf moet doen. Desnoods of bij voorkeur met hulp van de teamleden. De hindernissen zijn ook zo gekozen dat dit  wenselijk en mogelijk is met enige creativiteit.

Aan het eind van de kajaktocht leidde de route naar het survivaltrainingsbos van Herbert Luimes in de Heurne.Verschrikkelijke hindernissen waren beschikbaar voor de deelnemers. Echter na diepgaande overwegingen waren er een 8-tal humane scheppingen uitgekozen welke dienden te worden overwonnen. Door wederom elkaar ondersteuning te bieden werden deze snel genomen.  Voor een der obstakels moest het gehele team in actie komen dez te overwinnen. Dit Nutreco team loste dit vlekkeloos op door al stapelend hun dame op een hoger nivo te brengen. De controlepost achter de boom kijkt scherp toe op eventuele onrechtmatigheden. Ook daarin zijn deelnemers al zeer bedreven.

Niet voor niets dragen zij de veelbetekende naam “Power and Brains”. Als je zo samenwerkt en geconcentreerd doorgaat kom je ongemerkt hoog in de uitslagen.
Het team van Berkel Milieu eindigde met stip hoog in het klassement. Onder de bezielende leiding van de ervaren  Gerard Weernink en enkele doorgewinterde collega’s wisten zij menig tegenstander te slim af te zijn.
Het ICT-team hier nog enthousiast en compleet. Door het hoge aanvangstempo en de gunstige positie in het deelnemersveld werden de krachten van de meest opportunistische leden gesloopt. Later stapten 2 leden uit wegens overbelasting van hun onderstel. Psja het zijn ook maar “programmeurs”
Op de evenwichtsbalk moet je het wel alleen doen. Ook al wil je wel even meelopen. Dit Starren team deed al aardig mee.

Na het bosje met zijn verschrikkingen nog een Postmans walk en een evenwichtsbalk.

Gilde Main in opperste concentratie. Zij mistten direct na de start ‘n slag waardoor de scherpte eraf was. 
Fred Nijskens straalt vreugde uit aan het eind van de kajakroute. 
De postmanswalk werd handig omgedoopt tot een indianenbrug. Ook al ging dit wel eens mis. Eric ziet toe dat zijn team het weer slim oplost.

De Loopetappe. 

Tot daar aan toe was  de ABCTA run min of meer zittend werk. Nu volgde een loopetappe op een kaart uit 1920. Veel was nog wel gelijk ook veel niet. Dit vergde zeer geconcentreerd lezen en keuzes maken om CP’s wel of niet te laten liggen. Bij start wisten de deelnemers niet beter dan dat er ca 18 km moest worden gelopen. Bij CP-35 op driekwart van de afstand, stond de info dat op het volgende CP punt vervolgd kon worden per ATB. Voor dit punt hadden veel teams al besloten rechtstreeks naar het eindpunt van de looproute te gaan. Hierdoor werd informatie gemist, CP’s gemist en een hindernis (Tokkel over de AA-strang)  gemist. Maar vaak werden de begeleiders soepel naar het eindpunt geleid alwaar de brugsprong in de Oude IJssel kon worden beschouwd. Ca 6 mtr sprong vanaf een houten boogbrug in de diepte en vervolgens via een net aan de andere zijde weer omhoog.

ATB etappe.

Hierna een ATB etappe. Deze leidde gedeeltelijk door Duitsland. Een team verbleef er verder de gehele middag. Na de loopetappe, welke als zeer zwaar werd beoordeeld, kwamen de fietsen als een zegen. Soms op het dooie gemak werden de vervolg coördinaten uitgezet. De navigatoren waren de enigen die werkten. Vervolgens koersend met de kop in de wind op zoek naar ca 10 CP’s op een 30 km lang parcours. Er waren er ook met 70 km op de teller.

Uit het verleden waren de schwamps van de zandafgravingen in de survival van Gendringen zowel berucht. Als het had geregend, zoals was gewenst dan was het een ware glibberpartij geworden Nu werd het opgezocht. Na de eerste harde zandbulten moest op het juiste CP het vlot te water worden gelaten en naar de overzijde gekoerst. In de regel ging men bij de materiaalpost te water. Dit gaf bijna automatisch valse CP’s.  Zelfs de winnaars scoorden hier 3 x valse CP’s (90 min straftijd) maar konden het zich veroorloven.

Het varend oversteken op zich was hindernis 60. Dus missen is ook ‘n uur en veel spelvreugde. Het was een machtig mooie overtocht zeker met de wind in de zeilen. Achteraf was de beste tactiek om de banden op te halen en naar het smalste deel te brengen, hier oversteken en direct weer terug. De CP’s op kaart uitzetten en zoeken rond het water zodra je er langs komt. Vlot bouwen was dan niet nodig.  Maar ja achteraf……kun je een koe…..

of….

… een lekkere moddersloot

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Van je vrienden moet je het hebben. Teamwork en vasthoudendheid. 

 

 

 

Na de moddersloot nog een simpel touwhindernisje en nog wat zand/kleiheuvels om de spiertjes nog wat op te rekken aan het eind van een onderhoudende dag. De grootste agressie was er bij de meest teams wel uit. Het werd tijd voor een lekkere douche en het varkentje wachtte aan het spit.

De winnaars van 2003. Het eerste team van ABCTA won overtuigend. 

De prijsuitreiking werd verricht door Johan Pegge. Het winnende team werd in het zonnetje gezet vanwege deze goede prestatie. In voorgaande jaren werd reeds vaker de eerste plek opgeëist. Door het onfortuinlijk uitstappen uit de run van 2002 in Zd. Limburg was het team extra gemotiveerd om sterk terug te komen. En dat is gelukt. Ook de terugkeer navigator Ronny Buil droeg bij tot het succes.

Berkel Milieu op de tweede plaats. Het was de eerste keer dat zij meededen. Echter de captain van het team Gerard Weernink was een prominent lid van een der teams uit vorige jaren Borculo Domo Ingredients BDI. Met de beschikbare ervaring en ondersteuning van zijn team leden kon hij en konden zij deze prestatie neerzetten. Gewoon overal vlot doorgaan en geen grote fouten maken. Zeer knap!!!

Het team van Gilde Main, winnaar in 2002, nu op een derde plaats. Door enkele problemen in het begin kwamen zij nooit in het goede ritme om een serieuze bedreiging te zijn zoals wel was verwacht.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Tot slot een gezamenlijk hapje en drankje. Locatie het Sportcentrum van Magic Outdoor Sorts in Gendringen. Survival nestor Marcel Giessen zwaait hier de scepter.

De prijzen uitgereikt, de uitslagberekening verzorgd. Dat geeft weer volop reden tot analyse. Waar hebben we iets gemist, het verkeerde of goede besluit genomen.

 

 

 

 

 

 

Een onderhoudende dag raakt zo ten einde. Gestart met de wedstrijd om 7.00 uur doch met de nachtelijke reis al veel vroeger.  Na ca 12 uur intensief bezig zijn wordt de vrede weer getekend. Weer is er een run ten einde. Zover bekend met een goed parcours, zonder veel hoogte verschillen en gelukkig zonder ongevallen. Wel is er een vrij hoog uitval percentage. Dat kost vele strafuren en waarschijnlijk minimaal spier/gewrichtspijn en wellicht blessures. We hoorden (alweer) het  voornemen om voor volgend jaar een nog betere voorbereiding te treffen.

De organisatie dankt de deelnemers, sponsoren, en helpers, trackdesigners en de “keuken”. De omgevings factoren waren perfect verzorgd.

Namens de organisatie:  Leo Slütter.

2002. Le Moulin Belgie-Meersen

ABC-run in Limburg met start in Belgie

Het voorspel van de ABCTA-raid.

oftewel

The Ultimate Cooperation Raid 2002.   

Januari 2002

Inderdaad, “The Ultimate Cooperation” met teams bestaande uit 3 personen, moet je bereid zijn tot perfect samenwerken om in de top van het klassement terecht te komen. Op 13 en 14 september 2002 vindt de jaarlijkse Raid weer plaats met zoals beloofd start in Belgie. Nu eens niet in het voorjaar in het vlakke Gelderse coulisselandschap tussen het wuivende graan maar ploeterend tussen de woest grommend klaarstaande maiskneuzers in het (Belgisch) Limburgse heuvellandschap. Een 24-uurs sportwedstrijd, met verplaatsingen hardlopend, kayakkend, ATB-énd  of paardrijdend of middels andere transportmiddelen maar altijd functioneert het menselijk lichaam als primaire krachtbron. Het parcours wordt gekozen op basis van een Roadbook met kaart en kompas en route gegevens Oftewel een dagje lekker tot op de bodem gaan waarna het heerlijk is om je weer te laten verwennen met een varkentje aan het spit met een drankje bij een kampvuurtje etc.  Dat is al een 10-tal jaren een vast jaarlijks terugkerend evenement waarbij een 20-tal bedrijventeams, met een zakelijke relatie met ABCTA en/of affiniteit met de landbouw, hun beste en meest betrokken atleten afvaardigen om deel te nemen. Niet als het jaarlijkse sportdagje van het bedrijf maar deelname aan een evenement waarbij de fysieke en psychische grenzen ver moeten worden verlegd en tot de denkbeeldige bodem van het menselijke kunnen moet worden gegaan.

De plaats van uitvoering voor de 2002 uitvoering begint reeds vastere vormen aan te nemen en voorspelt een zeer afwisselend etmaal. Uiteraard worden de deelnemers pas een dag van te voren op de hoogte gesteld waar het evenement plaatsvindt. De inspiratie is zo groot dat velen anders, bij te veel voorkennis, de gelegenheid te baat nemen toch alvast wat research op locatie te verrichten. Succes is toch afhankelijk van een goede voorbereiding en daar gaan teams soms heel ver in.

Momenteel staan er 20 teams genoteerd om deel te nemen. Een aantal teams dient nog wel aan  enkele elementaire eisen te voldoen. We vertrouwen er echter op dat dit gaat gebeuren.

Werkelijk de crème de la crème van de Nederlandse mengvoederindustrie en toeleveranciers staat aan de start. En wat is zo´n selectie zonder enkele teams van ABCTA.

Team 1

Jan Knorth, Henk Griemelink, H.Postel

 

Het team van de Afd. Techniek van ABCTA veroverde vorig jaar de eerste plek. Gezien hun jaarlijkse vaste plek bij de top 5 zijn zij ook nu weer favoriet. Maar Ronnie Buil de vaste navigator is er dit jaar niet bij en Herman Postel wordt ook een jaartje ouder dus jongeren hebben zeker een kans. Wellicht dat het temperament van Henk Griemelink hem en zijn teammaats nogmaals tot grootse prestaties brengen..

Team 7   “Volgt!”

Andre Startman, P.Lieftink en Jos Eekelder.

De tweede groep van ABCTA zal tijdens de trainingssessies de onderlinge verschillen goed op elkaar moeten gaan afstemmen. Gebruik maken van elkaars sterke kanten dat zal het geheim zijn en niet te zwaar belasten in de training. Andre Startman ligt aan de ketting zodat z´n snelheid wat tempert. Wellicht dat Peter Lieftink straks het tempo aangeeft, Jos Eekelder is de onbekende factor in het team met mogelijk de grote navigatie vaardigheden.

Maar ook uit het buitenveld verwachten we veel van o.a. Gilde Main. Het bedrijf dat het onderhoudsmanagementssysteem aan ons leverde. Ervaren krachten maken deel uit van het team en zij weten reeds wat winnen is. Nutrifeed won in 2000 en heeft wederom ingeschreven tot grote vreugde van ABCTA1, het team dat o arrogantie competitie mistte. Zij maken ook kans op de eerste plek doordat zij zuinig met hun krachten omspringen en weinig fouten maken.

ICT is de grote afwezige na vele jaren met een groot aantal teams te hebben deelgenomen. Ook Tebodin CCE (oftewel Cebeco Ing. Buro) missen we. Wellicht nog immer te druk met hun project in Zwitserland voor onze coöperatieve collega UFA. Volgend jaar willen ze weer van de partij zijn.

De Nutreco-groep wil door een  zware vertegenwoordiging, door met meerdere teams in te schrijven, de winstkansen doen stijgen. Statistisch en numeriek hebben zij hierdoor betere kansen, we weten echter ook dat zij een gedegen concurrent zijn op basis van vaardigheden.  Het damesteam van de Nutreco groep is er ook weer bij na vorig jaar vanaf de zijlijn te hebben moeten toekijken hetgeen teveel frustreerde. Het damesteam van de Schothorst heeft er dit jaar vanaf gezien. Maar Jan Fledderus is wel van de partij. Deelname noopt hem elk jaar weer tot een forse sportieve investering. Dat geldt overigens voor velen onder de inschrijvers.

Zo zouden we de beschouwing kunnen vervolgen doch jaarlijks blijkt er telkens weer ´n ander team uit de top 10 het best met de gegeven problematiek te kunnen omgaan waardoor telkenmale een ander team komt bovendrijven.

       September 2002

“Uur U”.

24 uur voor de start van de run krijgen de deelnemers per E-mail de startlocatie gegevens toegezonden.

Vrijdag 13 september 2002, Start om 15.00 uur op coördinaat 173600-309500.

Ontvangst vanaf 13.00 uur. Briefing om 14.00 uur.  “So be there!!!”

Door files en brandende auto´s op de A2 vertragen enkele groepen zich. De start is echter vastgesteld op het radiosignaal van 15.00 uur derhalve…….

report1

Vooraf koffie met een Belgische vlaai in Restaurant Le Moulin in Eben- Emael,  Belgie ca. 3 km vanaf de Nederlandse grens. Ja plan was een run in de Belgische Ardennen. Echter nadat een 3-tal locaties afvielen werd besloten in run in Limburg te houden. De start in Belgie werd echter gehandhaafd.

report12

Geconcentreerd de eerste coördinaten vinden. Dat was de startlocatie. Voor velen al een probleem. Allerlei gevaren moesten onderweg al getrotseerd worden maar na ´t traditionele gebak voor de start kon iedereen toch vertrekken.  Het eerste coordinaat was “vreemde”  toren van Eben -Emael. 

report13

 

report14

 

 

 

Het waren de coördinaten van de toren van de Moulin. Het rode stipje ongeveer in het midden van onderstaande kaart is CP-2 slechts 150 mtr vanaf de start met enkele hoogtelijnen ertussen. Boven op de toren vindt men de coördinaten van CP-11, het tweede CP van de tweede etappe, ´n ATB route.  De rode toren ligt in kaartvak 173/174-309/310

Moulin

 

 

 

 

 

 

 

Als het gros der teams al op de toren is geweest staan enkelen nog de braille te ontcijferen totdat zij de geest krijgen.

Het team met de meest energie (NRE uit Eindhoven) tobt nog over het resultaat. Wellicht tekenen zij de rest van de route (etappe 2 en 3) ook reeds uit.

report15

 

 

 

 

 

 

ABCTA-run 2002 in Belgisch en Nederlands Limburg

8 september 2002

Op vrijdag 13 september j.l. vond om 15.00 uur de start plaats van de ABCTA survivalrun in het uiterste zuiden van ons land. Beoogd was een run in de Ardennen maar dat zat wat tegen door telkenmale wegvallen van gewenste locaties. Start dus in Eben- Emael ca. 5 km vanaf de Limburgse grens.  Toch vindt je daar al alleraardigste kalkbergen. Steil en als je deze wat vaker neemt ook voldoende stijgmeters. Om 14.00 uur de laatste briefing. Menig team had grote moeite tijdig ter plekke te zijn. Veel opstoppingen onderweg. Brandende auto´s op de A2. Alles was er aan gedaan om de teams het leven moeilijk te maken.  “The Ultimate Cooperation Raid” zoals de naam ook al aangeeft begint als je thuis vertrekt. Een stukje briefing missen betekent met minder essentiële informatie vertrekken. Ja een hard gelag maar vele parallellen met de dagelijkse gang van zaken.

Etappe 1.

Met veel adrenaline in het bloed begint het aftellen op het Belgische radiosignaal van 15.00 uur vanuit het zonnige restaurant Le Moulin in het Belgische Eben-Emael . Alle klokken gelijk, tijd is relatief. In plaats van een bloedstollende sprint over de eerste kilometer begint de strijd met het ontcijferen van het eerste coördinaat in braille schrift.

Een deskundige had ons verzekerd dat het voor gestresste survival atleten met een schuimende bloedstroom ondoenlijk is om “in de blind” braille te ontcijferen. Ongevoelige dikke eeltige vingers geen kans. Zelfs ziende bleek dit nog niet eenvoudig maar toch simpeler dan de morsecode in de run van 2000. Na 30 min was iedereen weg. CP-1 lag boven in een toren slechts 150 mtr vanaf de start echter wel na de eerste beklimming van een helling. Boven op de toren werden de coördinaten van CP-11 aangegeven het tweede CP van de 2e etappe. ´n Enkeling ging vervolgens direct op zoek naar dit  punt zonder etappe 1 af te maken. Een duidelijk voorbeeld van coördinatieverdwazing. Etappe 1 telde slechts 10 CP´s op een afstand in vogelvlucht van 5100 mtr met een deadline van 1 uur 45 min. De meeste teams redden dit ook. Enkelen hebben ´n uur meer nodig en negeren de deadline straftijden.

Etappe 2.

Aansluitend een ATB etappe in vogelvlucht van 17 km met 6  CP´s . De deadline blijkt krap ook al omdat er in de eerste etappe overschrijdingen waren. Ook de snelste teams lopen uit.

Voor de verzorgers was het krap om tijdig op het afstappunt van de ATB´s te komen. Alhoewel hier voor gewaarschuwd was in de briefing blijken teams hun verzorgers onvoldoende te instrueren. Je moet ook overal op letten is de klacht. Rond 19.00uur komen de eerste teams binnen bij de start van de derde etappe. Geen enkel team blijkt op het idee te zijn gekomen 5 km af te snijden door simpelweg met de fiets op de nek door de Maas te lopen. Het water stond tot knie hoogte. Vervolgens was een snelle wissel op z´n plaats. Helpers zouden reeds wat voeding in de kayak kunnen leggen zodat de wissel hardlopend zou kunnen plaatsvinden. In de praktijk wordt redelijk fors gepauzeerd en strategie overleg gevoerd.

Team Nutreco dames trekt zich terug omdat een der teamleden in de buitenwijken van Maastricht ten val komt met de ATB. De begeleider van Adviloging rijdt de neus van de auto en een ander begeleider krijgt een hypo-aanval. Moeilijkheden dus op velerlei terreinen maar het blijkt aan het eind allemaal mee te vallen.

report16

 

 

 

 

 

 

Team 2 van ABCTA heeft zojuist de toren gehad, zijn door de Jeker gelopen, en opzoek naar CP-3 een wat lastig te vinden punt. Feit is dat zij verreweg de snelste pakken van het startveld dragen.

report17

 

 

 

 

 

 

 

Etappe 3.

10 km kajakken, in een 3-persoons bootje, stroomafwaarts van de Maas met een lage waterstand. De meeste teams komen in het donker aan na ca 1,5 uur. Vervolgens in het donker naar de camping in Meerssen ± 15 km. Dat was weer een zeer strak schema voor de verzorgers. Enkele teams arriveren zelfs voor de verzorgers.

Etappe 4.

Opdracht: Het zoeken van enkele CP´s in het donker op weg naar de camping. In gedachten maakt een ieder zich op voor de nacht en een zit van enkele uren met een potje bier bij het grote kampvuur.  Op de camping luidt de opdracht om niet de tent in te kruipen maar alle benodigde overnachtingsspullen mee te nemen en direct te voet vertrekken naar het volgende CP  enkele km verderop. Dit blijkt de ingang van een enorm uitgebreide ondergrondse kalksteengrot. Opdracht met het gehele team in het donker met alleen een kaarsje een draadje volgen. Na 3 ondergrondse kilometers  blijkt een bemande CP aanwezig met een CP-nummer. De overnachtingspullen zijn uit veiligheid overwegingen meegenomen. Mocht je het draadje kwijt zijn dan is de opdracht: Door de knieën, niet gaan dwalen, in de slaapzak en rusten. Er zal na afloop na voldoende boete doening een zoektocht worden gestart door de gids.  Gelukkig zijn alle teams, volledig, zover we weten teruggekeerd. Vervolgens terugtocht naar de camping alwaar bij het kampvuur nog de wetenswaardigheden tussen de teams werden uitgewisseld. Om 3 uur was alles rustig en de 2 “verloren” begeleiders teruggekeerd. Onder toezicht van de politie was het een rustige nacht zonder ordeverstoringen.

Tob-overleg voor de toglle. 

report18

 

 

 

 

 

 

Maar dan vliegend als een vogeltje vanaf de Wilhelmina toren (Vaals)

report19

 

 

 

 

 

 

Zaterdagochtend.

Reveille om 6 uur. Briefing om 7 uur. Start om 8 uur in het Belgische Sippenaeken. De start informatie werd tijdens de briefing uitgereikt. Onderweg zijn de “echten” achter in de busjes dan al de routes aan het uitzetten. Gelukkig is iedereen zo sportief of niet aan gedacht om niet met de auto al langs de CP´s te rijden alhoewel enkele punten wel gepasseerd werden. ´n Enkeling dacht zelfs op de startplaats geen extra info te krijgen en begonnen direct met de etappe maar keerden toch op hun schreden terug. De 5e etappe een ATB tocht leidt naar de parkeerplaats op de Vaalserberg. Een afstand van slechts 10 km in vogelvlucht maar aanmerkelijk pittiger in de praktijk met vele klim km.

Etappe 6.

Rond de Vaalserberg en rond het 3-landenpunt was een loopetappe uitgezet om 12 CP´s te zoeken waaronder een in het midden van het labyrint en een boven op de Wilhelminatoren waar vervolgens vanaf getokkeld diende te worden.  Een afstand van 5,1 km als een vogeltje maar in de praktijk het dubbele met veel up´s en down´s. Een heel mooie tocht zelfs op zondagmiddag met de familie voor wat heuveltraining. Ook echt een tocht voor Johan Pegge om deze uit te zetten. In het verre verleden hebben we hier al eens vertoefd in het kader van een andere wedstrijd. Mooie herinneringen, dus voldoende grond om deze nog eens op te halen. Kaartlezend was de route redelijk complex vanwege de vele paden en weggetjes. In het labyrint werden de trukendozen door de teams opengetrokken. De ene vroeg aan iemand in het midden welke CP-nummer er stond, een ander nam de korte route via de uitgang. Hierdoor de benodigde tijd tot 30 sec. reducerend. Alhoewel creativiteit aangesproken mag en moet worden is het wel de bedoeling om trajecten in de geest van het evenement af te leggen. Enkelen overschreden  deze grenzen.

Een andere grens was om geen roadblocks te passeren of weggedeeltes gebruiken waar op kaart een rood streep door was getrokken. Dit op de zeer zware straffe van diskwalificatie uit de eindrangschikking. Bedoeling is routes te laten nemen welke veel mooiere, moeilijker en veiliger zijn.  Ook dit absolute gegeven was voor enkelen niet te handhaven.

Etappe 7

De laatste maar ook de zwaarste etappe. Ca. 35 km,  linea recta door de Limburgse heuvels per ATB. Bruto kwam dit uit op 50-60 km en 5 a 6 uur stevig doorfietsen. Halverwege een memorisatie op de Gulpenerberg. Vanhieruit 3 CP´s in ogenschouw nemen vanaf de kaart en vervolgens vanuit het geheugen/memo de punten opzoeken welk per toeval aan alle zijden onder aan de berg liggen. Goed gecoördineerd hoeft dit niet langer dan 20 min te duren indien alle 3-leden foutloos hun punten vinden. Het punt in Gulpen was echter verraderlijk vanwege de keus uit 2 kerken waar het CP kon liggen.

Aan het eind van de ATB waren nog enkele touwhindernissen te nemen om in de sfeer van overleven te blijven.

report20

 

 

De abseil hindernis aan het slot van de run.

 

 

 

 

De wedstrijd van 2002 werd besloten met een dankwoord van Leo Slütter aan allen die hebben meegewerkt.

nutrec8

 

 

 

 

 

 

In het bijzonder de mensen van de fietsclub de Paaschberg uit Lochem en de collega´s van ABCTA. In het bijzonder dank voor Harry Nijenhuis die achter de schermen als “stofzuiger op het middenveld” veel detailwerk opknapte om het geheel soepel te laten verlopen. Eveneens veel dank voor “trackdesigners” Nico de Vos, Johan Pegge en Han Colvoort. De mooie routes waren het resultaat van hun speurwerk in de voorbereiding.

===============================

 

2001 Rijssen-Markelo

ABCTA-run 2001 Rijssen-Markelo

Uitnodiging: The Ultimate Cooperation Raid 2001.

Inderdaad, met teams bestaande uit 4 personen, moet je bereid zijn tot perfect samenwerken om in de top van het klassement terecht te komen. Op 29 september vindt de Raid plaats na het uitstel wegens de MKZ crisis. Nu eens niet in het voorjaar tussen het wuivende graan maar ploeterend tussen de woest grommend klaarstaande maiskneuzers. Oftewel een dagje lekker tot op de bodem gaan waarna het heerlijk is om je weer te laten verwennen met een varkentje aan het spit met een drankje bij een kampvuurtje etc.

Plaats van uitvoering nog (werkelijk) niet bekend. De kans op uitlekken is dan ook nihil.

Momenteel staan er 20 teams genoteerd om deel te nemen. Een aantal teams dient nog wel aan enkele elementaire eisen te voldoen. We vertrouwen er echter op dat dit gaat gebeuren.

Werkelijk de crème de la crème van de Nederlandse mengvoederindustrie en toeleveranciers staat aan de start. En wat is zo´n selectie zonder enkele teams van ABCTA.

Team 1         Jan Knorth, Ronnie Buil, Henk Griemelink, H.Postel

Het team van de Techniek van ABCTA veroverde vorig jaar op de Posbank en de Veluwe de eerste plek. Gezien hun jaarlijkse vaste plek bij de top 5 zijn zij ook nu weer favoriet. Maar Herman Postel wordt ook een jaartje ouder dus jongeren hebben zeker een kans. Wellicht dat het temperament van Henk Griemelink hem en zijn teammaats nogmaals tot grootse prestaties brengen. Jan Knorth en Ronnie Buil zijn de 2 betrouwbare diesels in het team die onder alle omstandigheden doorlopen of nog liever zwemmen.

Team 7   “Ait Vedan”   M.Litjens, M.Grift, Andre Startman, P.Lieftink

De tweede groep van ABCTA zal tijdens de trainingssessies de onderlinge verschillen goed op elkaar moeten gaan afstemmen. Gebruik maken van elkaars sterke kanten dat zal het geheim zijn en niet te zwaar belasten in de training. Michael Litjens heeft zijn vakantie afgestemd op zijn trainingsschema. Martin Grift heeft z´n vakantie adres hierop afgestemd zodat hij veel heuveltraining in de benen heeft. Ook het voedingspatroon heeft bij hen de volle aandacht. Andre Startman ligt aan de ketting zodat z´n snelheid wat tempert. Wellicht dat Peter Lieftink straks het tempo aangeeft.

Maar ook uit het buitenveld verwachten we veel van o.a. Gilde Main. Het bedrijf dat het onderhoudsmanagementssysteem aan ons leverde. Ervaren krachten maken deel uit van het team en zij weten reeds wat winnen is. Nutrifeed won in 2000 en maken ook kans doordat zij zuinig met hun krachten omspringen en weinig fouten maken.

ICT is de grote afwezige na vele jaren met een groot aantal teams te hebben deelgenomen. Ook Tebodin CCE (oftewel Cebeco Ing. Buro) missen we. Wellicht te druk met hun project in Zwitserland voor onze coöperatieve collega UFA. Volgend jaar willen ze weer van de partij zijn. ABN/AMRO heeft het ondanks grote aanloop problemen vorig jaar toch weer aangedurfd om een team af te vaardigen alhoewel… we hebben nog 2 maanden te gaan. De HU-groep is zwaar vertegenwoordigd met 3 teams. Numeriek hebben zij goede winstkansen. Het damesteam van de HU groep heeft helaas verstek moeten laten gaan. Ook het damesteam van de Schothorst heeft er dit jaar vanaf gezien. Maar Jan Fledderus is wel van de partij. Deelname noopt hem elk jaar weer tot een forse sportieve investering. Dat geldt overigens voor velen onder de inschrijvers.

Zo zouden we de beschouwing, van met name de ABCTA teams, kunnen vervolgen doch jaarlijks blijkt er telkens weer ´n ander team uit de top 10 het best met de gegeven problematiek te kunnen omgaan waardoor de beste boven komt.

Op zaterdag 29 september a.s. verwachten we de deelnemers vanaf 06.00 uur op de startlocatie waarna we starten om 07.00 uur. Ook deze keer zal het festijn weer plaats vinden in het midden-oosten van Nederland. We laten nog weten waar dit is. Gezien het aantal aanmeldingen hebben weer velen er zin in, zo ook voor ons organisatoren.

m.vr.gr.  Leo Slütter

========================================

De ABCTA Run – The Ultimate Cooperation Raid

Zaterdag 29 september was het zover: de ABCTA survival run. NRE (de huidige energie leverancier van ABCTA) had zich als leverancier ingeschreven via Leo Slutter, contactpersoon en organisator ABCTA run. De enthousiastelingen van het eerste uur waren Gerard der Kinderen, Mark Manders, Hans Slegers en Freek van den Broek, inclusief ikzelf. Hans wierp zich al snel op als coach en mentor in de vorm van de groepsverzorger. Het deelnemende team bestond uit vier personen: De NRE Power Rangers (hier hoort een enigszins bombastisch deuntje). Door de MKZ crisis, welke een zware impact had op ABCTA en de andere aangesloten cooperaties, werd besloten om de run te verplaatsen naar het najaar. Helaas betekende dit e.e.a. voor ons team, door omstandigheden kon Gerard helaas niet deelnemen en Mark zou twee dagen later voor een lange reis weggaan (India). Driewerf helaas wist alleen Mark hoe een kompas er van dichtbij uitzag (een levensnoodzaak bij een survivalrun). Op de valreep wisten wij met list en bedrog (vrouwen en drank beloven) twee vrienden van Freek en Hans te ronselen: Edwin van Dijk en Twan Swinkels, die hun naieviteit ruimschoots compenseerden met kracht en uithoudingsvermogen. Vooraf even wat een survivalrun is: de bedoeling is niet alleen een goede conditie te hebben, maar ook snel te handelen, slim te besluiten en accuraat te navigeren. 1 dag vooraf wordt bekendgemaakt waar het plaatsvind, zodat men zich het terrein niet vooraf bekend kan maken. Vervolgens worden de routes per etappe afgegeven. De bedoeling is zo snel mogelijk beoordelen wat haalbaar is, soms is het beter sommige opdrachten niet te doen en de straftijd te nemen en op cruciale onderdelen te scoren. De route bestaat uit kaartcoordinaten en kompas coordinaten, op strategische punten zijn checkpoints al dan niet verstopt. Onderdeel is ook besluiten wat je aan drank en voeding meeneemt (gewicht!). De totale run dient in 12 uur te worden volbracht en aan het eind van de etappes wacht er nog een 2 km stormbaan als dessert. Wij werden om 6:00 uur in Rijssen verwacht voor koffie met gebak (ca 2 uur rijden vanaf Eindhoven), 6:30 uur was de briefing. Het begon al goed aangezien het merendeel (iedereen behalve ik) uit Helmond kwam met een auto en prompt op de A1 verdwaalde, na GSM navigatie heb ik ze alsnog binnen kunnen loodsen.

De etappes:

1e etappe – circa 7 kilometer hardlopen via op een kaart op te zoeken controlepunten. Onderweg een kajak ophalen en al rennend meenemen naar de start van etappe 2.

2e etappe – het team wordt gesplitst: 2 man hardlopend controlepunten opzoeken, terwijl de andere helft al kajakkend een kilometer of 14 af moet leggen. Daarbij trachtend contact te houden met de andere kayakkende tweetal.

3e etappe – het hele team stapt op mountainbikes en legt een 60 kilometer af door en over de heuvels tussen Hellendoorn en Holten, al zoekend naar controlepunten en opdrachten uitvoerend.

4e etappe – de fietsen worden weer overgedragen aan de verzorgers en de kaarten worden bijgewerkt. Slechts nog een laatste “stukje”van 10km hardlopen en controlepunten. (met dank aan Gilde Main) Dit alles diende binnen 12 uur te gebeuren.

Onze uitvoering:

1e etappe: kopen van een kompas op het laatste moment was waarschijnlijk niet de meest strategische beslissing, in de winkel leuterden ze nog wat over een of ander ‘rood pijltje’, maar naar dat soort detailonzin luister ik niet. We hebben eerst ca 10 km als kippen zonder kop door het bos gerend waarna we concludeerden dat de 1 uur tijdslimiet was verstreken en wij als dollemannnen naar de 2de etappe-start renden. Onderweg moest Freek nog wat dringends regelen, tot zijn vreugde waren er voldoende konijnen voorhanden. Gelukkig werden wij op anonieme wijze gehint door enkele organisatoren, omdat wij de kluts ergens voor Rijssen al kwijt waren (bedankt Leo!). Na onze kluts hervonden te hebben, deze in de kano te hebben gelegd, onze weg vervolgd naar:

Etappe 2: Na met z’n vieren ingestapt te zijn kwamen wij erachter dat het een 2 persoons kano was. Dus 2 eruit en rennen, alle checkpoint links laten liggen om de deadline te halen. Over 1 checkpoint zowat gestruikeld en met veel tegenzin genoteerd. Onderweg 2 keer gewisseld. Uiteindelijk ca 30 min ingelopen.

Etappe 3: als doorgewinterde mountainbikers dachten we een eitje te krijgen helaas braken de coordinaten ons alweer op. Niets kunnen vinden en de behulpzame negorij was niet te verstaan: ‘de toor’n daas rechtuut en dan samoikelakien, oke?’ Dus maar weer als bezeten naar de eindhalte.

Etappe 4: vergelijkbaar met etappe 1, echter vooraf krijg je een kaart met de eerste 5 punten. Deze kaart mag je 60 sec. bestuderen onder het toeziend oog van stringente tante, memoriseren dus. Vervolgens ergens aan de verkeerde kant van de A1 lopen zoeken, Freek had weer wat dringends te regelen. Bij gebrek aan konijnen begon hij de plaatselijke bevolking nogal dreigend om kleenex te vragen. Deze aalmoes werd hem gegund en hij kon zich discreet terugtrekken, waarna wij e.e.a. uiteraard hebben vastgelegd op film.

Uiteindelijk de stormbaan: het enige onderdeel waar wij geen straftijd hebben opgelopen (hoefde je verder niet bij na te denken; oorzakelijk verband?). Tenslotte konden wij dan toch aan het gebraden varken aan spit beginnen. Uiteindelijk bleken wij van de 15 teams 14de geworden, met als totaaltijd, inclusief straftijd, 34 uur (toch knap in 12 uur). Dus: de Power Rangers hebben het weer opgeknapt. Achteraf hebben wij ons geweldig geamuseerd, en is dit zeker voor herhaling vatbaar. De winnaars (4x op rij) waren de ABCTA runners een stel Twentse keienbijters die blijkbaar weten waar de ‘aan’ knop van een kompas zit (hard schreeuwen helpt niet, heb ik al geprobeerd). Ik heb ze reeds een licht dreigend mailtje gestuurd dat wij volgend jaar niet meer voor spek en bonen meedoen, alleen mag Mark helaas volgend jaar niet meer op vakantie.

Voor geinteresserden: fotoos (van een ander team) zijn te zien op: www.gildemain.nl , onder het kopje ‘nieuws’.

Door: Arjen van Wijngaarden.

Uitslag

1 ABCTA ABCTA “Terrein Denderaars” (1) 13:42:00 uur
2 Nutreco Nutreco “Power and Brains” (11) 14:28:00 uur
3 Gilde Main “Gilde Main Masters” (8) 16:49:00 uur
4 Schothorst “de Schotzoekers” (15) 17:02:00 uur
5 Nutreco Hendrix UTD varkens (9) 18:21:00 uur
6 De Heus/Brokking/Koudijs Brokking / de Heus “De Barnevelders” (7) 22:32:00 uur
7 Adviloging Adviloging (2) 22:50:00 uur
8 De Voshaar Eibergen “Buffels” (10) 23:30:00 uur
9 Selko Selko (16) 24:47:00 uur
10 Borculo Domo Ingredients BDI. “Best Door Inzet” (3) 26:46:00 uur
11 Premervo “Mervo Beesten” Premervo (14) 28:24:00 uur
12 Zonne Ei Farm Zonne Ei Farm (17) 30:01:00 uur
13 Nutrifeed Nutrifeed Alias “Nutrifeed runners” (12) 32:24:00 uur
14 NRE “Power Rangers” (13) 34:14:00 uur
15 Cehave. Cehave & Partners (5) 36:18:00 uur

Winst dus voor het ABCTA team. Henk Griemelink, Jan Knorth, Herman Postel en Ronnie Buil. Inmiddels een zeer ervaren team. Ook het fysiek sterke team van de survivalrunners uit Eibergen kon geen echt gevaar vormen. Bijzonder spijtig van de afmelding van drie andere teams van ABCTA. Dat de afdeling Techniek ondersteund met Henk Griemelink zich op deze overweldigende wijze presenteerd is lovenswaardig. Zij meldden dat zij gaarne de concurrentie met andere ABCTA afdelingen waren aangegaan.

De wisselbeker is in ontvangst genomen door Henk Griemelink dit omdat hij drie keer als winnaar op de beker genoteerd stond. Prompt schonk Henk, mede namens Subli, een nieuwe wisselbeker voor de ABCTA-run 2002. Henk dank voor deze geste. Inschrijvingen voor volgend jaar zijn weer welkom. Criterium is dat deelnemers werkzaam zijn bij bedrijven die een relatie hebben met ABCTA en/of de landbouw. Verder moet je in staat en het moet vertrouwd zijn, om voor eigen risico, 12 uur achtereen intensief lichamelijk en geestelijk bezig te zijn.    

 

Ontstaan abc-run

Ontstaan van de Ultimate Cooperation Raid

In 1991 nam een team van ABC uit Lochem met een 25-tal andere 4-persoons-teams deel aan de Challengers Trophy in Zuid Limburg en NO-Belgie. De wedstrijd stond onder “strakke” leiding van Jack van Gelder….ja die. De trackdesigner was de bekende boomchirurg Ger Eenens uit Born.

Het ABC team werd gevormd uit Johan Pegge, Michael Litjens, Jaap Roosma en Leo Slütter.

ABC-team. vlnr: Johan Pegge, Michael Litjens, Herman Hoogenkamp, Leo Slütter en Nico de Vos
ABC-team.
vlnr: Johan Pegge, Michael Litjens, Herman Hoogenkamp, Leo Slütter, Jaap Roosma  en Nico de Vos

De 4-daagse wedstrijd gevormd uit een groot aantal etappes bestond uit verplaatsingen per ATB, hardlopen, paardrijden, zwemmen en kayakken. Deze takken van sport werden afgewisseld met touwhindernissen, abseilen, tokkelen, bergklauterpartijen, rodelbanen zonder hulpmiddelen en grotverkenningen. De verplaatsingen vonden plaats op basis van aangegeven routes op kaart met behulp van het kompas. Alle moderne navigatie- en communicatie systemen waren verboden. Onder de noemer “No Guts no Glory”  verschenen we fysiek redelijk voorbereid maar verder zo groen als gras aan de start.

En dat hebben we geweten. Tot op de draad verregend, kaarten weggevreten door de nattigheid waardoor CP´s verpulverd waren, de route bijster, met grote verwonderde ogen kijkend naar het topteam van Ordenance Survey uit Engeland als we hen binnen bereik hadden. Het ging ons dun door de broek toen de hoge touwtrainingsbaan van de Belgische commando´s in Eupen genomen moest worden, langs rotspartijen klauteren zonder vanglijn, voor de eerste maal abseilen van een 80 meter hoge stuwdam met een opleiding van ca 25 seconden. 4 dagen lang, vrijwel zonder slaap, intensieve sport beoefening heeft ons fysiek behoorlijk gesloopt.

De finish foto.

o.a. ook met fam vom Hove en Aardema.
o.a. ook met fam vom Hove en Aardema.

Toch hebben we onvoorstelbaar genoten en na afloop als beesten gefeest tijdens het coupeleuse afscheidsdiner op de Vaalserberg. Onze Jaap als ex-commando knaagde op het toppunt van het feest het heupbeen van de os aan het spit kaal.

'n Os aan het spit. Jaap had nog trek.
‘n Os aan het spit. Jaap had nog trek.

Dit 4-daagse feest zette ons aan tot deelname aan een volgende editie. Ger Eenens zette op eigen kracht een vervolg in de steigers met spectaculaire hindernissen in Maastricht. Het aantal deelnemende teams viel echter wat tegen. Toch werd het een mooie en indrukwekkende wedstrijd welke uiteindelijk in een barrage werd beslecht in het voordeel van ABC.

Een vervolg zat er evenwel niet meer in. Dan maar zelf zoiets georganiseerd. In 1993 ging de eerste ABC-run van start rond Lochem in de Gelderse Achterhoek. Na afloop werd de vrede weer getekend in de schuur van een collega in Barchem. De jaren daarop volgden nieuwe sessies met telkens een nieuw gebied.

2000 Posbank—->Lunteren.

ABC-run 2000. Posbank—>Lunteren

Team # Naam Contacktpersoon Deelnemers
1 ABC “Chickendales” Cees van Oers Nico de Vos,

Henk Kets,

Jan Fledderus,

Cees van Oers

2 ABC   “Terrein Denderaars” Herman Postel Jan Knorth,

Ronnie Buil,

Henk Griemelink,

H.Postel

3 “ICT Balletjes” Ulrik van der Laan Ulrik v.d. Laan,

Paul Strik,

Dirk van Pinxten,

Diederick van Elst

4 “ICT De Brabbelaars” Hans Blom Hans Blom,

Dajo Breddels,

Leon Wennekers,

Nathalie van Meerten.

5 Nutreco PJ Maas Peter Jan Maas,

Rob Krabbenborg,

Douwe de Jager,

Pierre Berntsen.

6 Nutreco “Girl Power” Marie-Ange Vaessen Marie-ange Vaessen,

Ankie Maatman,

Ellen Hambracht,

Suzan Horst.

7 Nutreco “Power and Brains” Michel Haarhuis Michel Haarhuis,

Hans Smelt,

Eile v.d. Gaast,

Fred de Koning.

8 ABN Amro Tom Beerepoot. 020-6283010 Andre Klaver,

Stef Dendert,

Philip den Does,

Tom Beerepoot

9 Cavo Latuco Utrecht “De Zandlopers” E.Vreeburg Eric Vreeburg,

Freek de Bruin,

Leo Kastelein,

Theo Schamp,

10 “Mervo Beesten” Premervo Vincent van Haren Edgar van de Hoef,

Erik Berenpas,

Vincent van Haren,

Ronald van Soest.

11 OLM “WBAB” (Weer bink an begunt) Gert Jan Holsbrink Gert Jan Holsbrink,

Jan Kasper,

Bertus Hamberg,

Rob Kroeze.

12 Nutrifeed.                   Alias “Nutrifeed runners”. PP Jansse PP Jansen,

J. v.d. Heijden ,

R.v. Summeren,

J.K. op de Coul

13 BDI.   “Best Donders Inspannend”   Borculo Domo Ingredients Gerard Weernink Gerard Weernink,

Meije Lammers,

Paul Diepenmaat,

Antoon Jansen

14 “Gilde Main Masters” Henry Polman H.Polman,

H.Derksen,

S.Postema,

W.Freriks Marc Krus

15 Comvee Deventer “Compatibles” Jan Scholten Jan Scholten,

Erik Holsbrink,

Jan Bert Esselink,

Dick Looman

16 “ORFFATAAL”.       ORFFA Nederland Gerben Kemp Gerben Kemp,

Jan Maarten Persijn,

Arjan van Ravenhorst,

Leo Nieuwenhuis.

17 De Heus Brokking Koudijs “De Barnevelders” F. van de Stroet M.v.d. Kwaak,

H. v.d. Steeg,

G.J. Davelaar,

F.v.d. Stroet

18 CDL Andre Startman Andre Startman,

Erwin Boers,

Mayk Boers,

Frits Willems

Zaterdag 24 juni. ABC Survivalrun “To the bottom just for fun”.

 door Paul Strik Team ICT.

 Hierbij een verslag van de ABC-Survivalrun die 24 juni jl. werd gehouden. Dit jaarlijks terugkerend sportevenement wordt georganiseerd door ABC mengvoeders te Lochem. Zakelijke relaties van ABC mengvoeders mogen hieraan deelnemen.

 ICT heeft dit jaar met twee teams deelgenomen. Het team “Brabbelaars” komt uit de vestiging in Rotterdam, het team “Balletjes” komt uit de vestiging in Eindhoven en Deventer.

 04.00 uur: Bed, Eindhoven.

De wekker zegt dat ik op ‘mag’ staan. Hiep hoi, vandaag gaat het gebeuren. Dit doe ik dus voor mijn plezier, op een vrije zaterdag zo vroeg op staan om in de regen naar Rheden te rijden.

5.45 uur: Carpoolplaats Arnhem.

We wisselen de laatste materialen uit. De ICT-broeken worden uitgedeeld en de mountainbikes worden in de aanhanger van onze verzorgers gezet. Leuk geintje van de ABC-Run: per team hebben we een begeleider nodig. Op zich geen probleem, alleen kregen we dat pas vrij laat te horen. Respect daarom voor Henk Plessius en Gerben Gerrits en zoon! Ook zij offeren hun vrije dag op om in het belang van ICT te strijden.

6.15 uur: Restaurant Brasserie Wildwal, Rheden.

Snel worden alle fietsen uitgeladen. Het eten en drinken voor de eerste etappe wordt door iedereen ingepakt. Snel controleren of we alles zo’n beetje bij ons hebben. Het eerste buitje regen valt op ons neer.

6.30 uur: Briefing ABC-Run, Restaurant Brasserie Wildwal, Rheden.

De laatste informatie wordt door Leo Slütter gegeven. Leo is organisator van de ABC-survivalrun en weet er volgens de kenners altijd weer iets moois van te maken. Het belooft volgens hem een mooie tocht te worden: zelfs de weergoden helpen mee (wat zou een survival zijn zonder regen?) en het terrein is afwisselend genoeg om ons leuk bezig te kunnen houden! Verder vertelde hij nog maar eens dat we geen eigen kaarten mee mogen nemen. Alle hulp van buitenaf en GPS, telefoontjes en dergelijke mogen niet gebruikt worden en zal leiden tot onmiddellijke diskwalificatie van het team. Ook het oversteken van een snelweg zal direct tot diskwalificatie leiden. Verder krijg je straftijd als je een controlepost mist of een hindernis niet volbrengt.

7.00 uur: Startsignaal ABC-RUN.

Hoe origineel: het eerste doel van onze tocht wordt gegeven in morsecode. De morsecode vormt het coördinaat van het eerste punt dat we moeten bereiken. Een hoop ge-tuuuut-tut-tut-tut-tuuuut verder hebben we eindelijk het punt ontcijferd en kunnen we dat punt opzoeken op een kaartje dat we van de organisatie hebben gekregen. Terwijl de eerste teams al lang uit het zicht zijn, hebben wij pas net uitgevonden waar we naar toe moeten: op de fiets mogen we de Posbank beklimmen. Daar zal verdere instructie volgen.

7.40 uur: Posbank, memorisatie-opdracht.

We krijgen een zogenaamde memorisatie-opdracht. Boven bij de posbank hangt één kaartje met daarop ingetekend vier punten in een terrein van zo’n twee vierkante kilometer. De bedoeling is alle punten in het terrein te vinden door de kaart goed in te lezen. Uiteraard mogen we de kaart niet meenemen. We splitsen ons team op in drie groepjes en werken samen met het andere ICT-team. Ieder groepje neemt één of twee punten voor zijn rekening. We moeten zorgen om ook weer op tijd terug te zijn, anders krijgen we een straftijd aan onze broek. Vol enthousiasme vertrekken Ulrik en Hans. Jammer alleen dat ze precies de verkeerde kant uit lopen, maar gelukkig komen ze net op tijd achter hun vergissing.

Ik zit in het groepje dat twee punten op mag sporen. Helaas hebben wij niet goed genoeg gekeken bij het inlezen van de kaart, waardoor we veel tijd verliezen.

9.45 uur: Posbank, start zoektocht.

Onze volgende opdracht wordt ons gegeven aan de hand van een drietal losse kaartjes, een luchtfoto en een aantal coördinatiepunten in het terrein. De bedoeling is dat we op een zo snel mogelijke manier al deze punten vinden. We mogen zelf de route bepalen, maar we moeten als groep bij elkaar blijven. We hebben geluk als we een afslag hebben gemist: Diederick komt oorspronkelijk uit deze omgeving en weet al weer snel weer waar we naartoe moeten. De tocht gaat deels over asfalt en deels over zandpaadjes. In ieder geval beginnen we te begrijpen wat Leo bedoelde met een terrein dat ons leuk bezig zal houden.

11.30 uur: ergens op de Veluwe, inleveren fietsen.

Trouw staan Henk en Gerben ons op te wachten. We krijgen een kaartje met een daarop een uitgezette route die we verplicht moeten volgen: ongeveer tien kilometer te voet. Snel proppen we nog wat eten en drinken naar binnen en we zijn al weer weg. De eerste vijfhonderd meter gaan over asfalt maar al snel worden we over bospaadjes gestuurd. Goed paadjes tellen en bochten volgen vallen nog niet helemaal goed mee. Al snel weten we al niet meer of we bij de derde of vierde paadje zijn. Een vorm van verdwaald zijn. Gelukkig begint het flink te regenen, zodat we nu niet alleen onszelf maar ook het weer kunnen vervloeken. Koud, nat en “HELP!”. We lopen een klein stukje terug en hebben de route al weer snel gevonden, maar toch zijn we weer een kwartiertje tijd verloren.

De route loopt tot langs een snelweg. Op de kaart staat een stippellijn naar de overkant van de snelweg. Een stippellijn… een stippellijn… Oversteken van de snelweg mag niet… Iets later hebben we het door: een ICT-medestrijder van de Brabbelaars vind een duiker (een betonnen buis) onder de snelweg door. Slik. Willen we dit wel? We moeten wel. De buis is te smal om in te hurken. Kruipend gaan we door de buis naar de andere kant in het allerdonkerste donker. Aan het begin van de buis kunnen we de andere kant niet zien. Na een tiental meters wordt het Dirk te gortig en draait om. Wij kruipen verder en verder. Ik ben zelf niet echt snel bang, maar toch: leuk is anders. Na 150 meter is de buis op en kunnen we weer opgelucht adem halen. Na tien minuten komt ook Dirk uit de buis tevoorschijn: een groep na ons heeft hem gelukkig kunnen overtuigen om toch door te zetten, een knappe prestatie. Maar niet om te lang bij stil te blijven staan, het regent weer en dus lopen we weer snel door. Ik begin door de kou behoorlijk stijf te worden maar de rest van de groep helpt me over mijn dipje heen.

12.40 uur: Kazarne, uitreiken vervolgopdracht.

We lopen verder en komen uiteindelijk terecht bij een kazerne, alleen tien minuten te laat. En dat is erg jammer. Hierdoor mogen we een hindernisbaan niet afleggen, waardoor we ineens zes uur straftijd krijgen.

kaart

We krijgen weer een aantal kaartjes uitgereikt met een aantal coördinaten die we op mogen gaan zoeken in het terrein. De punten worden telkens op andere manieren gegeven, soms door middel van een naam, dan weer moeten ze met behulp van kompas en zelfs met sheets opgezocht worden op de kaart. We besluiten om zo snel mogelijk onze fietsen op te pikken om weer tempo te kunnen maken.

13.30 uur: Kasteeltje, begin fietstocht.

Snel weer wat eten, drinken en droge sokken aantrekken. We zitten alweer op onze fietsen om de volgende punten te zoeken. Onderweg krijgen we ook een paar opdrachten: we moeten aan een touw over een plas water klimmen en aan een net tussen twee bomen omhoog klimmen. Gelukkig hadden we dit voor deze tocht al verschillende keren geoefend, zodat dat nu geen problemen opleverde. Ulrik had een keer nog wat moeite om op zijn fiets te blijven zitten, maar de schade bleef beperkt tot een vloek en een kapotte kaarthouder dus dat viel gelukkig ook weer mee.

14.45 uur: Begin oriëntatietocht.

Terrein: hei, zand en bos. Weer: nat en koud. Afstand: 15 tot 20 kilometer. Motivatie: Welke motivatie?

De opdracht was weer eenvoudig maar zwaar. We kregen een gedetailleerde kaart van het gebied met daarop 20 controleposten die we allemaal te voet moesten zoeken. Bij een aantal posten moesten we ook nog opdrachten uitvoeren. Dit waren verschillende klimopdrachten met touwen: over een touw klimmen, aan een touw klimmen en in een boom aan een touw klimmen. Daarna moesten we ons weer bij het beginpunt melden voor het vervolg van de opdracht.

Bij mij begon de uitputting en vermoeidheid ondertussen goed toe te slaan. Dirk probeerde mijn benen een keer los te masseren, maar voor echt lang hielp dat niet. Telkens maar weer lopen, lopen, lopen. Na 14 van de 20 punten te hebben gehad verlieten we het bos en kwamen terug op de hei en daar ging ik op mijn bek. Op de hei had ik een kuil in het zand niet gezien en daardoor viel ik en ging ik door mijn enkel. We waren hemelsbreed ongeveer 2,5 km van het beginpunt verwijderd. We besloten dat Dirk, Diederick en Ulrik het parcours af zouden maken en dat ik alleen terug zou lopen naar het beginpunt.

Ik ben in een rustig tempo teruggelopen en heb mijn enkel ingetaped. Een kwartier na it ik binnen was kwamen Diederick, Dirk en Ulrik ook binnen en konden we ons opmaken voor de laatste etappe.

16.55 uur: Begin fietstocht.

Met kaart en kompas hadden we al snel de laatste vier controlepunten uitgezet. Snel op de fiets en rijden maar weer. Boven op een heuvel moesten we naar een paaltje zoeken maar dat viel nog niet mee. De heuvel was erg begroeid en erg vlak, daardoor was het lastig te vinden.

17.45: Aankomst eindpost.

Als laatste opdracht moesten we nog schieten met een handboog. Voor elke pijl die de roos miste, moest er een strafronde worden afgelegd. Diederick, Ulrik en ik hadden dit onderdeel al een keer eerder geoefend, alleen voor Dirk was het nieuw. Ulrik gaf Dirk nog snel een theoretische stoomcursus boogschieten en ook Dirk schoot direct in de roos, zodat we om 17.52 uur gefinished waren.

Ongeveer kwart voor zeven kwamen de laatste deelnemers binnen, waarna de tocht werd afgesloten met een barbecue in survival-stijl. Aan het spit hing een compleet varken, gesponsord door een concurrerend team. Verder was er volop eten en drinken en daar werd dan ook goed gebruik van gemaakt Raar, zoveel honger als je hebt na ‘een dagje’ sporten. Nu voelden we pas goed hoe moe we waren.

survival2000varken

Na het eten werd de uitslag bekend gemaakt en die luidde als volgt:

  1. ABC-terrein denderaars: 10.54 uur (slechts 30 min. straftijd voor hindernis 28)
  2. Gilde Main Masters: 16.02 uur
  3. Nutreco: 17.25 uur
  4. ICT balletjes: 22.52 uur: (waarvan 8 uur  straftijd vanwege gemiste hindernissen (6 uur door
    het missen van de deadline bij de kazerne) en 3 uur straftijd door het missen van controleposten)
  5. ICT Brabbelaars: 35.18 uur: (18 uur straftijd vanwege gemiste hindernissen en 8 uur straftijd
    door het missen van controleposten)
  6. Premervo: 43.22 uur (was de hekkensluiter van de survivalrun)

Met de achtste plaats waren we erg blij. Het is jammer dat we aan het begin van de tocht zoveel tijd verloren hadden, daardoor hebben we uiteindelijk toch nog veel tijd verloren. Ook het team “Brabbelaars” heeft het prima gedaan. Door het uitvallen van een deelnemer hebben ze veel tijd verloren.

Team ABC
Team ABC

We kunnen terugkijken op een erg geslaagde dag. Het motto van de tocht “To the bottom just for fun” blijkt dan ook te kloppen. Kortom: het wachten is op de uitnodiging voor het komende jaar om te laten zien wat we dit jaar geleerd hebben en waartoe we in staat zijn. Ook de Brabbelaars wachten ongeduldig op de komende run. Nu ze weten wat ze kunnen verwachten, zullen ze volgend jaar zeker een stuk hoger kunnen eindigen.

ICT was vertegenwoordigd met twee teams:

De Brabbelaars bestond uit Hans Blom, Dajo Breddels, Michel Laven en Leon Wennekers. De Balletjes uit Diederick van Elst, Ulrik van der Laan, Dirk van Pinxten en Paul Strik. Verder hebben Henk Plessius en Gerben Gerrits samen met zijn zoon deze teams de hele dag bijgestaan met verzorging, een opbeurend woordje en het fietsenvervoer.

Napraten
Napraten

Napraten.

======================

Verslag BDI:  ABC-survival

abc
abc

 

BDI heeft voor het vierde jaar op rij een team afgevaardigd voor de ABC-survivalrun. Dit is een jaarlijks terugkerende 12 uur durende survivalrun die georganiseerd wordt door de ABC uit Lochem. Er worden alleen deelnemers geaccepteerd uit bedrijven die een relatie hebben tot de agrarische sector en het maximum aantal teams is 20. De ABC-survival wordt iedere keer goed voorbereid door Leo Slutter (ABC) en het is altijd een verrassing waar het dat jaar weer naar toe gaat. De charme van deze survivalrun zit ‘m er in dat het geen standaard run is met alleen touwwerk en hardlopen. Men moet zelf de route uittekenen doordat je alleen de coördinaten krijgt, soms ontbreekt die kaart ook nog dus moet je met een kompas het veld in. De gekste opdrachten en hindernissen worden in het parkoers opgenomen enkele voorbeelden: tokkelen van torens of uit hoge bomen, abseilen, kanoen, vlot bouwen en daarmee een meer overzwemmen, paardrijden, veel touwwerk, door donkere tunnels, rivieren en kanalen oversteken (hoe dan ook) en natuurlijk veel lopen (zandheuvels beklimmen) en fietsen (o.a. tijdrit).

1997

klimmerEven terug naar het begin van de survivaltraditie van BDI. De eerste keer dat er werd deelgenomen, in 1997, heeft het team (Paul Diepenmaat, Michiel Soeterik, Gerard Weernink en Ronnie Wentink) zich voorbereid door aan de trainingsavonden van de ABC deel te nemen. Dit was goed voor het kaartlezen en om met een kompas uit de voeten te kunnen, wat onontbeerlijk was voor het zoeken naar de checkpoints (punten die te vinden zijn door kaartcoördinaten uit te zetten op een landkaart, of door met een kompas het veld in te gaan). Daarnaast hebben we onder leiding van Ronnie Wentink de beginselen van het touwwerk geoefend. Volledig voorbereid en met het coachende werk van begeleider Jos Heutinck stonden we in 1997 hypergemotiveerd aan de start. Tot dat punt was alles goed daarna ging het mis, we waren te overijverig met het verzamelen van checkmarks (de codes die bij een checkpoint te vinden zijn) en door tijdsoverschrijding verloren we een complete run. Resultaat de een na laatste plaats (19e).

1998

In 1998 moest het team aangepast worden door het wegvallen van Ronnie Wentink en Michiel Soeterik, de nieuwe leden waren Antoon Janssen en Ronny Essink. We deden onze gebruikelijke touwtraining en de ABC oefenavond. De inzet werd dat jaar hoger, wat ons in 1997 was overkomen zou ons niet meer overkomen, onze tactiek moest aangepast worden. De start was te ’s Heerenberg, in een prachtig kasteel, en we moesten de heuvels van Monferland in. Stroombroek moest overgezwommen, gekanood en geklommen worden. De ervaring en training deed zijn werk, halverwege de dag kwamen we als eerste door en mochten we als eerste van een hoge silo (55 meter) abseilen. Aan het eind van de run bleek dat we als vijfde geëindigd waren. Wat een progressie.

1999

In 1999 viel weer een teamlid weg, Ronny Essink, hij werd vervangen door Meije Lammers. Het leuke aspect van de run van dat jaar was dat we 24 uur onderweg zouden zijn. Dit betekende nog al wat, er moest rekening worden gehouden met slaapzakken, voeding en droge kleding. Een aardigheidje van de organisatie was dat er geen begeleiding toegestaan werd. Alles moest men zelf meeslepen, sommige teams hadden gigantische rugzakken. We hadden ons voorgenomen om dezelfde tactiek als in 1998 te hanteren en te proberen om de kleine foutjes uit te bannen. Door vermoeidheid overkwam het ons toch, we misten een deadline en mochten op een bepaald onderdeel niet meer starten. Over en uit was de reactie, en eerst maar eens terug naar het basiskamp. Hier hebben we ons nieuwe moed ingesproken en ons voorgenomen in de laatste run alles uit de kast te halen. Dit lukte, we moesten weer allerlei coördinaten uitzetten en er stond een deadline bij een aantal zware hindernissen. We kwamen als tweede en laatste team, binnen de deadline, bij de hindernissen aan en hebben daar belangrijke punten mee terugverdiend. Het eindresultaat was wederom een eervolle vijfde plaats. Hierbij hebben we een aantal gerenommeerde teams achter ons gelaten.

2000

ABC survivalrun 2000, we hebben hetzelfde team kunnen handhaven en we hopen dat de ervaring mee gaat tellen, de begeleiding wordt deels verzorgd door Otto Lammers en door Jan Weernink. De start is dit keer in Rheden. We worden om 6 uur ‘s morgens onder aan de Posbank verwacht. Hier is de briefing en krijgen we het roadbook (de kaarten en routebeschrijving met de coördinaten). Klokslag 7 uur is de start en het begint met een morsesignaal die we moeten ontcijferen om de eerste coördinaten te vinden. Dit lukt na een kwartier en we racen met de mountainbikes de Posbank op. De eerste opdracht is een memorisatieopdracht. We moeten een kaart onthouden en dan 4 checkpoints zoeken, de benodigde tijd telt dubbel als straftijd. We besluiten hier om tijdwinst te pakken en laten de checkpoints links liggen. We racen naar de volgende checkpoints en op het volgende wisselpunt ontmoeten we onze begeleider Otto, die de fietsen moet verplaatsen. Otto heeft een eigen visie op het vinden van het wisselpunt en heeft eerst het Spijkerkwartier verkend voor zich, net op tijd, bij ons te vervoegen. Hier krijgen we nieuwe kaarten en moeten we lopend verder. Het hoogtepunt van de kilometerslange tocht is het kruisen van de A12. We moeten via een Dassentunnel 100 meter kruipend onder de A12 door. Gelukkig is een lampje onderdeel van onze standaard uitrusting. Na een soms natte en soms stoffige donkere tocht komen we aan de andere kant uit. Hier blijkt dat we de belangrijkste kaart onderweg verloren hebben, dus besluit de captain terug te gaan. Ongeveer 30 meter terug wordt de kaart gevonden en kan de barre tocht vervolgt worden.

Fietser
Fietser

Aan het einde van de tocht komen we op een kazerne in de buurt van Ede. Hier staan een aantal pittige hindernissen op het programma. We beginnen met de beklimming van een 40 meter hoge toren die daarna abseilend weer verlaten wordt. Als tweede moeten we de stormbaan doen en het laatste onderdeel is een touwbaan die de nodige risico’s met zich meebrengt. Deze hindernissen worden ook succesvol afgelegd en we krijgen weer nieuwe kaarten. Te voet moeten we weer een wisselpunt vinden en daar wacht Jan Weernink al een tijdje op ons. Na de nodige voeding en vocht ingeslagen te hebben kunnen we onze tocht weer op de mountainbike vervolgen. Hier maken we in ons enthousiasme een cruciale fout. We racen in een hoog tempo richting een onduidelijke afslag. Voor we het weten zitten we in Otterlo midden op de Veluwe. Een tiental kilometers voorbij de afslag en de enige mogelijkheid om het verlies te beperken is door midden over de Veluwe over allerlei bospaden het parkoers weer op te pakken. Dit lukt in één keer en we komen op het laatste wisselpunt uit. We hebben door deze fout wel een aantal cruciale hindernissen gemist en de winst die we in het begin hadden gepakt waren we ruim kwijt. Op het wisselpunt stond Jan en na elkaar weer opgepept te hebben moesten we toch weer door. We kregen een kaart voor een oriënteringsloop en dat betekende weer kilometers over de hei lopen en proberen zo slim mogelijk de checkpoints bij elkaar te zoeken. Op enkele checkpoints moest nog het nodige touwwerk verricht worden maar dat ging vrij soepel. Positief punt was dat we alle checkpoints gevonden hadden en dat alle hindernissen goed genomen werden en ruim op tijd. Toen we weer bij het wisselpunt terug waren konden we de weg weer op de mountainbikes vervolgen. We hadden nog tijd voor een paar checkpoints voordat we ons bij de finish af moesten melden. Bij de finish hadden ze nog een boogschietopdracht, wie een pijl mis schoot moest met z’n team iemand per draagbaar over een parkoers vervoeren. Gelukkig maakten we geen fouten en waren we na 11 uur en 18 minuten gefinisht, ruim op tijd.

Veluwe1 Zoals gebruikelijk bij iedere ABC-survivalrun, had ook dit jaar weer een van de deelnemende bedrijven een varken aan het spit verzorgd. Na een dag hard ploeteren was het goed eten en drinken. Toen kwam de prijsuitreiking, we hadden er nog niet veel vertrouwen in dat we een goede plaats zouden halen. De progressie bleef dit jaar dan ook uit met een zesde plaats, gezien het verloop van de dag toch niet onverdienstelijk.

Gerard Weernink

 

 

 

“de survivalrun”

Historie van de Survivalsport

Survival is een Angelsaksisch woord voor overleven. Het is denkbaar dat onze verre voorouders, om te overleven, zich maximaal hebben moeten inspannen om voedsel te verzamelen tijdens de jacht. Ook is het denkbaar dat zij deze maximale inspanning hebben moeten leveren om niet als voedsel te dienen. Deze inspanning kan kort maar ook zeer lang hebben geduurd. Ook is het mogelijk dat zich hierbij zeer uiteenlopende omstandigheden voordeden. Zeer warm of zeer koud, nat of droog, korte en lange duur, dicht bij de grond op vlak terrein of zeer hoog met steile hellingen . Maar altijd gebruikmakend van de (on)mogelijkheden welke het terrein hen bood. Hierbij werden zij gaandeweg ondersteund met zelf ontwikkelde hulpmiddelen. Ook werd gaandeweg gebruik gemaakt van dieren zowel bij de vlucht als bij de jacht

Bij de jacht werd, al wat recenter, gebruik gemaakt van paarden om zich sneller te verplaatsen en honden om het spoor van het prooidier te volgen. In weer een latere tijd werd dit nagebootst in de vossenjacht. Zo ook eind jaren ´80 in het Achterhoekse plaatsje Beltrum

Marcel Scholten in zijn beginjaren. Foto: G. Braakhekke

Enkele lokale enthousiastelingen (Stef Beunk en Jan Maarse) trokken voor de paardrijdende kasteelheren, middels een in vosse-urine gedrenkte doek, een spoor door het landschap. Hierop zocht de hondenmeute het spoor en volgden de heren te paard. Dit diende met kennis van zaken te geschieden. De paarden, of de berijders, waren niet zo snel als de honden. Dus moest het spoor al slingerend door het landschap worden getrokken. De honden volgden gezamenlijk het spoor maar sneden, door de grote meute, de bochten af. De ruiters te paard volgden in een vrij rechte lijn en sprongen over hindernissen als sloten en houtopstanden.

Enkele lokale enthousiastelingen (Stef Beunk en Jan Maarse) trokken voor de paardrijdende kasteelheren, middels een in vosse-urine gedrenkte doek, een spoor door het landschap.

Hierop zocht de hondenmeute het spoor en volgden de heren te paard. Dit diende met kennis van zaken te geschieden. De paarden, of de berijders, waren niet zo snel als de honden. Dus moest het spoor al slingerend door het landschap worden getrokken. De honden volgden gezamenlijk het spoor maar sneden, door de grote meute, de bochten af. De ruiters te paard volgden in een vrij rechte lijn en sprongen over hindernissen als sloten en houtopstanden.

Afhankelijk van het weer bleef een spoor goed geconditioneerd. Bij regen spoelde het weg en bij zon verdampte het met het vocht.

Het trekken van het spoor was dus vakwerk en een fikse duurloop van 25 a 30 km door weilanden, maïsvelden, bossen en sloten. Niets gingen de heren uit de weg om het de honden zo moeilijk mogelijk te maken. Het tempo van de mannen was hoog want het was bittere noodzaak het eindpunt te bereiken voordat de honden hen hadden ingehaald en mogelijk de “vossedoek” verwisselden met de eveneens meurende mannen. Het is ook nog immer de vraag welk spoor de honden volgen. Tijdens het spoortrekken realiseerden de mannen zich dat. Dit motiveerde hen tot op het bot. Moe maar voldaan kwamen zij aan het eind van de dag thuis. Ook de paarden en het gros der berijders beëindigden de “run” (zoals de tocht werd genoemd) Toch ontbrak er nog iets…..

Tegelijkertijd ontwikkelde AVRO´s sportpanorama een programma om sporters tegen elkaar te laten strijden over zelf ontwikkelde hindernissen. Doel was een spectaculair televisie programma getiteld “Survival of the fittest”. Hiervan kregen beide genoemde heren lucht waarna het idee werd opgevat om beide activiteiten te combineren in het vrije veld.

Het doekje om het spoor te trekken werd geschrapt. De heren volgden hun eigen instinct. Hindernissen opgebouwd uit boomstammen, netten, touwen en zoveel mogelijk natuurlijke obstakels als heuvels, bomen, duikers, zelfs ruig terrein werden toegevoegd. Vanwege het zeer matige reukvermogen van de deelnemers werden linten toegepast om de route in het vrije veld aan te geven.

‘n kleine selectie van mogelijk hindernissen.

Per definitie leidde dat van hindernis naar hindernis. De ene keer dicht op elkaar dan weer met fikse loopstukken er tussen. Voor een eigen ritme is nauwelijks ruimte.

Het Competitie Element

Vervolgens werd een organisatie gevormd en jaarlijks werd aldus in Beltrum een wedstrijd uitgezet. Aanvankelijk een run met een tiental kunstmatige of natuurlijke hindernissen. Na verloop van enige tijd werden dit er enkele tientallen. De hindernissen worden keurig genummerd en officieel in het programma boekje aangekondigd. Om het publiek en de jury inzicht te geven wie de beste is in de wedstrijd wordt elke deelnemer voorzien van een rode armband welke aangeeft dat hij de gehele route volgens de instructies en belinting heeft gelopen én alle hindernissen correct heeft genomen.

Ontwikkeling

Ook in de omgeving van Beltrum bleef dit niet onopgemerkt. Er waren deelnemers tot in de verre omtrek die iets dergelijks “thuis” ook wel wilden laten zien. In Zelhem, Gendringen, Dinxperlo en Neede werden soortgelijke verenigingen of stichtingen opgericht en wedstrijden georganiseerd. Tevens werd er een nationale Bond in het leven geroepen om doeltreffend een landelijke competitie te organiseren. (26 april 1991) Al ras ontstonden ook elders in het land stichtingen waarover nu ook met respect en ontzag wordt gesproken zoals Udenhout, Eindhoven, Steenbergen en Leeuwarden

Belgische atleten organiseerden ook in België enkele wedstrijden en lopen aldoende mee met de Nederlandse organisaties.

De wedstrijden kunnen nu evenals in de triatlonsport gelopen worden in een hele, een halve en een kwart uitvoering. De hele wedstrijd wordt als competitie gelopen in het Top Survival Circuit (T.S.C.) en het finishen van een T.S.C.-run met rode armband geldt als het ultieme survivalgevoel. Deze klasse is voor de echte elite en doorgewinterde trainingsbeesten. De halve run wordt gelopen in het Run Up Circuit (R.U.C.) ontwikkeld voor, maar nog immer zeer geschikt als opstart voor, de T.S.C. maar ook voor ex-T.S.C.´ers met minder trainingstijd. Ook is deze klasse toegankelijker voor een veel groter publiek omdat delen van het parcours voor de T.S.C. met de zwaardere hindernissen gemeden kunnen worden. De T.S.C. competitie wordt door deelnemers aan de grote internationale Raids als ECO Challenge, Raid Gauloises of Soutern Traverse als een uitstekende basis beschouwd. De training voor de survivalsport is dermate veelzijdig en intensief dat vrijwel alle voorkomende disciplines in deze evenementen worden afgedekt. De tijdsdruk op de uitvoering is echter extremer.

Elke competitie beslaat ca. 6 tot 8 wedstrijden waarvan de 4 tot 6 beste uitslagen meetellen voor de S.B.N. titel. Jaarlijks wordt in beide klassementen een Nederlands kampioenschap georganiseerd.

Klassementen worden bijgehouden voor jeugd, dames en heren en de veteranen.

De sport is niet meer van het niveau van de beginjaren. Zowel het parcours met obstakels als het sportieve niveau van de deelnemers is gegroeid. Hindernissen blijken de laatste jaren te evolueren van een simpele swingover, soms 4 achter elkaar als één hindernis tot complexe hindernissen van meer dan honderd meter aan een stuk opgebouwd uit netten, apehangen, swingovers etc. Waar “vroeger” over de netten werd gekropen is het tegenwoordig een eis om hangend aan armen en benen of alleen aan de armen onderlangs te gaan. Ook worden spectaculaire elementen als tokkelen, abseilen, brugsprong, boogschieten etc. toegevoegd. De atleten zijn steeds beter specifiek op deze sport getraind. Behendigheid, volstrekt beheersen van touwklimtechniek, kracht, duur- en loopvermogen in zwaar terrein zijn de belangrijkste eisen welke worden gesteld.

Hiernaast uiteraard ook veel doorzettingsvermogen en absolute ongevoeligheid voor en weerstand tegen alle weersomstandigheden. Extreme vorst, ijzel, regen, wind, kou of warmte niets weerhoudt de huidige survivalsporter.

Die onverwachte omstandigheden sterken de geest in de omgang met tegenvallers ook in het dagelijkse leven.

Leo Slütter (1998)

Karrimor Int. Mountain Marathon 1999

De Karrimor International Mountain Marathon  (KIMM).  ( https://theomm.com )

KIMM 1999, Cowal Peninsula, Schotland

De Cowal Peninsula is een deel van het eerste “Forest Park” dat werd gesticht in Groot Brittanië dit was al in 1935. 
In het verleden waren de bewoners kleine boeren die leefden van de veeteelt, zij hielden kleine zwarte pony’s. In de zomer dan werd al het vee meegenomen naar de hoger op de heuvel gelegen sheildings. De overblijfselen van deze shieldings zijn op sommige plaatsen nog steeds te zien. 
Glenbranter is bekend als het gebied dat eigendom was van Sir Harry Lauder. Deze Sir was van plan om het gebied aan zijn zoon over te dragen, maar als zovelen van die generatie kwam ook zijn zoon niet terug uit de Oorlog. Vandaar dat 5000 hectare van het gebied van Sir Harry Lauder werd overgedragen aan de Forestry Commision in Schotland in 1921. 
De lager gelegen delen van het gebied zijn bedekt met een dicht naaldbos, maar daarboven is het kaal en ruig, met steile toppen van meer dan 600 meter hoog. 
Loch Goil is het grootste in verbinding met de zee staande meer van het gebied, Loch Eck daarentegen ligt 20 meter boven de zeespiegel en is het grootste zoetwater meer in het gebied. 
In het gebied valt elk jaar meer dan 2500 mm regen, maar het heeft door de warme golfstroom wel vaak zachte winters. 
Het gebied is niet makkelijk om te doorkruisen, omdat er zich vele steile stukken bevinden. 
Verder bevinden zich in het gebied nog enkele onverwachte diepe afgronden.

De deelnemers, teams bestaande uit 2-personen, zijn ingedeeld in een 6-tal klassen.

De Elite klasse, de topklasse, is voor zeer ervaren deelnemers, topatleten, welke de routes met de hoogste moeilijkheidsgraad krijgen voorgelegd.

De A-B-C klassen volgen telkenmale met wat eenvoudigere opgaven.

In de Long en Short score klasses worden een aantal CP´s opgegeven. Hieruit kun je kiezen volgens een methode waarbij aan elke CP een waardering is verbonden in de vorm van een punten systeem b.v. voor een veraf of hoog en moeilijk te vinden CP veel punten, en een ander onder aan de berg en via paden te bereiken punt relatief weinig punten.

Ondergetekenden.

Als teamnummer 850 namen Johan Pegge uit Lochem en ondergetekende Leo Slütter uit Vorden deel aan de wedstrijd eind October1999.  Waarschijnlijk waren we niet de enige Nederlanders doch wel enkele van de zeer weinigen. Er is ook nog een Zweeds team gesignaleerd. De Scandinaviërs zijn ook zeer bekend met deze vorm van oriëntatielopen.

De start

In de omgeving van Ardentinny  waren 2 startlocaties uitgezet. De klassen A, C en Short Score klasses dienden vanuit Ardentinny  ca. 3 km naar het noordoosten te lopen en ca. 220 meter te klimmen. In een 3-tal fases wordt er gestart.      2 min. voor de opgegeven starttijd wordt je aanwezigheid gecontroleerd in het ontvangstvak, 1 min. voor de starttijd loop je door naar het enkele meters verder gelegen controlekaartvak. Hier ontvang je de start/controlekaart waarop je met de CP-tang de code in de kaart kun drukken. Vervolgens loop je door naar het werkelijke startvak en vertrek je op je eigen starttijd op aangeven van de starter.

Zo’n startgroep van een 10-tal atleten omvat deelnemers uit alle mogelijke klasses die na de start dan ook alle mogelijke richtingen uit kunnen rennen vanwege de verschillende Cp’s welk men moet zoeken maar ook nog vanwege de verschillende strategieën. In dit geval echter ging het gros direct omhoog tegen de eerste berg op naar 650 mtr.

Het deelnemersveld.

Volgens de opgave van de organisatie nemen ca. 1500 koppels deel. Individuele deelname is uitgesloten. De organisatie kent een zeer strikt reglement met daarnaast een ijzeren fair-play discipline. Hulp van buitenaf is hierbij uit den boze. Bekijk hiervoor even de website. 

Ha eindelijk de inschrijving / aanmelding gevonden.
Nog even wat sideseeing om gevoel voor het landschap te krijgen.

De koppels kunnen zijn samengesteld uit of vrouwen of mannen of mixed teams. Voorkeur heeft het als beide koppelgenoten fysiek en psychisch aan elkaar gewaagd zijn. Zoals we enkelen spraken is het binnen vele koppels helder wie de navigator is. Veelal is de ander dan volger/controller of pakezel, maar je moet het wel samen doen. Wel krijgen beiden een kaart. Binnen ons team besloten we bij meerderheid te besluiten tenzij iemand voorop liep. In dat geval was het uitgangspunt dat degene op kop de weg wist!!!

Voor mij was het toch verbazingwekkend hoeveel vrouwen tot het deelnemers waren toegetreden. 

Het parcours.

In de naam van de organisatie ligt al opgesloten dat het evenement een mountain marathon is. 

Op de dag vóór de start, de 29e oktober, ontvangen we bij het inchequen reeds de kaart van het operationele gebied. Hierop staan ca. 100 CP´s omcirkeld. Min of meer markante punten in het terrein zoals: oorsprong van een bergbeekje, bijzondere rots, hoekpunt van een bos, eind van een omheining, dalletje of meertje. Ook zijn oversteekplaatsen van verharde wegen bewaakt. De toppers tenslotte verliezen geen tijd met links en rechts kijken. 

Bij de start wordt de informatie verstrekt van de CP´s welke in je klasse van toepassing zijn. Dit zijn meestal een 10-tal CP´s per dag. Hiervan wordt de plek op kaart omcirkeld en de coördinaten verstrekt, tevens wordt de plek  omschreven met een enkel woord zoals b.v. bron of top of rotspartij. De totale afstand voor die dag in vogelvlucht wordt gegeven en het aantal meters stijging volgens de meest gunstige route. Meer wil je niet weten. 

Na de start, als de informatie is verkregen welke CP´s je moet aandoen, bepaal je de route welke je zult gaan volgen.  

Om aan alle flauwe verwachtingen een eind te maken ligt het eerste CP boven op de eerste berg van ca. 650 mtr.

In rood de route aangegeven voor dag 1. In vogelvlucht wel te verstaan. In de praktijk is het noodzakelijk om de route nauwgezet van CP naar CP te bestuderen en een keus te maken hoe te lopen. Op hoogte blijven maar meer kilometers lopen langs zeiknatte hellingen op 45 graden. Dat is uiterst vervelend voor de enkels en voeten. Na twee meter zijn je schoenen en sokken nat. Extra scheve wrijving op je voeten bij elke stap is funest. Als de kortste weg voor Johan ‘s nachts 22km is was deze route zeker 40 km.

Johan liep dus ‘s nachts van het midway camp ten westen van Loch Eck terug naar de start. Hij koos echter voor de noordroute. ca 22 km in de stormachtige duisternis zonder kaart.

Het gebied Argyll & Bute bestaat ook in de bergen veelal uit een zeer zachte humusachtige bodem welke volledige verzadigd is. Of zelfs meer dan dat. Je loopt er in lang gras op en neer te deinen tot je enkels, knieën of kruis in de prut, en zodra het wat afloopt ontstaan er stroompjes en ondergrondse riviertjes waar je te pas en te onpas in wegzakt. Maar het is wel genieten van de sportieve omgeving en medesporters en iedereen is opgewekt op dit zero luxery level. Onderweg kom je uiteraard velen tegen, het blijft echter onduidelijk wie in welke klasse loopt en waarheen hun weg leidt.

Het noordelijkste puntje in Glenbranter. 3 huisjes met een parkeerplaats alwaar de toegangs weg tot het gebied wordt overgestoken.

De uitrusting.

Voor het vertrek hebben we ons uitgebreid laten informeren over de benodigde uitrusting.  Het moest licht zijn, wind-en waterdicht en warm. Door de vele informatie zijn ons kennelijk enkele niet onbelangrijke puntjes ontgaan. Alhoewel ik redelijke survivalschoenen met fikse noppen van Nike aanhad en m´n partner van 10 jaar oude afgesleten Seacony schoenen was dit onvoldoende Johan is ook nogal zuinig van aard. Hij dacht dat de schoenen nog één race meekonden. Hij viel / gleed naar schatting wel 100 keer en ik 10-tallen keren. Dit leverde duurzaam ontwrichte knieën op en uit elkaar gerukte schouderpartijen. De specifieke fell-running shoes van onze Britse collega´s met een soort rubberspike achtige zolen waren uitdrukkelijk aanbevolen. Naast de totale investering van alle benodigde materialen hadden we beide besloten van deze laatste uitgave af te zien.

Wellicht ook hadden we accenten moeten verschuiven. M´n kookgerei, heb ik niet gebruikt en derhalve met de brandstof voor een week voor niets meegesjouwd. Tevens was er op de kleding behoorlijk te bezuinigen geweest. Drinken heb ik beperkt tot 2 bidons met voldoende poeder voor een week. Snelle jongens nemen niets mee alleen een plastic bekertje waaruit men drinkt bij een bergstroompje.

De toppers lopen met ca. 3,7 kg (waarin inbegrepen alle volgens de reglementen voorgeschreven zaken welke je moet meenemen.)  terwijl ik droog ongeveer 15 kg bij me had. Daarbij komt dat ik niet alles in plastic had verpakt waardoor de belasting gedurende de eerste dag opliep naar wel 20 kg. Dit is zowel bergop als bergaf dodelijk.    

De wedstrijd.

De eerste dag blijkt bij de start het parkoers 25 km horizontaal gemeten te bedragen en 1.200 stijgmeters. Hiervoor krijgen we vanaf de start om 09.40 uur de tijd tot 20.00 uur, het tijdstip waarop eenieder binnen moet zijn. We hebben dus 10 uur en 20 minuten de tijd. Dat lijkt meer dan ruim voldoende. Toch blijkt ons slechte schoeisel de daalsnelheid zeer nadelig te beïnvloeden. Links en rechts vliegen ons de echte dalers als klipgeiten om de oren. Hen hadden we toch niet kunnen volgen doch er zijn ook ogenschijnlijk mindere goden. Naar beneden dus vele voorzichtige glij- en glibberpartijen. De wind zorgt, ook door het grote oppervlak (rugzak), vaak voor onbalans op de steile afdalingen. De koers en de CP´s zelf waren redelijk goed te vinden. De vele meters stijgen met bepakking  bepaalden de moeilijkheidsgraad.

Zodra echter de toppen van de bergen en wijzelf in de mist/wolken verdwenen kwam het echt op kompaslopen aan. Het wordt dan echt letten op de koers, kleine markante zaken in het terrein en precies weten waar je zit. Zodra de vermoeidheid groter wordt wordt je hierin nonchalanter. Tegen zessen moeten we nog 2 CP´s welke op een route liggen dwars over de berg. Het wordt al donkerder en het regent en stormt nog steeds windkracht 10/11. Omhoog gaat het nog in de schemering gedurende ´n uur. Het laatste gedeelte is een afdaling van vierhonderd verticale meters in het stikke donker langs een bergloopje / waterval. Zuinige Johan heeft een klein staaflantaarntje tussen zijn tanden en ik een Petzellamp op m´n hoofd. Hij maant me tot ‘n rustigere afdaling gezien zijn beperkte verlichting. Ik denk bull-shit ik wil naar bed….. Door rustig in regen en wind de afdaling voetje voor voetje en billetje voor billetje glijdend te vervolgen komen we steeds lager. Het enige alarm in m´n achterhoofd is: “Wat als de batterij leeg is?” Vervolgen is dan onmogelijk. Tent opzetten op een helling? Oplossing: niet meer aandenken totdat het daadwerkelijk zover is.

Om 19:50 uur, 10 min voor de dealine, komen we bij finish. Controle kaart inleveren. We feliciteren elkaar met het eerste succes. We worden verzocht een plekje te zoeken in het weiland en de tent op de zetten. We lopen 200 meter door het, overvol gebookte, weiland tot de enkels in de modder en vervolgen tot in het water van Loch Eck. 

Dit weilandje was voor 99% overstroomd. Toch maar ‘n tentje opzetten, Johan aan de waterkant.

Het midway camp tijdens de mooie droge zomer toen de tocht werd uitgezet.

Het minst nat lijkt tegen de waterlijn. We besluiten aldaar de tentjes op te zetten. In de storm valt dit niet mee. Als ze staan besluiten we niet uitgebreid in de regen te gaan evalueren maar om te gaan liggen, ik besluit vervolgens om, alleen voor mezelf, maar niet te gaan koken. Een der laatste Nederlandse broodjes spuit ik vol met jam uit een tube en leg me neer in m´n natte slaapzak. Ik doe zoals gebruikelijk geen oog dicht die nacht. De tent neemt alle vormen aan welke tijdens de test werden voorgelegd gedurende de nachtelijke storm. Om ca 01.00 uur hoor ik m’n maat Johan mompelen dat hij het verderop zoekt omdat alles nat is en de tent weggewaaid. Ik zeg nog kom maar bij mij in al weet ik nog niet goed hoe. Nee zegt hij dan slaap jij ook niet, mompelt nog iets over de auto en loopt vervolgens plonzend weg. Na enkele minuten realiseer ik me dat hij echt weg is en kom m’n tent uit om opheldering te krijgen omtrent zijn doel. In geen velden of wegen meer te bekennen. Ik lig de gehele nacht onrustig te denken en te rollen. Om 6.00 uur sta ik op en loop naar de weg om te zien waar Johan is gebleven. Later bleek de wintertijd in te zijn gegaan en heb ik ca 3 uur lopen ronddolen tot ik de doedelzakspeler hoor rondkomen voor reveille. Nog besef ik de tijd niet. In de tent heb ik alles ingepakt. Ik besluit vervolgens de tent ook maar in te pakken en tevens de resten van Johan z´n tent en spullen. Rond 8 uur mijn tijd naar de start alwaar de wintertijd duidelijk wordt. Ik heb dus nog 1 uur 45 minuten de tijd voor de start en de terugkomst van Johan. Op de starttijd meld ik me bij de start alwaar me wordt verboden om in m´n eentje te starten. Rond 09.00 uur verschijnt een sleepwagen in het kamp welke op de weg keert bij de caravan van de organisatie. Ik denk nog wat moet dat ding hier er staat geen enkele auto.

De route voor de 2e dag

Na ca. 10 min zie ik Johan terugkomen van de waterkant waar onze tenten niet meer stonden.

Hierna wordt me zijn verhaal duidelijk.   

Het weer.

Bijna per definitie “levert” de organisatie traditoneel British weather. In 1998 betekende dit gedurende het gehele evenement zware storm, welke soms tot orkaan kracht aanwakkerde. Op grotere hoogte in de hills moet je dan enige ruggegraat bezitten om de tocht te vervolgen. Ook in 1999 stond er een windkracht 8 a 9. Gedurende de nacht aangroeiend tot een zware storm met windkracht 10 a 11. Het gros der tenten bleef overeind doch niet het door de gele kleur wat ´s zomers aandoende bananententje van mijn compagnon. Nadat de buitentent verdwenen was  golfde het water tijdens de zware buien naar binnen.  En nadat vervolgens alle droge draden aan zijn lijf waren verdwenen besloot hij alle spullen, behalve de tent, op te pakken en te vertrekken naar mogelijk drogere oorden. De auto was hierbij de enige optie doch deze stond in werkelijkheid 25 km verder nabij het basis kamp in Ardentinny. Met zijn rugzak doch zonder kaart verdween hij rond 01.00 uur in de stikdonkere nacht na zijn plan aan mij te hebben onthuld. De optie om bij mij in te kruipen werd daarbij als niet aanvaardbaar ter zijde geschoven omdat  mijn natte spullen dan nog natter zouden worden. Om ongeveer 05.00 uur kon hij zich opwarmen in de warm gestookte auto. Echt slapen was ook daar niet mogelijk. Een aantal alarm installaties van auto´s zagen de zware zuid westerstorm aan voor een dief in de nacht en loeiden naar elkaar om aandacht.

Bij een der eerste obstakels vanuit de Atlantic Ocean, en dat is Argyll,  kun je van alles verwachten.

Moraal: Hou een beetje rekening met de mogelijke varianten van het weer.

Na een uurtje in de auto verlaat hij om 6.00 uur met veel wheelspin de parkeerwei en rijdt richting midwaycamp om na enkele kilometers op een muurtje te rijden waarbij de stuurinrichting dermate wordt vervormd dat een sleepwagen noodzakelijk wordt.   Tsja….einde verhaal … einde tweede dag …. einde Kimm-race …. en de verklaring voor de sleepwagen in het kamp.

Nu was deze actie toch al niet toegelaten door de wedstrijdleiding maar in tijden van nood doe je wat.

Zo dus een abrupt einde aan wat een sportief weekend had moeten worden. Dat doen we nog eens beter………

Kimm web site

Zoals gezegd kun je de Kimm web site vinden op www.theomm.com    Hier vindt je ook alle informatie. Vele adviezen worden gegeven om niet te vergeten. Van controlelijsten tot voedingsadviezen. Ook kun je doorklikken naar de adventure-store alwaar alle benodigde zaken vooronderweg in topkwaliteit te verkrijgen zijn. Ik heb er o.a. ook een tent gekocht welke stond als een huis tijdens windkracht 11. Deze weegt nog steeds 2,4 kg. Ook is er de “sup” air tent te koop welke slechts 825 gr. weegt. Deze is nog steeds 125 cm breed. Ik hou het voor mogelijk dat deze nog steeds bedoeld is als 1/2 persoons “if very close friends”. Wellicht volgende keer toch maar de mixed dubbel.

Reacties

Als je meer wilt weten over onze ervaringen of je hebt vragen dan kun je E-mailen naar mij   leo.slutter(at)kpnmail.nl  of je kunt de site bezoeken en bij subscribe je inschrijven op de nieuwsbrief van de organisatie door je E-mail adres achter te laten. Je loopt dan wel het risico dat je nog eens een inschrijfformulier krijgt toegezonden met alle gevolgen van dien.

Onderstaand artikel verscheen in de Tubantia van 14 juli 2000. ´n Artikel van de hand van Ronald Vrugteman.

Fell running vergt uiterste van conditie
Door Ronald Vrugteman:
Fell running.
De ruige, onherbergzame Schotse Hooglanden zijn er als het ware voor geschapen. De een noemt het gekkenwerk, de ander hardlopen in zijn meest edele vorm. Fell(berg) running is een tak van de loopsport waarin conditie, atletisch vermogen, navigatie en gebrek aan hoogtevrees onmisbare elementen vormen. 
Vordenaar Leo Slütter (van 1952) en zijn collega Johan Pegge (1949) uit Lochem gingen de uitdaging aan in de Karrimor International Mountain Marathon (Kimm). 
De Kimm is een tweedaagse bergoriëntatie-loopwedstrijd die jaarlijks eind oktober wordt gehouden ergens in Groot Brittannië. Hij en Johan Pegge, beiden werkzaam bij ABC Mengvoeders in Lochem, zijn fervente survivalrun-deelnemers, die altijd op zoek zijn naar een nieuwe uitdaging. Pegge is momenteel in voorbereiding voor de Nijmeegse Vierdaagse en Slütter kijkt al uit naar de Jungfrau Marathon. Het avontuur KIMM had vorig jaar plaats op het Schotse schiereiland Argyll & Bute bij het dorpje Dunoon, circa 50 km ten noordwesten van Glasgow. Pegge en Slütter hebben in dat woeste gebied een wereldervaring beleefd. 
`Hier gaat het om afzien en vechten als motief. De intensiteit die dat met zich meebrengt. Niet de natuur alleen, maar de vermoeidheid die de beleving ervan verandert.` Dat schreef de bekende ultraloper Jan Knippenberg, die enkele jaren geleden overleed, in zijn boek De mens als duurloper naar aanleiding van een fell running-race in Schotland. Slütter en Pegge kunnen de woorden van de ultraloper onderschrijven. `Nergens krijgen je benen het zwaarder te verduren dan in een fell runrace. Soms moet je je letterlijk vastgrijpen aan een graspol om niet te vallen. Benen, knieën en heupen krijgen voortdurend zware klappen te verwerken. Bij fell running gebruik je al je ledematen, je zoekt constant naar balans. Je klautert bergopwaarts op tempo, want er is een tijdslimiet, je moet je constant oriënteren, je daalt -zo snel mogelijk- steile hellingen af in het pikkedonker terwijl je jezelf vervloekt omdat je in de voorbereiding dacht dat een kleine zaklantaarn -met het oog op het mee te sjouwen gewicht- wel voldoende zou zijn`, zegt Slütter. Johan Pegge: `Je kunt niet met als basis een halve marathon aan een wedstrijd fell running deelnemen. Je moet specifieke heuveltraining hebben gedaan en over enige navigatiekennis beschikken, wil je die twee dagen relatief schadevrij doorkomen.`Als teamnummer 850 namen Johan Pegge en Leo Slütter deel aan de wedstrijd. `Volgens de opgave van de organisatie verschenen er 1500 koppels aan de start. Individuele deelname is uitgesloten. Voorkeur heeft het als de leden van een koppel fysiek en psychisch aan elkaar gewaagd zijn. Binnen vele koppels is afgesproken wie de navigator is. Veelal is de ander dan volger/controller of pakezel, maar je moet het samen doen`, zegt Pegge. 
Slütter: `Op de startdag kregen we de kaart van het operatiegebied. Daarop stonden ongeveer honderd controleposten (CP`s) omcirkeld. Min of meer markante punten in het terrein zoals een bijzondere rots, hoekpunt van een bos, eind van een omheining, dalletje of meertje. Ook wordt duidelijk welke CP`s in jouw klasse moet worden aangedaan. Dat zijn er meestal tien per dag. Als we al illusies hadden omtrent makkelijk beginnen, werden die meteen de grond ingeboord; controlepost één lag bovenop de eerste berg van 650 meter hoog. Het gebied Argyll & Bute bestaat ook in de bergen veelal uit een zeer zachte humusachtige bodem die volledig is verzadigd. Of zelfs meer dan dat. Je loopt er in lang gras op en neer te deinen tot je enkels, knieën of kruis in de prut, en zodra het wat afloopt ontstaan er stroompjes en ondergrondse riviertjes waar je te pas en te onpas in wegzakt. Maar het is wel genieten van de ruige omgeving. Onderweg kom je uiteraard medelopers tegen, maar je weet niet in welke klasse ze lopen en welke CP`s zij moeten afwerken. Als de mist komt opzetten zie je absoluut niets meer van de omgeving. Als je dan niet op het kompas kunt lopen, ga dan maar zitten wachten tot het opklaart, want anders verdwaal je hopeloos.` Voor het vertrek hebben beide mannen zich uitgebreid laten informeren over de benodigde uitrusting. Die moest licht zijn, wind en waterdicht en warm. Maar bij aankomst bleek dat ze nog veel te veel gewicht hadden, vergeleken bij de meer ervaren deelnemers. `We dachten dat goede survivalschoenen wel zouden voldoen, maar we vielen beiden tientallen keren. Dit leverde duurzaam ontwrichte knieën op en uit elkaar gerukte schouderpartijen. De speciale fell running schoenen waren ons wel aanbevolen, maar ja `t was allemaal al duur genoeg dus…`, zegt Slütter. 
Bijna per definitie `levert` de organisatie traditioneel British weather: regen en wind, vooral veel wind. `Op grotere hoogte in de hills moet je dan enige ruggengraat bezitten om de tocht te vervolgen. Maar als je dan als debutant -na veel ontberingen- toch nog binnen de limiet binnenkomt aan het eind van de tweede dag, is er toch een enorm gevoel van voldoening. En doe je jezelf de belofte ooit nog weer eens een fell running race te ondernemem`, zegt Pegge.`De inspanning is zo groot, dat je alles vergeet. Het is de beste manier om de stress van je af te schudden. Twee dagen in deze onherbergzame omgeving en je bent al je problemen kwijt. In dit decor is elk probleem nietig`, zegt Leo Slütter De eerstvolgende Kimm heeft plaats in het weekeinde van 28 en 29 oktober. Voor buitenlandse deelnemers blijft inschrijving mogelijk tot zondag 23 juli via internet. Meer informatie: www.theomm.com  

1999 Borculo ” ‘t Galgenveld”

ABC Run 1999 vanuit ‘t Galgenveld in Borculo

Vrijdagmiddag vanaf 16.00 precies werden we verwacht op 1.950 meter op 328 graden t.o.v. de kerktoren van de Leo-stichting (internaat) nabij Borculo. Eenieder had al uitgevonden dat dit het openluchttheater annex zwembad Galgenveld te Borculo moest zijn wat het zoeken vergemakkelijkte. Maar niet iedereen is dit volgens de normale methode aan de weet gekomen zodat een der CP´s van de laatste dag niet gevonden kon worden.

We schrijven 25 juli 1999, twee uur voordat de ABC Run zal beginnen. Zenuwachtig brengen de deelnemers hun spullen het terrein op, zich afvragend wat de organisatie dit jaar voor hen in petto heeft. Als om half zes de briefing begint wordt het al snel duidelijk: De organisatie vindt het weer met een zonnetje en 25 graden en een onbewolkte hemel “zwaar klote”.

De normale ingang van het openlucht theater mogen we vanaf nu niet meer gebruiken. In plaats daarvan is een speciale “artiesteningang” gecreëerd via welke de deelnemers het terrein kunnen verlaten respectievelijk betreden. Deze ingang bestaat uit een van dikke touwen geconstrueerd net op 3 meter hoogte boven een greppel met veel prikkeldraad. Daar mogen we dus het komende weekend bij de start en finish van elke etappe over naar binnen en naar buiten. Dit is een survival op zich.

De wedstrijd zal een aantal etappes plus een proloog beslaan. Hoeveel etappes is dan nog niet duidelijk. Het vermoeden begint dan wel te rijzen dat de nachtrust ingewisseld zal moeten worden voor een extra etappe.

De bedoeling van de wedstrijd is om een aantal etappes in zo kort mogelijke tijd doch binnen een bepaalde maximum tijd af te leggen. De etappes voeren de deelnemers langs een aantal checkpoints. Deze checkpoints worden gemarkeerd door een sticker met daarop een controlenummer en eventueel een uit te voeren opdracht. Het controlenummer dien je op te schrijven en na afloop van de etappe aan de wedstrijdleiding te overhandigen. De opdrachten moet je uitvoeren. Het missen van een controlenummer levert 30 minuten straftijd op, het verkeerd invullen (fout gokken) van een controlenummer levert 60 minuten straftijd op. Overschrijding van de deadline kost 2 minuten straftijd per minuut. Het niet nemen van een hindernis kost 25 minuten straftijd per persoon.

Enfin, de proloog lijkt een makkie. Vanaf de artiesteningang rennen we 900 meter op 0 graden naar het eerste checkpoint. Daar aangekomen zien we twee checkpoints op nog geen 15 meter van elkaar vandaan, aan beide kanten van de brug over de rivier een. Welke is nou het juiste? Bij beide checkpoints staat de zelfde vervolgopdracht, 300 meter op 180 graden is het tweede checkpoint. We gokken dat het eerste checkpoint aan de oostkant van de brug ligt en dus rennen we aan de oostkant 300 meter terug… Niets te vinden, dus moet het aan de overkant zijn. Gaan we door het water of lopen we 600 meter om? Iemand heeft de smaak al te pakken en duikt zonder nadenken de rivier in. De rest twijfelt nog en besluit de kleren nog even droog te houden en loopt daarom om. Na nog een paar checkpoints komen we weer terug bij onze artiesteningang.

De eerste etappe volgt aansluitend op de proloog. De start is door het zwembad met halverwege een touwladder, daarna de bagage pakken voor de overnachting, en via de artiesteningang naar buiten. Onderweg bij de checkpoints krijgen we extra ballast mee, allereerst een kaart om de rest van de etappe op uit te kunnen zetten, verder een tonnetje met zand, een jerrycan met water, een zeiltje en een paar bamboestokken. Later blijkt dat we ook nog een voedselpakket hadden moeten ontvangen bij een van de checkpoints. Helaas hadden we die gemist. De instinker van de avond bestaat uit een duidelijk als van de organisatie herkenbare auto met aantal juten zakken gevuld met houtblokken. De meeste teams twijfelen; moet dat meegenomen worden of niet? Een aantal teams besluiten geen risico te nemen en een juten zak mee te nemen. Wij besluiten om de wedstrijd niet zwaarder te maken dan hij al is en laten het hout liggen. Terecht, zo blijkt na afloop! Het eind van de ongeveer 15 km lange etappe bestaat uit een 10 meter hoge zandheuvel van het Hambroek te Borculo die we met alle bepakking enige malen op en af mogen dalen, soms langs dermate steile wanden dat dat zonder touwen niet lukt. Vervolgens loopt het parcours zo’n 250 meter door het water (pas op dat je slaapzak droog blijft!) tot aan de finish. Het loopt inmiddels tegen tienen. Daarna mogen we van het zeiltje met de bamboestokken een tentje bouwen voor de nacht.

Gelukkig deelt de organisatie de niet opgehaalde voedselpakketten alsnog uit zodat we boven de zelfgestookte vuurtjes onze kant-en-klare prakjes kunnen opwarmen. Rond een uur of elf proberen de meeste deelnemers (20 teams met ieder 4 deelnemers) te gaan slapen maar reeds om 01:00 uur volgt er een briefing voor een nachtelijke verplaatsing. Snel alle spullen weer inpakken. Tonnetjes met zand en dergelijke mogen we achterlaten, maar de rugzak met slaapzak moet wel weer mee. Opnieuw een etappe van zo’n 15 km, deze keer droog en zonder zware hindernissen, de nachtelijke kou, het gebrek aan slaap en het natte pak van eerder op de avond maken het al zwaar genoeg.

Uiteindelijke bereiken we rond vier uur in de nacht ons basiskamp weer waar we te horen krijgen dat we tot even voor zevenen mogen uitslapen. Om zeven uur begint de briefing, dan is er koffie met brood en om acht uur vertrekken we voor een etappe van 50 km op de mountainbikes.

Onderweg heeft de organisatie weer allerlei schitterende hindernissen verzonnen, variërend van een 50 meter lang touwparcours door een aantal bomen (te nemen zonder met je voeten de grond te raken (Henk Griemelink hindernis)) tot een beklimming van de Lochemse berg. Verder bestond een van de opdrachten uit het van buiten leren van een plattegrond met daarop een viertal checkpoints om vervolgens zonder die kaart en zonder aantekeningen de checkpoints terug te vinden. Dat valt nog niet mee. Zeker niet als je besluit dit lopend te doen en je later uitvindt dat de afstanden toch wel een fiets rechtvaardigen.

Na de rijke ervaring van vorige etappes was nagenoeg ieder team voor het verstrijken van de deadline terug, dan maar wat CP’s gemist; fiets parkeren, via de touwbrug naar binnen klauteren om daar te horen dat we maar liefst een half uur kunnen pauzeren voor de middagetappe. Wederom een 15 km lange loopetappe. Het valt niet mee: door sloten, over prikkeldraad, dwars door weilanden en bossen. Het is inmiddels behoorlijk warm geworden en de watervoorraad gaat snel op. Nu beginnen ook de deelnemers het weer “zwaar klote” te vinden.

De etappe voert wederom langs de zandafgraving waar een nieuw parcours is uitgezet, ditmaal plat op de grond door de sloot. Er moet een tonnetje met minimaal 20 kg zand worden gevuld en over het parcours worden meegenomen. Niet meer dan 20 kg want dan sleep je te veel mee en niet minder want dat kost je straftijd.

Tot slot mogen we nog tokkelend uit een hoge boom op 8 meter hoogte naar beneden en met een zelf te bouwen vlot het water op. Daarna voert de etappe ons terug naar het kamp waar nog een laatste toetje wacht in de vorm van een 50 meter lange hindernis langs en door het zwembad.

Groot is de voldoening als na afloop een compleet speenvarken (van 80 kg) aan het spit blijkt te draaien. Maar ja, met 80 survivors is zo’n varkentje in een paar minuten gewassen. Gelukkig was er ook nog ander vlees en bier.

De hr. Pegge Alg.dir. van ABC verrichtte de prijsuitreiking. Persoonlijke deelname zat er niet meer in. Hij was ten slotte geen 50 meer. Toch was hij lovend over hetgeen aanschouwd werd. Ook de winnaar Nutrifeed zat gemiddeld overal hoog in de score en derhalve een ijzersterke winnaar.

De organisatie stak perfect in elkaar. Nu ik op de bank lig op “day after the night before” doet me alles zeer, m´n botten, m´n gewrichten, m´n spieren maar oh wat heb ik genoten!!

De organisatie met alle helpers hierbij dan ook bedankt.

Getekend:

“Iemand van ICT”

 

Uitslag ABC run 1999

1 “Nutrifeed runners” Nutrifeed 47:45:00 uur
2 “Compatibles” Comvee Deventer 48:54:00 uur
3 “Terrein Denderaars” ABC Techn. Dienst 49:07:00 uur
4 “Gilde Main Masters” 50:46:00 uur
5 BDI Beter Door Inzet Borculo Domo Ingredients 51:36:00 uur
6 Nutreco 53:49:00 uur
7 “Chickendales” ABC 53:54:00 uur
8 “De 3e helft” Gfe Energie management 56:25:00 uur
9 “op grond van het beste” ACM 59:20:00 uur
10 “Mervo Beesten” Premervo 62:13:00 uur
11 Cobroed Lievelde 62:26:00 uur
12 “De Zandlopers” Cavo Latuco Woerden 66:12:00 uur
13 “De buitenbeentjes” Landbouwbelag ua 69:41:00 uur
14 “ORFFATAAL” ORFFA Nederland 69:45:00 uur
15 ” De enige echte” Elanco Animal Health 70:44:00 uur
16 “ICT on hens” 70:49:00 uur
17 “Constant in beweging” CIB Deventer 74:34:00 uur
18 “MAMS” de Schothorst 79:04:00 uur
19 Memon 80:24:00 uur

 

 

 

 

 

1998. ‘s Heerenberg-Borculo

ABC-run 1998. ‘s Heerenberg-Borculo

Team # Naam Deelnemers
1 ABC “Chickendales” Nico de Vos, Henk Kets, Jan Fledderus, Cees van Oers
2 ABC  “Terrein Denderaars” Conrad v.d. Meijden, Ronnie Buil, Gerrit Rosken, H.Postel
3 ABC “Miles control” Anton ten Have, Jan Kl. Swormink, Herman Hogenkamp, Wim Groot Wassink
4 “ICT on Feed” Ulrik van de Laan, Gerben Gerrits, Peter Meint Heida, Ami Tahapary, Res. Jan Koers
5 Cobroed  Lievelde Mark Jansen, Henri te Molder, Henrie Krabbenborg, Roel Koebrugge
6 CTA  Ait Verdan A.Tijkorte, J. Oude Hengel, H.Jansen, M.Grift.
7 “Cehave Internationals” Paul Verboeket, Arno Oostdam, Anton Oostveen, Ralf Kleykers
8 Cavo Latuco Woerden A.Kool, M.v.Krimpen, T.Schamp, M.Mackay
9 “Mervo Beesten”  Premervo Vicent v. Haren, Maarten de Groot, Erik Berenpas, Peer de Jong, Res. Fedor Oosterlaken.
10 CDL “Net even anders” Eerwin Boers, Jansje Harmers, Joost v. Benthem, Andre Startman
11 ACM “op grond van het beste” Jan Hollander, Ko Otte, Roel Veerman, Bart Swart
12 “Al het goeie van Campina Melkunie Koeien begint bij Nutrifeed. Alias  “Nutrifeed runners”. A.School, ????, R.v.Summeren, PPJansen
13 a Whey-Team G.H.Weernink, R.Essink, P.Diepenmaat, A.H. Jansen
14 ABC  “Do-Or-Die!” J.H.Pegge, B.J. Ruumpol, M.Nijenhuis, H.Hiddink
15 Gilde Main Henri Polman, Harry Derksen, Jarm Postema, Sjoerd Postema
16 Comvee Deventer “Compatibles” Jan Scholten, Simon v. Leeuwen/Andre de Ruiter, Nico van Bergeijk, Erik Bijker
17 Schothorst Adriaan Smulders, Dick Dijkshoorn, Eddy Weurding, Kees-Jaan Hin.
18 ORFFATAAL or fataal.        ORFFA Nederland Arjan van Ravenhorst, Gerben Kemp, Geert v/d Velden, Leo Nieuwenhuis
19 Elanco ” De enige echte” Elanco Animal Health Jaap Meijers, Loek Jonker, Klaa van Aken, Jahnes Nijland

Uitslag

TOTAAL
Groep  Score
1 Gilde Main (15) 1 dag(en) 06:29 uur
2 ABC  “Terrein Denderaars” (2) 1 dag(en) 06:55 uur
3 ABC  Chickendales (1) 1 dag(en) 08:00 uur
4 “Al het goeie van Campina Melkunie Koeien begint bij Nutrifeed. Alias  “Nutrifeed runners”. 1 dag(en) 08:06 uur
5 ABC  “Do-Or-Die!” (14) 1 dag(en) 08:54 uur
6 a Whey-Team (13) 1 dag(en) 09:24 uur
7 ABC  “Miles control” (3) 1 dag(en) 10:27 uur
8 “Mervo Beesten”  Premervo (9) 1 dag(en) 10:29 uur
9 ACM  “op grond van het beste” (11) 1 dag(en) 11:45 uur
10 “ICT on Feed” (4) 1 dag(en) 12:49 uur
11 Comvee Deventer  “Compatibles” (16) 1 dag(en) 13:38 uur
12 ORFFATAAL  or fataal (18) 1 dag(en) 15:22 uur
13 CTA  “Ait Verdan” (6) 1 dag(en) 17:09 uur
14 Cobroed  Lievelde (5) 1 dag(en) 18:46 uur
15 CDL  “Net even anders” (10) 1 dag(en) 18:59 uur
16 Cavo Latuco Woerden (8) 1 dag(en) 19:27 uur
17 Schothorst (17) 2 dag(en) 03:19 uur
18 Elanco  “De enige echte” (19) 2 dag(en) 19:29 uur

Start vanuit de toren van het Kasteel Bergh

Vervolgens ‘n verplaatsing naar Lochem en herstart met de abseil van de 52 meter hoge CDL silo.

's Heerenberg_v1
Nabij Beek luidde de opdracht om min. 20 kg graan in een jute zak te deponeren. Hiermee een trajekt af te leggen van ca 2 km en daarbij CP’s te zoeken in de omgeving. Bij terugkeer controle van het afgewogen gewicht. Indien te weinig een straftijd van 30 min. Er waren dus teams die met 40 kg op weg gingen. Johan kennelijk niet aan z’n gezichts uitdrukking te zien Waarschijnlijk 10 gram boven de 20kg. Bert Jan weer boven water!

 

's Heerenberg_v3
Team 14. Johan Pegge en Bert-Jan Ruumpol met twee “trawanten” van JP.

's Heerenberg_v5
Abseil vanaf de CDL silo aan de Goorseweg in Lochem

's Heerenberg_v7
ff gezellig bijpraten met Erik Hulsebos Na afloop prijsuitreiking op Galgenveld in Borculo. en er werden nog vele fiets en schaats verhalen opgehaald met Erik Hulsebos.

's Heerenberg_v2 's Heerenberg_v4 's Heerenberg_v6 1_laatste_stam-001

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

.