Geschiedenis van de marathon

De oorsprong van de marathon ligt in het jaar 490 v.Chr., toen de Griekse soldaat Phidippides van Marathon naar Athene gesneld zou zijn om het nieuws van de overwinning van de Atheners (onder leiding van generaal Miltiades) op de numeriek veel sterkere Perzen te melden. Dat gebeurde toen Darius koning was over de Meden en de Perzen. Pheidippides legde echter de afstand tussen Athene en Sparta af om hulp te vragen aan de Spartanen. Toen deze weigerden liep de bode terug naar Athene en in een ruk naar Marathon. Bij de uiteindelijke overwinning liep hij terug naar Athene.

De geschiedenis vermeldt wel dat deze laatste tocht, van Marathon naar Athene (eerste marathon) een dodelijke afloop had: na het uitbrengen van de woorden “Verheug u, wij hebben gewonnen!” in het centrum van Athene, viel de boodschapper dood neer; hij bleek een zonnesteek te hebben opgelopen. Over de waarheid van dit verhaal valt nog te twisten, een aantal historici beweert dat deze marathon nooit gelopen is.

De Franse filoloog Michel Bréal opperde al in 1896 de marathon in het programma van de eerste Olympische Spelen op te nemen. Die spelen werden in Griekenland gehouden. Bréal pleitte voor een marathon tussen Marathon en Athene, maar bij een test vooraf bleek de uiteindelijk te lopen afstand wel erg lang: 48 km. Voor de wedstrijd werd een wat kortere afstand bepaald.

De officiële afstand van de marathon zoals die tot heden geldt, werd pas vastgesteld bij de derde Olympische Spelen, die van 1908 in Londen. De afstand kwam enigszins overeen met die van de eerste Griekse marathon: 42 km en 195 meter, de afstand tussen de meet op het terrein voor Windsor Castle tot de finishlijn die precies voor de koninklijke tribune in het White City Stadion in West-Londen was uitgezet.

‘n Marathon voor mij….

De marathon vergt bijzonder veel van het fysieke uithoudingsvermogen. De marathon-elite, die de afstand in 2u.04 min. kan lopen, loopt met een gemiddelde snelheid van ca. 20 km per uur. Een goed getrainde atleet kan normaal gesproken slechts enkele malen per jaar een hele wedstrijdmarathon op snelheid uitlopen, omdat het lichaam tijd nodig heeft om te herstellen. Duurloop, snelheidstraining, krachttraining, een uitgebalanceerd voedingsschema (onder meer koolhydraten) en een ijzeren motivatie zijn enkele ingrediënten die het goed volbrengen van een marathon mogelijk maken.

Als je echter de marathon op “reserve” loopt dus op ca 80% van je max. snelheid dan kun je er wel meer lopen. Bij een beperkt aantal km/week en specifieke overige training kun je er verantwoord wel elke 2 weken een lopen.

42.195 meter te voet zo snel mogelijk overbruggen. Monotoon op het vlakke, uitdagend bergop.  Ook op het vlakke is er onderscheid. 105 rondjes op een sintelbaan is weer anders dan 100 ronden bij de Voshaar in Eibergen of over de Afsluitdijk en bijna weer terug.

Origineel de afstand van ‘t plaatsje Marathon naar Athene in Griekenland.

Een helle tocht. Elke marathon, ongeacht de kwaliteit van de voorbereiding, vergt het veel en wellicht wel bijna het uiterste van de fysieke en mentale mogelijkheden. Immers zodra je gestart bent moet je het doen met de voorbereiding die er is geweest, met de plussen en minnen en dan ga je zo diep als het er in zit.  Alhoewel je met die uitspraak “uiterste” voorzichtig moet zijn. Je bent uiteindelijk tot veel meer in staat dan normaal gesproken verwacht mag worden.  B.v. onder extreme omstandigheden zou je na de finish nog wel zo’n inspanning kunnen doen!!!!! ????

.

Rotterdam Marathon 1. 18 apr 1987

18 april 1987.  De eerste marathon. Wel reeds diverse halve marathons nadat ik in 85´ gestopt ben met voetballen. Ik denk in 1986 de eerste halve marathon van Warnsveld.  

Direct daarna in Almen enz…..Wellicht had ik veel eerder moeten stoppen met voetballen. Vervolgens samen met een andere gestopte voetballer Ernst te Velthuis bedacht om eens een marathon te gaan lopen. Dus Rotterdam. Eigenlijk op hardloopgebied nog zo groen als gras. Via via van trainer IJzerman uit Lochem een trainingsschema gekregen uitgaande van 4 uur. Dat schema hebben we 13 weken exact gevolgd.

Marathon schema 3:15 tot 3:30 uur volgens Herman IJzerman

Na ‘n koud voorjaar qua training volgt half april de marathon echter op de eerste warme dag van het jaar. Ik denk wel 25° tussen de gebouwen. Het werd een “toptijd” van 4:24:45 uur.

Bij de start riep de speaker nog dat het warm was dus drinken belangrijk.!! Ik denk: ” Ja daar is iets voor te zeggen”.! Ik had tijdens de trainingen nog nooit ´n druppel gedronken. Bonk…..dat was de start. Enkele minuten verder bleek dat er inderdaad een kanon was afgeschoten. 

Ai, Ai  wat een hitte, direct al zweten als een rund.  Post 1 op 5 km alle drinken op. Post 10 km alle drinken op. Eerst na 15 km ´t eerste drinken. ´n half bekertje op rantsoen. Onbegrijpelijk op dat moment. Ik had al trek in een emmer water vol.

Gefinished juist onder de 4,5 uur.

Men stond er met bladen bier. Plastic bekers van ´n halve liter. Heb er direct 2 leeggegooid en daarna wat rustiger nog een. Heerlijk. 

Finishen, ´n geweldige kick en ervaring.     Neen niet ‘t bier maar de marathon. Dat kon ik dus……..ook.

Achteraf, gezien de trainings arbeid, niet zo’n geweldige eindtijd.  Gezien de omstandigheden en met slechts ‘n half jaar loopervaring met deze intensiteit toch niet slecht. Kenners noemen het onverantwoord om zo snel zo sterk in trainings omvang toe te laten nemen. En dus zeker om van bijna niets in ‘n 1/2 jaar naar een loop van 42,195 km te gaan. 

De kennis en vaardigheden van een ” Wilderness guide”

Navigatie te land en op het water
De Wilderness Guide is een expert in het gebruik van de meest voorkomende navigatie middelen zoals de kaart, het kompas, hoogtemeter, gps, horloge etc. Voorts is hij getraind in het navigeren zonder al deze middelen. Waar ook ter wereld zal hij zijn weg weten te vinden met alleen de natuur als navigatie instrument, niet alleen door het hooggebergte, maar ook met de kajak of kano op snelstromende rivieren, langs zeekusten of door de onmetelijke wouden. 

Praktische Meteorologie
Een weersverwachting opstellen en hoe te verwerken in het routeplan is een tweede natuur voor de Wilderness Guide. Elke ochtend controleert hij de barometer, observeert regelmatig gedurende de tocht wolken en wolkvorming. Voorts betrekt hij windrichting en windsnelheid, de temperatuur voor elke denkbare hoogte in de bergen, de gevoelstemperatuur en op de grote meren en op zee de golfhoogte in zijn weerrapport. Hij heeft inzicht in lokale en grotere weersystemen. Dan pas wordt een beslissing genomen of een tocht door kan gaan of niet. 

Leiderschap

Onder extreme omstandigheden en noodsituaties krijgt de Wilderness Guide soms te maken met abnormaal menselijk functioneren. De gids weet in extreme omstandigheden en noodsituaties het hoofd koel te houden en de juiste maatregelen te nemen. Hij schat in hoe zijn groepsleden kunnen reageren, herkent karakterprofielen en heeft kennis en ervaring met conflictbeheersing, feedback geven en ontvangen. Hij observeert het groepsproces en stuurt eventueel bij. Hij weet de competenties binnen de groep te gebruiken om de tocht tot een succesvol einde te brengen. Hij vraagt zich af hoe zijn groepsleden reageren bij het doorschrijden van een snelstromende rivier, tijdens tochten in de bergen, als iemand vermist is of verdwaald raakt, bij noodsituaties op het water of bij ontmoetingen met gevaarlijk wild.

Didactiek
De Wilderness Guide beheerst ook didactische vaardigheden, nodig om zijn groep op de juiste wijze te leiden. Lesgeven, hoe vertel ik het in een logische, maar vooral begrijpelijke volgorde. Hoe bereid ik het nemen van een hindernis voor en hoe instrueer ik mijn groepsleden? Niet alleen lesgeven in de noodzakelijke onderwerpen voor een veilige en succesvolle tocht behoren tot de taak van de gids, maar ook kennisoverdracht van boeiende onderwerpen met betrekking tot flora en fauna, geologie, astronomie en vele andere onderwerpen die tijdens een tocht ter sprake komen. 

Search and Rescue 
Een Wilderness Guide moet altijd voorbereid zijn op vermissing van groepsleden. Volgens vaste procedures worden gegevens verzameld, opsporingsplannen gemaakt en dan zal hij leiding moeten geven aan een zelf geformeerd Search and Rescue team, tevens houdt hij met portofoons en satelliettelefoon met de juiste verbindingsprocedures contact met politie, de rangers, piloten etc. 
Het verzamelen van gegevens over de vermiste vergt ook een gedegen sporenonderzoek. Gegevens afleiden uit sporen is een kunst op zich, maar heel belangrijk om in de huid te kunnen kruipen van de dwaler. Een voortdurende controle op de groep is uitermate belangrijk, maar ondanks dat gebeurt het regelmatig dat in een onbewaakt ogenblik een groepslid de groep uit het oog verliest, dan is het van levensbelang om de vermiste zo snel mogelijk op te sporen. 

Swift Water and Mountain Rescue 
Het lezen van rivieren en getijdenbewegingen langs zeekusten is voor een Wilderness Guide een belangrijke routine. Hij voelt zich thuis op het water en is een bedreven kano- en kajakvaarder en rafter. Van een gids wordt echter meer verlangd: hij moet in staat zijn om zichzelf en zijn groepsleden te redden of in een veilige situatie te loodsen, hij moet een veilige rivercrossing kunnen voorbereiden en uitvoeren, hij weet de gevaren op het water te onderkennen en voortdurend de veiligheidsaspecten te waarborgen. Kortom de Wilderness Guide beheerst alle reddingstechnieken en weet leiding te geven aan reddingsoperaties op het water.
Van de oceaan naar de bergen, het beoefenen van reddingstechnieken in de bergen, snel handelen en reddingsmateriaal gereed maken om klimmers in nood veilig van de wand te kunnen halen, is evenals redding op het water een van de belangrijke vaardigheden van de gids. 

Wilderness First Aid, eerste hulp in de wildernis
Kennis van eerste hulp is evenals alle reddingstechnieken van levensbelang. Bij een ongeval ver van de bewoonde wereld moet de gids deskundige hulp kunnen bieden er van uitgaande dat medische hulp pas na lange tijd ter plaatse zou kunnen zijn. Patiëntenrapporten invullen, grondige onderzoeken verrichten, levensreddende handelingen uitvoeren, de organisatie rond de plaats van ongeval leiden, een evacuatieplan voorbereiden en uitvoeren en nog vele andere onderwerpen behoren tot de verplichte kennis van de gids. 

Wapenkennis
Het omhanden hebben van een vuurwapen is in sommige gebieden een extra veiligheid in verband met gevaarlijke diersoorten. Om de veiligheid van de groep te waarborgen moet een gids in staat zijn om een vuurwapen op de juiste wijze te gebruiken en veilig te vervoeren tijdens tochten door de wildernis.
Voor onderhoud van zijn schietvaardigheid moet hij kennis hebben van de regels op de schietbaan, wapenleer zoals de werking van verschillende wapen, kalibers, ballistiek en schiettechniek. 

Survival
Het kan gebeuren dat door een ongeval de groep zonder uitrusting en proviand komt te zitten. De gids is in staat om met zijn groep zonder voedsel en uitrusting lange tijd te kunnen overleven in de wildernis. Het verzamelen van de fundamentele behoeften; voedsel, water en bescherming tegen extreme omstandigheden heeft dan de hoogste prioriteit. De gids bezit dan ook vaardigheid en kennis op het gebied van jagen en vissen met werktuigen gemaakt van middelen uit de natuur en het verzamelen van eetbare planten, wortels en bessen. Voorts is hij bedreven in het maken van vuur en onderkomens onder alle omstandigheden. Hij weet zijn groep met natuurlijke oriënteringsmiddelen of een zelf gemaakt primitief instrument (zonnekompas van wilgetakken) te leiden naar de bewoonde wereld. 

Samengevat
De gids is in staat te functioneren onder extreme omstandigheden. Stormachtig weer, sneeuw, strenge vorst, weinig proviand vergen het uiterste van de gids. Het komt het er op aan om een groep gedurende lange tijd te voet, per kano of kajak veilig door de wildernis, terug naar de bewoonde wereld te leiden Men kan te maken krijgen met ellendige moerassen, dichte wouden, steile berghellingen, en barre weersomstandigheden. Het regent of sneeuwt soms dagenlang. Groepsleden kunnen verdwijnen en moeten weer opgespoord worden. Soms raken navigatiemiddelen of andere uitrusting verloren. Stormachtig weer, regen en koude eisen vaak hun tol. Toch moet elke dag een routeplan en een weersverwachting opgesteld of gewijzigd worden. Onder deze omstandigheden ontstaan er conflicten, een schone taak voor de gids om deze op te lossen, terwijl hijzelf ook moe, koud en hongerig is. Ondanks de barre omstandigheden zal de gids het hoof koel houden, en alle moeite moeten blijven doen om de groepsleden te stimuleren, te inspireren en op een veilige manier door woest terrein te leiden. Dat kenmerkt de ware gids.

Gids zijn is een boeiend en veelzijdig beroep. Zijn kennis en vaardigheden zijn uniek op dit moment, weinigen beheersen nog de ‘oude kennis’ om op een boeiende en veilige manier ‘moderne toeristen’ een onvergetelijk avontuur te bieden.

Verslag Stay-Okay

ABC-run 2007.  Nieuwebrug—-> Ommen

Verslag,  We stay okay – ABC run 2007

winners1

Woensdagavond 20 juni 2007, als we om 19.30 uur hebben afgesproken in de tuin bij Poppe, even wat afspraken maken over de rolverdeling tijdens de race. Half acht wordt al gauw half negen, omdat de schapen geen zin hebben om verplaatst te worden van de IJssel-dijk naar een ander weiland. Ik kan ze geen ongelijk geven in deze lekkere voorjaarszon. Laten we hopen dat deze vertraging geen voorbode is voor de rest van de race.

In eerdere races de ervaring opgedaan dat ieder zijn eigen kwaliteiten heeft, maar succes in veel gevallen kan alleen bereikt worden indien er een duidelijke hiërarchische verhouding bestaat in de ploeg. Zo moet onzes inziens vooraf duidelijk zijn wie de beslissingen neemt, de ploeg moet zich hier vooraf unaniem achter scharen. Verder wordt er afgesproken wie de navigator is. Voor een succesvolle wedstrijd moeten er over zijn capaciteiten geen twijfels bestaan, wat de ploeg ook niet heeft. Fouten maken is menselijk, maar ook bij het missen van een aantal CP’s achter elkaar moet de ploeg het vertrouwen houden in de navigator. Dit lijkt allemaal wat vergezocht, dat is het misschien ook, maar na 18 uur ben je blij dat je vooraf de spelregels hebt bepaald en je je in dit lot hebt geschikt. Maar het allerbelangrijkste wat we deze avond afspreken is, dat we vooral samen veel plezier willen hebben, gezellig willen racen en ons niet willen focussen op een klassering. We gaan voor de Olympische gedachte, met in ons achterhoofd dat we weinig fouten willen maken en dan vanzelf hopen in het linker rijtje te komen.

Gelijk de discussie waar de start zal zijn. Menno kwam tot de Conclusie dat de onze lieve … kerk, eigenlijk het 0 punt was bij RDM, deze is echter verschoven waardoor het coördinaat…… is.

Aanvankelijk denkt Menno een bepaald aantal kilometers oostwaarts en noordwaarts te lezen, ten opzichte van de kerk, maar dan komt hij midden in Zwolle uit. Een kleine vreugde kreet volgt. Hier weten we de weg… Maar Poppe komt heel ergens anders uit. Internet weer afgestruind en het blijkt in de buurt van ommen te moeten zijn.  We komen er niet helemaal uit en hopen dat Leo nog meer informatie op de site zal zetten. Ook zijn we er niet helemaal zeker van of het wel zal kloppen wat er nu staat. Immers de startlocatie zou donderdagmiddag 12.00 uur bekend gemaakt worden op de site en het was nu pas woensdag. We besluiten dus nog maar even rustig af te wachten

’s Avond wordt nog even de hele benodigdheden lijst nagelopen onder genot van lekkere verse aardbeien, waarna we huiswaarts keren. Echter niet nadat Poppe nog even snel een klimtouw meegeeft. Waarmee Alice donderdag nog even moet gaan trainen.

Donderdag 21 juni.

’s Avond wordt er in een druilerig bos in de buurt nog even de eerste en tevens laatste hand gelegd aan de klimvaardigheden van Alice. Een swingover 2,5 meter boven de grond is op dat moment al hoog. Maar na een paar keer proberen begint het er een beetje op te lijken. Nu maar hopen dat de hindernissen niet te extreem zullen zijn.

Vrijdagmiddag 22 juni.

Terwijl de ene helft van het team zich in alle vroegte meldt bij de Nieuwe Brug, zit het andere team nog thuis te stressen met het inpakken van de auto en het wegwerken van een pasta maaltijd. Gelukkig is Ommen niet zo ver. Klokslag 5 over 3 komt de tweede helft van het team binnen en neemt het appelgebak en koffie gretig in ontvangst. Na de ploegenvoorstelling waarbij we onderling opmerken dat er wel erg veel ploegen aanspraak willen maken op het linkerrijtje, kleden we ons om. Het weer wordt er niet beter op. Dan loopt de klok naar vijven en besluiten de weergoden de kraan maar eens wat verder open te zetten. We maken al gauw een plannetje waar we de punten droog in willen tekenen. Leo is echter wat anders van plan. Buiten zal er gekeken en getekend moeten worden, niet binnen.

Zodra we de enveloppe hebben en uit het strijdgewoel als team compleet bij elkaar staan wordt snel gekeken waar we heen moeten. De Lemelerberg. Niet geheel onbekend, echter ook zeker niet onze achtertuin. Maar waar is toch dat nare punt 1. We besluiten direct hier niet te lang bij stil te staan. Punt 1 komen we vast wel tegen onderweg en zo niet, dan waarschijnlijk de anderen ook niet. Na deze conclusie, de gang er gauw ingezet en zuidwaarts gelopen. Na 2 kilometer vinden we ons zelf terug op de kaart. Vanaf dan volgen de CP’s elkaar in rap tempo op. We strijden voor de deadline en zetten de kraan even ver open. Achteraf was het eerste uur ons meest inspannende uur. 1 minuut voor 6 halen we de deadline. Mooi die is binnen.

Onze begeleider heeft de fietsen al klaar staan, waarna we snel onze weg vervolgen.

Begeleiders hebben het soms ook best lastig.
Begeleiders hebben het soms ook best lastig. Hier ligt Mart, droog dat wel, z’n slaap te kort weg te werken.

Stom, stom, stom, nu niet verder gekeken als onze neus lang was, dus niet gekeken of er ook een deadline was voor het fietsen. Bij de 2efiets CP komen we hier achter na een opmerking van een andere ploeg. Dan gelijk maar de keuze gemaakt de CP’s te laten voor wat ze waren en snel richting wissel te fietsen. Op de door ons gekozen route komen we echter langs de andere CP’s en we pakken deze dan ook even mee. Bij de CP in het bosje aan de andere kant van het water pakken we snel wat tijd terug, door direct het water in te vliegen en de CP te noteren. Vervolgens vervolgen we onze koers in tegenstelling tot veel andere teams langs de waterkant over een wandelpad. Dit is, denken wij, de kortste route (Maar was het ook de snelste?).

Bij de wisselzone verruilen we de fietsen voor de kano’s. Wederom heeft onze begeleider subliem werk geleverd. Alles, eten drinken en droge loopschoenen staan klaar. We gaan dan ook snel verder. Een voorgaand team heeft problemen met een kano, ze passen er niet in. Sociaal als we zijn, staan we 1 van onze grotere kano’s af voor dit wildwater exemplaar. Gevolg, 1 van ons gaat meer van heen en weer dan voorruit. Iets wat we snel verhelpen met wat sporttape. We leggen de boten aan elkaar vast waardoor er minder afwijking ontstaat.

Ondertussen vliegt onze loper het bos in, haalt de CP binnen en ziet op de kaart, dat de andere twee CP’s toch echt aan de andere kant van het water liggen. Ook hier maar weer gekozen voor de kortste weg, dus zwemmend de Regge over.

Na echt een heel eind lopen door struiken, sloten, paadjes, maïsvelden en de Regge nog 2 keer te zijn overgezwommen, komen we net voor de samenvoeging van Regge en Vecht bij elkaar.

Was deze laatste brug waar we onderdoor gingen niet de weg Raalte- Hoogeveen?, zo ja dan ligt Ommen achter ons en niet aan de horizon bij de kerktoren. We zijn het er over eens en vervolgen onze weg richting Ommen. Dicht bij Ommen komt de loper aan de rand van een camping te staan. Campinggasten kijken verbaasd op. De loper besluit maar een omtrekkende beweging om de camping te maken, Daarbij doorkruist hij het bos waar later de finish blijkt te zijn. Hij ziet al een grote tent staan en bedenkt nog bij zich zelf, dat zou een leuke plek zijn voor de finish. Net na de brug in Ommen mogen de kano’s uit het water. Weer lezen we onze omschrijving niet goed. Er moet hier ook nog een CP staan. Dat horen we achteraf. We lopen op kompas richting finish, denken nog even dat we aan de andere kant van de weg moeten zijn, maar kiezen uiteindelijk toch de weg richting tent. Hier blijken we de eerst binnenkomende te zijn. Verbazing alom bij ons zelf. Maar dat betekent nog niks zeggen we tegen elkaar, wie weet hebben we valse CP’s. We hebben gelijk het geluk direct te kunnen douchen en droge kleren aan te trekken. Iets wat ons zeker met het oog op de 2e dag geen windeieren zal leggen. ’s Avond nog even lekker onder genot van een biertje nagekeuveld.

KONICA MINOLTA DIGITAL CAMERA

We besluiten niet te gaan voor de nacht CP op het station. Redenering hiervoor is dat de winst van een half uur niet opweegt tegen het verlies van 1,5 uur slaap. Dit moet zaterdag ons inziens eerder lijden tot concentratieverlies in de loop van het 2e deel. Laat ons dus maar lekker slapen.

Zaterdagochtend 06.00 uur opstaan en een lekker ontbijtje in de tent. Het regent nu al enige tijd en de lucht geeft geen indicatie, dat het droog gaat worden. Hoe kan dat nou toch, gistermiddag gaf het KNMI voor zaterdag nog aan dat er lokaal slechts een buitje zou vallen. De bui regent zeker lokaal uit boven Ommen en omstreken.

Om klokslag iets over zeven volgt de start van de tweede dag. Als een ware kunstenaar tekent onze navigator de plattegrond over. Achteraf hadden we wat dichter bij de beamer moeten gaan zitten. We hadden nu de nummers wel globaal, maar niet nauwkeurig. Iets wat ons gelijk al opbreekt bij punt A en D. Laat deze nummer dus maar voor wat ze zijn. Ondanks het gemis van de nummers beginnen we vol goede moed aan de hindernissen. Om eerlijk te zijn, vallen ze ons nog enigszins mee. Gelukkig maar, want daardoor kan Alice ze ook goed aan, iets wat ons zelfvertrouwen ten goede komt. Mooi geen tijdverlies en nog steeds veel plezier.

Deel 2 met intekenen verloopt wat moeilijker. De nacht was blijkbaar toch wat korter dan verwacht, want het is moeilijk te concentreren zeker met zoveel lawaai en beweging om ons heen. Als 1 na laatste verlaten we de tent. Echter wel nadat we bijna alle punten hebben ingetekend en de fotopunten hebben overgezet op kaart. Met de kaarten en omschrijving moeten we het dus vandaag grotendeels kunnen redden. Na het korte stuk fietsen zien we de eerste teams al weer voor ons verschijnen. Op zich wel lekker, kun je zien waar de sporen lopen en kijken of je goed zit. Echter we kunnen CP 3 gelijk al niet vinden. CP 3 blijken we verkeerd te hebben ingetekend en zo start de dag dus een stuk minder dan we hadden gehoopt. Echter ook nu weer geen onvertogen woord. We gaan voor het plezier en de mooie omgeving. Vanaf het theater begint het beter te lopen. De uitgezette punten op kompaskoers vinden we en ook andere CP’s beginnen ons beter te liggen. De klok tikt echter verder en de deadline komt met rasse schreden dichter bij. We zoeken naar even naar CP 18, maar besluiten dan in gestrekte draf linea recta naar de wisselzone te lopen. 2 uur straftijd is jammer, maar met fietsen hebben we liever wat meer tijd om de resterende CP’s wel te vinden.

Bij het fietsen breken ons de natte shirts zowat op. Hierdoor koelt Menno hard af, waardoor hij bij tijd en wijle geholpen moet worden met het vasthouden van de kaart. Hij trekt zijn shirts uit en doet het windjack aan, eet veel en drinkt wat Cola. Geleidelijk komt hij er weer bovenop. Met het fietsen worden een aantal teams achterhaald. In het bos zijn telkens minder bandensporen zichtbaar, een indicatie dat we of grandioos verkeerd zitten, of zo langzamerhand in het linkerrijtje komen. Het rijden op de foto punten, gaat voortreffelijk. Ze worden snel gevonden (tenminste dat denken we, want we gaan er vanuit dat het geen valse CP’s waren). We herkennen ook een bepaalde wijze waarop de CP’s zijn weggehangen, of deze persoon is echt lang, of hij heeft zijn fiets gebruikt als keukentrap. Op de terugweg lopen we nog wat te dwalen in de bossen rondom Ommen, waardoor we toch nog weer aardig wat tijd verliezen. Vervolgens komen we uit het bos en racen naar de startlocatie terug. Alice geeft zoals een groot deel van deze middag het tempo aan. Alexander controleert of iedereen meekomt, Menno heeft alle moeite om de route op de kaart te blijven volgen en Poppe blijft met zijn altijd opgewekte humeur de warme motor van enthousiasme. We komen binnen en zien de eerste teams al gedoucht ons tegemoet komen. Er zijn echter ook nog genoeg teams niet binnen. Hopelijk dus toch een plek in het linkerrijtje, al kunnen we dat ook niet exact schatten. We hebben immers vandaag wel meer punten links laten liggen en zijn ook niet zeker van dat de door ons gevonden punten allemaal correct zijn.

Na wat bier en een douche zijn we weer terug op aarde en delen we onze ervaringen met anderen. Vervolgens is er een uitstekende maaltijd. Zoals de foto’s bij eerdere edities al deed vermoeden is het een gezellig geheel.

Dan komt de uitslag en wordt begonnen met de 17e plek. Nadat de 9de plek is bekendgemaakt, kijken we elkaar aan en zeggen tegen elkaar, mooi man…. in het linkerrijtje. De klasseringen volgen elkaar is snel tempo op, waarna we ineens bij de laatste 3 zitten. Gaaf man. Dit hadden we niet verwacht. Hierna blijken we bij de laatste 2 te zitten en begint de hartslag toch wat toe te nemen. En dan komt het verlossende woord, we hebben gewonnen. Een gevoel van verbazing, blijdschap, plezier, vreugde en vermoeidheid maakt zich meester over ons. We weten ons eigenlijk even geen houding aan te nemen. Dit hadden we nooit verwacht en ook niet durven hopen.

Na de beker in ontvangst te hebben genomen nemen we de felicitaties van andere teams in ontvangst, wat een heerlijke ambiance en sportiviteit.  Daarna vertrekken we richting Gorssel met een schat aan ervaring, een heerlijk gevoel, een riante beker, een nog hechter team, een heerlijk gevulde buik en een overwinning op onszelf en de anderen.

’s Avond wordt de uitslag nog even nauwkeurig geanalyseerd. We waren niet de snelste, niet de sterkste, hebben veel fouten gemaakt, en voor veel straftijd gekozen, maar hadden wel een hechte club die uiteindelijk over het geheel genomen de minste straftijd heeft opgelopen en als ploeg de hele race met veel plezier heeft gefunctioneerd .

Dat sterkt ons in onze mening. Wedstrijden win je niet, je kunt ze alleen verliezen. En degene die het minste verlies aan het eind heeft zal uiteindelijk het hoogste reiken.

Bij de ze willen we Leo en zijn team bedanken voor dit heerlijke weekend. Ook de andere teams bedankt voor jullie inbreng. We hebben soms van jullie geprofiteerd en jullie misschien soms ook wel van ons. Hopelijk tot een volgende keer, waarbij een uitgangspunt weer gelijk zal zijn aan die van nu: lekker racen en plezier hebben samen en dan zien we wel waar het schip strand.

Team We Stay Okay

===================================================

Verslag Chickenpower

ABC-run 2007.  Nieuwebrug—-> Ommen

Altijd al ‘n keer op de Besthmenerberg willen zwemmen! 

Chickenpower

Nu, het is gebeurd.

Al meerdere keren een verslag gemaakt en daarom kunnen we nu niet achterblijven. Ik denk ook dat de organisatie hier een beetje op wacht en dat ze weer een aantal vriendelijke woorden verwachten. Misschien wel. De voorbereiding was goed. Vooral omdat Leo de startlocatie vanuit Amersfoort had gepeild. Amersfoort is vanuit Terschuur  maar 9713 meter op 263 graden en daarom hoefden wij maar 2 keer te peilen. Met andere woorden we waren ruim op tijd bij de start. De start blijft voor ons altijd een probleem, of het teveel aan koolhydraten zijn of de EPO of gewoon de spanning om na een lange tijd de geweldige organisatoren van dit uitje weer te ontmoeten, we weten het niet.

Start eerste etappe eerste dag

Envelop open. Droge plek zoeken.  Kaarten uitleggen en vooral rustig blijven.  Na het intekenen vlot gaan lopen, geen cp1 op de kaart. Wij veronderstellen dat deze kaart nog komt ergens. Dus cp2 zoeken, gaat goed deze start, nu cp3 op de bosrand. Dus niet, narekenen moet er zitten . Niet kunnen vinden en te lang gezocht . Oké, we hebben weer een start zoals altijd.

Tweede etappe eerste dag 

Van de  vijf cp’s op de fiets is er 1 niet te vinden en er zou op 13 informatie moeten hebben gestaan. Niet gezien i.v.m.  krullend  cp kaartje! Maar we waren sowieso al laat en dus met spoed naar de wissel.

Derde etappe eerste dag

Kanoën en lopen. Snel beslissen wie er gaat lopen, in ieder geval een navigator omdat er nummers moeten worden gezocht. Waar ontmoeten we elkaar weer? Op de kaart geen brug maar meestal zijn de kanowissels bij een brug en daarom spreken we af bij de volgende brug om daar op elkaar te wachten en verdere beslissingen te nemen. Plan lukt. Onderweg wel afgevraagd of wij de goede richting op gingen we hadden geen kaart, geen idee waar we zaten en of de molen van Ommen in de verte moest worden waargenomen of  dat deze molen  pal voor onze kano in de peiling gezet moest worden , geen idee. Het weer was goed, het humeur ook, het water was lekker en we hadden brood mee. En de start van de volgende morgen was pas om 7,00 uur. So what. Leo bedankt Leo bedankt enz. enz

´n Vervelend moment voor mij elk jaar. Henk krijgt er volgend jaar nog ´n uur straftijd voor. De interpretatie is dat ´t gezang bedoeld is voor de gehele organisatie en dat hebben ze ook verdiend.

Nog even gedacht: Als je niet weet waar je bent en je weet niet…….. Bij een splitsing worden we geroepen door een visser die meerdere teams naar links zag gaan en een aantal naar rechts. Na een kort gesprek en een weddenschap om een fles jonge jenever zijn wij ook in Ommen aangekomen.  Nog even cp 21 pakken die volgens ons aan de andere kant van het speelveld moest liggen en daarna naar de camping  waar wij nog een feestje hadden.

Nacht etappe

Wij hebben het er over gehad of wij van de nachtetappe een verslag wilden maken . Toch zien wij de noodzaak hiervan in om vooral mensen te waarschuwen die nu nog boven aan de ladder staan als directie of ander belangrijke functie. Wat is ons overkomen.

01.25 uur . De wekker gaat en wij gaan met het gehele team naar het station om een tijdsvoorsprong op te bouwen.  Op het station aangekomen verwachtten we Leo om zijn mededeling te doen. Maar tot onze verbazing gaat de deur van een camper open waar voormalig dir.dhr. Pegge uit komt stappen. Na vorig jaar zijn zomerverblijf te hebben gezien (zie verslag 2006) is dit zijn huidige woonplaats: Perron 0 in Ommen !!! Hij geeft ons de “drugs” die wij nodig hebben en vertrekken snel naar onze slaapzak.

Eerste etappe tweede dag

Geweldig, memorisatie volgens een nieuwe methode. Eerste CP de A wordt niet gevonden verder geen grote problemen. Volgens ons zaten de  CP’s  B en F niet scherp  omdat ze beide ingetekend waren in het verlengde van de afsplitsing Dat daar geen paal of boom stond was niet onze schuld en daarom even twijfelen welke de valse was.

Tweede etappe tweede dag

Loopetappe waar we als team van hebben genoten vooral het weer was geweldig. Geen last van verkrampte spieren maar continu verkoeling. Heerlijk!! Ook het opsporen van de punten ging goed . Mooie kompaskoersen en interessante locaties. Ook het ontvangst bij de wissel op de heuvel was erg emotioneel, bijna de gehele organisatie viel in tranen toen wij bovenkwamen, erg ontroerend!!  Eigenlijk geen woorden voor dus laten we het hierbij.

Derde en laatste etappe tweede dag

Na het moment van ontroering toch weer op de wedstri  uh race concentreren en dat bleek moeilijk . Na het intekenen het roadbook vergeten en daar te laat achtergekomen. Nu maar hopen dat alles goed ingetekend is. Hier mochten we niet over klagen wel over het scherp neerhangen van de CP’s er zaten volgens ons nogal eens afwijkingen in van 30 meter . Natuurlijk konden we niet narekenen en dus gaven we maar de schuld aan de uitzetter. Na de grafkelder met spoed naar Ommen. Waarschijnlijk via een speciale route waar het geregend had, er stonden nogal wat plassen op de weg . Zeker van de vorige dag . J

Naschrift

Een tweede plaats is prachtig.  Toch hebben wij intern wel wat dingen gevonden die wij moeten verbeteren. Maar die gaan wij niet vertellen. Bedankt voor de mooie dagen en bij gezondheid tot volgend jaar.

Team Chickenpower.

PS Als we nog een keer in Ommen komen brengen we dhr. Pegge  wel een kopje soep of zo.

================================================

Verslag Tebodin

ABC-run 2007.  Nieuwebrug—-> Ommen

Tebodin CCE

Op  22 en 23 juni jongstleden kreeg Tebodin CCE de kans om zich te bewijzen als bedrijf dat zich niet alleen achter computers en tekeningen verschuilt, maar ook sportief en avontuurlijk is ingesteld.

tebodin1

De aanleiding hiervoor was de “Adventure Brain Cooperation-run 2007”; een survival / adventure run georganiseerd door Leo Slütter van For Farmers in Lochem. Aan het jaarlijks terugkerend evenement deden voor Tebodin CCE dit jaar mee: Bastiaan Flierman, Stan Raben, Martin Rattink en Wouter Scharenborg met als verzorgers Erik Kuiper en Henny Zeeuw-Rood.

Na een warm onthaal met traditioneel appelgebak en koffie kon het Tebodin CCE team met als naam “Runners For Farmers” zich opmaken voor een veel belovend evenement. Regen, hagel en wind trotserend kon er op vrijdag 22 juni vanaf 17.00 uur in Ommen gestart worden met als doel om binnen gezette tijden zoveel mogelijk Check Points (CP’s) te vergaren op basis van navigatie-instructies en topografische kaarten.

Tijdens het eerste gedeelte (een voettocht van circa 10 km) had het “Runners For Farmers” team te kampen met opstartproblemen. De deadline werd met 29 minuten overschreden hetgeen leidde tot een straftijd van 58 minuten. Met het doortikken van de klok in gedachten koos “Runners For Farmers” er in het tweede gedeelte voor om met de ATB’s direkt naar het volgende eindpunt te rijden. Tijdens het derde en tevens laatste gedeelte van die dag moest het team zich opsplitsen. Stan, Bastiaan en Martin kregen een kajak voor een tocht van 2,5 uur. Wouter mocht zich bewijzen als ervaren avonturier en CP zoeker om te voet de afstand af te leggen.

Eenmaal aangekomen op de eindbestemming van die dag, omstreeks 21:30 uur, kon het team zich verheugen op een warme douche, hete soep en koude flesjes Grolsch.

Zaterdag 23 juni ging de wekker om 6:00 af. Na een ontbijt werden de instructies van die dag uitgedeeld en kon het team vanaf 7:00 uur starten met het overtekenen van een geprojecteerde landkaart en het vervolgens nemen van enkele touw hindernissen. Hierna werd het tweede gedeelte ingezet; het berekenen en uitzetten van nieuwe CP’s en deze (wederom te voet ca. 10 kilometer) opzoeken in de mooie omgeving van Ommen. Helaas kon hier vanwege de dreigende deadline en het slechte weer weinig van genoten worden.

’s Middags, omstreeks 13:00 uur, konden verzorgers Erik en Henny hun best doen om de runners op te peppen. Met de laatste instructies werd er aan een ATB tocht van circa 50 kilometer begonnen. Ondanks kleine fietsproblemen slaagde het team erin om voor de deadline van die avond zich om 17:45 bij de finish te melden.

De dag werd afgesloten met een heerlijk buffet en natuurlijk de prijsuitreiking. Van de in totaal 18 deelnemende teams nam Tebodin CCE de eer van een 6e plek mee terug naar Deventer.

image002
Navigeren en CP’s uitzetten; missen we niet een kaart???  (Je zou kunnen vragen: Weer een kaart?. Maar op dat moment niet meer. (red))

image004

Dit is bijna niet meer leuk… nog 50 km op de ATB.

image006

Gelukkig weten de verzorgers de runners te verwennen.

image008

Moeten we nou linksom of rechtsom???  (Zonder  hulp te aanvaarden van derden….. )

===========================================

Verslag Fuite

ABC-run 2007.  Nieuwebrug—-> Ommen

Ons debuut.  (Team Fuite)

We wisten niet goed wat we moesten verwachten, behalve dat we ons op het ergste moesten voorbereiden. Het appelgebak bij ontvangst was dan ook een geruststelling. We werden allemaal bij teamnaam welkom geheten. Wij met name omdat het ons debuut was, en dit is dan ook de laatste keer dat we er met het excuus vanaf komen:

“Ja maar het is voor ons de eerste keer dat we meedoen!”.

image002

Toen de klok vijf uur had geslagen, mochten we naar buiten om onze route te bepalen. We werden op de staart getrapt door een deadline van 18:00. Als je niet weet waar je bent op de kaart, weet je ook niet wanneer de deadline gehaald zal worden. “Je bent hier toch naartoe gereden?” roept iemand. En zo steken wij van team “Fluitende boeren” de koppen bij elkaar om richting het noorden te lopen, en zo te weten te komen waar we zijn, en dan cp2, cp4 en cp6 te pakken.

Onze verzorger; Meindert, had vermoedelijk niet verwacht dat we deze eerst etappe zouden overleven want hij was erg blij dat we er waren. Nou ja, we waren de deadline wel een half uur overschreden. Op de fiets stonden de koppen van het team allemaal weer in de zelfde positie. Hier maakte Jilles handig gebruik van zijn fietsbenen en nam ons mee in zijn kielzog. Aangekomen bij een cp snapten we niet wat we met een code moesten op het cp, toen het kwartje viel, wilden we de koers volgen en het water oversteken naar cp14. Ik pakte hier een een draad vast met beide benen diep in het water. KLETS. Ik was even m’n verstand kwijt en vergeten dat we op weg waren naar cp14, dus toen zijn we maar naar de kano post gescheurd. We mochten gelukkig deze etappe nog vervolgen, en volgens de uitslag waren we wel de laatste. Hier gaan we verandering in aanbrengen, dachten we. Joost had er wel zin in, kon je aan hem zien. Maar Koop voer voorop. Ondertussen was ik op weg naar 15, waar achteraf ook een valse cp was. Gelukkig de goede genomen en snel naar de volgende via de brug, dat was cp16. Toen stond ik weer bij de Regge. Hier was net een groepje kanoërs. Het waren mijn teamleden niet dus zaten ze nu voor me of achter me? Ik besloot het water over te zwemmen om de weg te vervolgen naar 17. Toen hoorde ik iemand roepen; “Piet”. Daar in de verte waren mijn team genoten en ze zaten dus nog achter me. Hoe dichter ik bij de overkant kwam hoe dieper het werd en hoe harder het begon te stromen. Nadat ik cp17 had gepakt kwamen we toevallig weer bij elkaar. En kon er vaart gemaakt worden. Bij de watersplitsing twijfelden we, maar Ommen lag inderdaad rechts. Het was nu nog maar een klein eindje. Na de kano’s te hebben ingeleverd nog 1700mtr, maar 1700 meter hoever is dat? Meindert had de kilometerteller van de auto op nul gezet. Zo, onze eerste deadline gehaald!

Dan is er tijd voor afleiding en dus ook één biertje. We hebben als team de dag besproken en met andere teams gepraat. Schot in de roos was een plaats hoger als ons geëindigd. Het zou leuk zijn als we daar morgen nog wat verandering in kunnen aanbrengen, dacht ik zo. Maar Schot in de roos en haar verzorgers; Chris en Maria hebben wel meer ervaring met deze race dus dat wordt nog een leuke uitdaging.

Bij het kampvuur werd gezongen en meer bier gedronken. Ondanks het goede vuur kwam hieraan ook een einde. Mijn team genoten waren ook al naar hun stulpje vertrokken om het lichaam voor te bereiden op nog een zware dag. In het vuur speelde zich de race van de volgende dag af; Wow, pre-mervo is om 13:00 al binnen, zouden zij gewonnen hebben? Nu werd het tijd om het vuur uit te maken, dit kan niet waar zijn.

Dag 2

Toen ik op bed ging zei ik tegen Koop; “Het is tijd om naar het station te gaan, en punten te scoren”. “Ja Piet. Ga jij maar op bed!”. Zei Koop. “Ik kom over een half uur wel weer, dan moeten we echt weg”. Zei ik.

In de tent was het de volgende ochtend een gezellig samenzijn van wakker wordende mensen.

Toen ik bij de auto kwam kreeg ik te horen, waarom ik na een half uur niet terug was gekomen, want Jilles, Joost & Koop hadden op me staan wachten. JaJa?! Dacht ik.

Toen we om 7:00 het ontbijt op hadden, konden we beginnen met racedag 2. Er werd een kaartje van het kampterrein op de tent geprojecteerd. Die moesten we overtekenen. Dit hadden we achteraf met een fotocamera moeten doen. Op het kaartje stonden 8 cp’s. We konden deze snel opzoeken, maar er waren 2 niet geplaatst, dus dan kun je lang zoeken. Leuk was dat we voordat we deze etappe konden afsluiten nog een paar survival hindernissen moesten doen, minder leuk was dat Koop bij het nemen van een swing-over een rib brak, bleek achteraf. Zonder dat wij de ernst van dit ongeval wisten, zijn we maar doorgegaan.

We kregen in de tent het roadbook voor de gehele dag. We hebben de eerste en tweede etappe ingetekend. De eerste etappe was; het fietsen naar het startpunt van de tweede etappe. We moesten in gaten houden dat we bij de rotonde overstaken over de provinciale weg. Er lag ook een cp aan de andere kant van de provinciale weg, maar hier konden we niet komen, want er was geen duiker, wel een te kleine wildtunnel. We hadden deze cp moeten pakken met de fiets, maar omdat onze controle kaart werd gecontroleerd op welke punten we al gehad hadden, weet ik niet of dat volgens de organisatie ook was toegestaan. Vanaf nu gingen we een lange etappe tegemoet, en moest Meindert lang op ons wachten. De cp’s hadden we ingetekend doormiddel van graden koersen en kruisbepalingen vanaf de schoorsteen en de brandtoren. We hadden een cp ingetekend vlakbij de brandtoren, maar konden hem niet vinden door een afwijking in de intekening. Het cp lag op 50 meter NAP, dit was best wel hoog boven het veld, en na een tijdje goed lezen kwamen we er dan ook achter dat dit wel boven in de brandtoren moest zijn. We gingen op weg naar de volgende cp’s. via een immens grote theaterkuil van 20 meter diep en een paar duizend zitplaatsen. We konden het cp vinden, maar hierna werd het lastig vanwege het interpreteren van afstanden, en ook de tijdsdruk zat ons op de hielen. De team-captain hield de groepssfeer op een hoog peil ondanks dat hij toch wel eens was pijn had in zijn borstkas. Jilles was onder de indruk van het vele lopen en wij van zijn loopvermogen. En Joost wist nog steeds iedere keer snel de cp’s op te sporen. Het was inmiddels 13:00 en op weg naar de wissel. Dit was tasten in het duister omdat we het coördinaten systeem niet kenden, en niet begrepen hoever het wisselpunt buiten de kaart zou liggen. Maar zo’n menigte mensen op een wisselpunt herken je wel van 300 meter, we hadden dus wat speling. We maakten toch nog een goede beslissing om rechtdoor te gaan waar een andere groep rechts ging, en vervolgden onze eigen koers. De post lag boven op een heuvel.

Nu was er een moment voor de teamleden om te eten en weer even met Meindert bij te praten en er moesten weer nieuwe punten worden ingetekend. Dit ging gelukkig goed; het bleef even droog en het intekenen wou ook wel. Meindert had verschillende snickers, liga’s, bananen en vochtvoorraden aan het frame van de fiets geplakt dus wij konden Ommen nu wel gaan bezetten. Toen ik de kaarten weer goed gerangschikt op het stuur had liggen konden we dan ook op volle kracht vooruit. Het was inmiddels weer begonnen met regenen, maar ik merkte dat de teamgenoten daar soms meer van genoten dan dat ze er last van hadden. Misschien dat ons niet deelnemende teamlid; Theo Mulder, ook tegen de rest had gezegd; “Enjoy live”. Terwijl ik dit dacht, merkte ik ook op dat we meteen een stuk moesten afsnijden. Hupsakee tussen de bomen door, naar een doorweekt zandpad, om op een fietspaadje te komen. Hier was Koop toch niet zo van gecharmeerd want zijn borstkas kwam ditmaal in aanraking met het stuur, doordat een tak er letterlijk “een stokje voor stak”. Toch konden we onze koers weer voortzetten naar cp’s waarvan men niet zou verwachten dat ze er zaten. Zoals fietsen langs sloten naar afgelegen bosjes. Jilles en Joost geloofden bijna niet dat de cp’s hier zouden zitten, maar hielden toch het vertrouwen om gewoon door te zoeken. En dat was maar goed ook.

Nu konden we kiezen om een groot ommetje te maken of rechtstreeks naar de finish te fietsen met een grove tijdswinst. We kozen voor nog een ommetje, maar werden opgehouden door een provinciale weg, hier was namelijk geen rotonde of doorgang waar we over mochten steken. Een ander team fietste wel over de provinciale weg, wat ook gezien werd door de organisatie. Wij zagen de uitdaging wel zitten om sportief met het reglement om te gaan en via een spoorviaduct onder de weg door te fietsen. Het koste ons alleen 10 minuten en het andere team heeft achteraf geen straftijd gekregen. Desondanks een mooie actie. Nu konden we op weg naar de finish (waar we vanochtend vertrokken waren) nog mooi 3 cp’s pakken waarvan we de laatste hebben laten liggen want, we wilden vandaag de deadline weer op tijd halen. Na een mooi onthaal bij de finish door Meindert hadden we nog wat tijd nodig om cp’s op de controle kaart te zetten. Deze waren er afgeveegd en de cp’s die we daarom maar op papier hadden gezet, waren tot overmaat van ramp uitgevlekt. Ondanks dit hebben we alle getallen goed weten te ontcijferen en uit het brein van mijn teamgenoten weten te halen, ik was namelijk alles alweer vergeten.

Nu hadden we eindelijk een rust moment verdiend waarvan we met z’n vijven hebben genoten. We bespraken de gebeurtenissen met Meindert onder het genot van een biertje en konden elkaar voldaan in de ogen kijken.

Even schone kleding aan en toen was er een heerlijke warme maaltijd voor iedereen klaar gemaakt. Na zo’n barre tocht is het fijn om even rustig na te genieten van het eten. En van het eindigen op een 11e plaats, daarvan hebben we ook genoten.

Nu gingen de wegen uit elkaar; Jilles en Koop naar Genemuiden, Joost naar Fryslân en Meindert en ik naar Harreveld om de laatste run van het seizoen te lopen.

Organisatie, medewerkers en medestrijders, bedankt voor de medewerking aan deze ABC-run.

Survival groeten, Team2. Fluitende Boeren

Piet Mulder

===================================================

My world of Adventure