IWG Deel 1 Wilderness Gidsen Opleiding.

Survival training Canada half aug. – half sept. 2006

Van 11 augustus tot 11 september 2006 deelgenomen aan een speciale 29-daagse survivalexpeditie door de Canadese wildernis. Niet rennen en klimmen door het bos, maar een échte overlevingstraining (theorie, praktijk en real-life) met ‘n echte 14-daagse overlevingstocht terug naar de bewoonde wereld in 3-tallen of single! 

We starten met een 45 min durende vlucht met ‘n Beaver (ca 6 persoons één motorig vliegtuig) en “vliegtuigcrash” op Simpson Lake in de ongerepte Wildernis, een redding en vervolgens een 14 daagse voettocht terug naar de bewoonde wereld. Voor ongerept moet je de korte eruptie (Goldrush) eind 19e eeuw (ca 1895) even vergeten. Ook de regio rond Atlin is behoorlijk op de kop gezet bij het zoeken naar goud. De grote koorts verdween snel mede door het onbarmhartige karakter van de natuur aldaar en het klimaat. ‘s Winters is het ‘smerig’ koud. Het 250 km lange en 10-15km brede Lake Atlin vriest dan moeiteloos dicht.

Wachten op ‘t koud buffet maar dan is tie ook op maat

Onderstaand de satelliet foto met links boven Atlin BC niet ver van de golf van Alaska de noordelijkste regionen van de Pacific Ocean

 In onderstaand kaartje ligt bij de tekst “start” ‘t vliegveld van Whitehorse en “end” is Atlin op een afstand van ca 200 km. In Atlin begint de “expeditie”. Let wel: afstand van b.v. Calgary naar Whitehorse bedraagt “slechts” 2.300 km

Atlin ligt op ca 59˚33′  Nb ( Noorder Breedte) en 133˚ 42′ WL (Wester Lengte). Dat is voor onze begrippen “ter hoogte” van Oslo in Noorwegen. 

De Canadese Wilderness survival overleefd. 

Het avontuur begint met de reis  naar Atlin in het uiterste Noorden van British Columbia Canada met de vlucht Amsterdam-Vancouver en vervolgens na een overnachting doorvliegen naar Whitehorse (Yukon Territory) op 11 augustus 06. Vandaar 200km met ‘n busje naar Atlin (Locatie Taku Adventures) vervolgens nog 4 km verder naar de cabin tegen de heuvel met uitzicht op Lake Atlin en Mount Atlin.

In het midden, aan de oostzijde van Lake Atlin, ligt Atlin. Een klein dorpje met een kleine 500 inwoners (permanent residents). De meeste bewoners zijn van de Taku River Tlingit First Nation.

Vanaf Whitehorse (Y) dus in oostelijke richting naar Watson Lake. Na ca 100km Highway bij Jakes Corner naar het zuiden naar Atlin ook weer 100km. Dat is een doodlopende gravel road. Het 2e gedeelte hiervan slingerend langs Lake Atlin tot in Atlin dat weer halverwege aan de oostelijke kant van het meer ligt. Vervolgens kun je nog ca 25 km verder langs Lake Atlin (eigenlijk ‘end of the road’) waarna de road echt eindigt bij Warm Bay. Daarna vele honderden kilometers niemandsland, wildernis, bossen, moerassen, bergen, ravijnen, (soms zeer brede en snelstromende) rivieren en gletschers.

  • Op maandag 11 september 06  teruggekeerd van deze “4 weken durende trip” . Hiernavolgend een impressie van de ervaringen.
  • 4 weken in het spoor van beer, eland, wolf en……de Haas! ” Zo omschrijft de Haas zijn Wildernis Survival Event. Onderdeel daarvan is “de omgang met groot wild”. Natuurlijk wil je een beer zien maar als de confrontatie daar is zonder hek of berenkuil dan ben je klein in de natuur. 

Na een week training in de meest elementaire vaardigheden voor een verblijf in de wildernis vertrokken we in groepjes van zes man met een zware rugzak van ca 23 kg met ‘n Chessna Beaver, naar een meertje in de wildernis. Ik had de kaart 1:250.000 van te voren nauwgezet bestudeerd zodat ik na ca 30 minuten vliegen precies wist in welk Lake we “gecrashed” neerkwamen. Namelijk Simpson Lake.

Elk vierkantje op de kaart van 4 cm is 10x10km. Dan staat zeker elke boom er niet op.

Na een week van theorie en voorbereidingen worden we in twee groepen van 6 personen uitgevlogen naar Simpson Lake. ‘n half uur vliegen.

Ogenschijnlijke rust doch, nader bezien, heerst er nervositeit voor de start, vlucht naar de “crash”

Wij vliegen oostelijk van de gletschers naar Simpson Lake. Van te voren heb ik de 1:250.000 kaarten wel zo intensief bestudeerd dat ik eigenlijk precies weet waar we zijn geland. Toch schetsen we een kaart om een route uit te stippelen naar Kutai Lake.

Omdat ik de zwaarste was van de 8 kreeg ik een plek voorin…….vanwege de balans in het vliegtuig. Derhalve had ik zicht op het landschap en kende de landingsplek. Natuurlijk nam ik waar dat we over de oostelijke oever van Lake Atlin vlogen, ongeveer 45 min. Met 100km/uur zo’n 75 km. Nou teken maar uit. Maar met de vlieg ervaring, de crash, het natte pak, gekleed zwemmen met zware schoenen en vervolgens hout verzamelen en vuur maken, voor velen voldoende reden om niet meer nuchter na te denken.
De piloot stopt de motor en zet ons af …… oftewel hij gooit alle rugzakken in het water en roept “Its a crash, safe yourselves, Swim to shore.

Nadat ieder voor zich z’n tentje had opgezet, iets droogs aangetrokken, vuur gemaakt en de kleding te drogen gehangen begon de maag te knorren.

Het was inmiddels rond 16 uur en we hadden na 7 uur ‘s ochtends niet meer gegeten. Dus werd het tijd om m’n vis spulletjes te pakken en te gaan vissen. Na ‘n uur of drie rond 19 uur riep Bart iedereen bijeen. 13 personen. “Wie heeft er iets gevangen?” was z’n vraag. Twee antwoorden bevestigend. 3 waren er nog niet aan vissen toe gekomen. Dus Bart zei:”Smakelijk eten jullie twee en de rest goede vangst!” en weg was hij.

Rond 22 uur had ik ook een forelletje te pakken. Zo’n 20 cm lang. Schoongemaakt en boven m’n vuurtje gaar gestookt. In zes stukken verdeeld waarvan er 5 ingepakt in m’n rugzak gingen. Nog 5 maaltijden te gaan. Dus uiterlijk overmorgen na de middag moest er aanvulling komen. Dat geeft rust….. een beetje. Het 6e stukje + kop en graat in de mok en ‘n vissoepje van gemaakt. Dat smaakte best in het schijnsel van het vuur. Vervolgens de slaapzak in en slapen in de natuur onder een mooi sparretje.

Onze kaart, zelf verder in te tekenen.

We verbleven ‘n dag op de plek aan Simpson Lake. Bezig met positie bepalen, kaartje intekenen, route bepalen naar Kutai Lake, 3 persoons teams indelen, vissen, kampvuur brandend houden. Kamp etiquette leren. Vervolgens in kleine eenheden verder trekken.

We vlogen de eerste tijd parallel aan de oever

Al meer dan 12 uur zit ik op m’n eenzame post langs de Silver Salmon Creek op een plek 300 meter voordat deze uitstroomt in Kutai Lake. Het is doodstil in de Canadese wildernis juist voor de duisternis op 100 km van de grens met Yukon Territory NW Canada. Zo nu en dan zie ik en ‘s nachts hoor ik zalmen langs zwemmen naar de paai plekken in het meer. Meer dan 3.000 km stroomafwaarts zijn deze survival atleten de Yukon op gezwommen dus tegen de stroom in, nog 500 meter en dan kan er gepaaid en bevrucht worden. Dan rest slechts te sterven.  Ik heb juist deze plek uitgekozen om tot volstrekte rust te komen, te genieten van en na enkele uren onderdeel worden van de natuur en om de grizzly te zien. Achteraf realiseer ik me dat ik die wens met iets te veel bravoure was geuit……. in de gedachte dat ‘t wel heel erg toeval zou zijn als tie ……

Uitzicht op Silver Salmon Creek, de grizzly loopt hier dagelijks langs speurend naar zalm…
  • Plons, plons plons, plons, Ik hou m´n adem in en luister nog een keer: Plons, plons plons, plons, ik hoorde ´t nu toch duidelijk. ´t Was al koud die avond en stil zitten vanuit m´n strategische positie deed me de rillingen over de rug lopen. Dus was ik in de nauw sluitende mummie slaapzak gekropen. Links en rechts kijken was met capuchon nauwelijks mogelijk. Ik trek in één ruk de capuchon van ´t hoofd. Plons, plons plons, plons, ik draai m´n hoofd naar links en……. werkelijk langs de Creek, met  ijzige kalmte, komt de koning van de Canadese wildernis aangeschreden. ´n Grote weldoorvoede grizzly beer. Nog 60 – 70 mtr verwijderd. De ademt stokt me in de keel en m´n hart ratelt naar 180 slagen/min.  
  • Doodstil en onbeweeglijk volg ik deze gigant op z´n jacht naar zalm. Het is nog redelijk licht zo juist voor zonsondergang. Ik durf geen foto te maken bang dat ´t mij nog onbekende toestel flitst, met onbekende gevolgen maar de beelden die ik zie branden in m´n geheugen. Vanuit m´n positie komt hij steeds dichter bij, midden door de Silver Salmon Creek, dicht (10 mtr) voor mij langs naar rechts richting de fuik waar de zalmen niet verder kunnen en hij z´n slag kan slaan. Hij loopt, links en rechts loerend naar zalm en ruikend naar onraad verder tot exact het punt waar Froukje, de friesche studente, gister stond en terugkeerde naar de visfuik. Op het punt precies westelijk, exact op de wind vanaf mij, richt hij z´n kop op, snuift kort en draait onmiddellijk z´n kop dodelijk precies in m´n richting. Ondanks de instructie om oogcontact te vermijden kijken we elkaar 1-2 seconden, ´t lijkt een eeuwigheid, recht in de ogen. Dan draait hij zich om en verdwijnt, soepel op de kant springend, aan de overzijde van de Creek tussen de wilgenstruiken. Z´n brede rug drukt eerst ´t bos uit elkaar om vervolgens met enig gekraak van takken in het hoger opschietende bos te verdwijnen.
  • Waauw, holy shit wat ´n intense confrontatie. M´n hart bonkt nog tijden na. Schichtig loer ik telkens richting het gat in het gebladerte alwaar het beest verdween. Zou ie terugkomen? Langzaam normaliseert de ademhaling, op 10 meter , zo´n beest, zonder ´n dik hek of een een diepe kuil ertussen. Dat is toch wat anders dan in de dierentuin. De ontmoeting verliep zoals Bart had verteld zoals vele normale confrontaties verlopen. Maar wat is normaal, niet alle beren zijn hetzelfde en zij reageren allemaal naar gelang de omstandigheden en hun aard. Ik gaf hem de gehele wilderness als vluchtroute en kon zelf alleen hoger de boom in al zou dat nog knap lastig zijn met de koude strammer wordende ledematen en een lastige klimboom. Dat had ik van te voren al bekeken. 
  • Nog zeker een uur zit ik de ontmoeting te verwerken………
  • In Google Earth de kampplaatsen en de route geplakt. 
  • Hieronder het uitzicht vanaf de locatie van waaruit Bart de Haas z´n ontberingstochten opstart. Oftewel vanuit z´n cabin in Atlin met uitkijk over Lake Atlin (in het indiaans betekent dit : ontiegelijk groot tering meer) in het uiterste noorden van British Columbia Canada. `t Kan er spoken, windkracht 6 en toevallig even in het midden ,……..dan berg je maar of de natuur doet ´t..

Natuurlijk de vraag: “En  eh…. heb je een beer gezien? Ja dat kan ik bevestigen. Meerdere keren zelfs. Onvoorstelbare intense momenten waren dat. Als de grizzly´s “volgens afspraak” handelen dan verdwijnen zij na contact en identificatie snel in de wilderniss. Maar deze koning van de Canadese Wildernis laat zich niet ketenen in standaarden en is onberekenbaar.

  • Maar ook de onnavolgbare schoonheid op elk uur van de dag. Om stil van te worden. Onderstaand vanaf ons visstekje aan Kutai Lake. Van de zonsondergang viel uren te genieten als er toch weinig meer te overleven was.  Weinig te overleven….. kijkend naar de zonsondergang wel actief blijven vissen naar met name snoek. De zalm bijt niet meer. Ook dat is wellicht de efficiency van de natuur, vlak voor het eitjes leggen, paaien en vervolgens sterven is eten niet meer zinvol……
  • ´s Avonds laat en ´s ochtends vroeg beten de snoeken ´t best. We hadden enkele specialisten in de groep die zich snel ontwikkelden in het vangen van snoek en waar ik veel van opstak.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.